De alfa's hinde bonus: een kerstkus
Auteur
Annie Whipple
Lezers
92.2K
Hoofdstukken
1
Doe brengt het huis in kerstsferen, maar het is Ace die haar hart steelt! Tussen in de knoop geraakte kerstslingers en flirterige plagerijtjes brandt hun vonk helderder dan de kerstboom. Dankzij Grammy's koppelpogingen en een maretak-hinderlaag verandert deze feestelijke flirt in een onvergetelijke kus. Zal de magie van Kerstmis hun feestelijke vonk omzetten in liefde voor altijd? Kruip lekker op de bank met deze zwijmelwaardige romcom—het is als een mok warme chocolademelk met extra slagroom en een portie maretak-kattenkwaad!
EEN KERSTKUS
De Alpha's Doe Bonus: Een Kerstkus
Dit feestelijke korte verhaal speelt zich af tijdens de kerst voor The Alpha's Doe Boek 1. Veel leesplezier!
ACE
Mijn mate was absoluut het schattigste wezen op planeet aarde. Mijn handen rustten op haar perfecte heupen. Ik hield haar stevig vast terwijl ze gevaarlijk op het randje van een stoel balanceerde. Ze was een lange kerstslinger aan het ophangen boven de deuropening van haar woonkamer.
Kerstmis was nog maar vier dagen van ons verwijderd. Doe was al rond Thanksgiving begonnen met versieren. Toch bleef ze maar nieuwe dingen vinden om toe te voegen. Het leek wel alsof de Kerstman en al zijn elfen over haar hele huis hadden gekotst.
Ik keek hoe mijn Doe bezig was met haar slinger, en voelde een warme gloed in mijn borst. Ik leefde echt voor dit soort momenten. Doe's stralende energie leek nog feller te schitteren dan de lichtjes in de kerstboom van haar familie. Haar grote bruine ogen fonkelden.
Ze droeg een afschuwelijke kersttrui. Hij was zo groot dat hij meer op een jurk leek, compleet met rinkelende belletjes en dansende rendieren. Haar donkergroene legging en Grinch-sokken maakten de look helemaal af. Als kers op de taart stond er een kerstmuts een beetje scheef op haar hoofd.
Dit was nog maar één van de vele kerstoutfits die ze tevoorschijn had gehaald sinds het begin van onze wintervakantie, een paar dagen geleden. Ik vond het geweldig om elke dag langs te komen. Alleen al om te zien wat voor belachelijks ze nu weer aanhad.
Het is onnodig om te zeggen dat Doe dol was op Kerstmis. Ze was er echt geobsedeerd door. Ze was op haar gelukkigst als er sneeuw lag, er een kerstboom voor het raam stond en haar familie om haar heen was.
En als Doe op haar gelukkigst was, was ik op mijn gelukkigst. Ik leefde om mijn meisje te zien glimlachen.
„Oma, wanneer zijn de koekjes klaar? Ze ruiken zo lekker,“ vroeg Griffin, het achtjarige broertje van Doe, aan zijn oma.
Alle zeven broers van Doe lagen op de vloer van hun woonkamer. Ze keken naar Elf op tv terwijl ze popcorn in hun mond propten. Hun grootouders zaten achter hen op de bank. Hun opa was echter al vijftien minuten na het begin van de film in slaap gevallen. Hij snurkte nu zachtjes terwijl hij een sierkussen tegen zijn borst klemde.
De ouders van Susan logeerden elke kerst bij Doe thuis. En aangezien ik dat ook deed—ik wilde de feestdagen absoluut niet met mijn vader doorbrengen—had ik Oma en Opa de afgelopen jaren behoorlijk goed leren kennen.
„Ze kunnen nu elk moment klaar zijn,“ antwoordde Oma. „Let op de kookwekker.“ Ik keek achterom naar haar en merkte voor het eerst op dat ze Doe en mij in de gaten hield. Ze had een veelbetekenende glimlach op haar gezicht. Had ze ons al die tijd al lopen bekijken?
„Hangt dit recht?“ vroeg Doe, waarmee ze mijn aandacht weer naar zich toe trok. Ze strekte haar armen tot boven haar hoofd om de kerstslinger goed te hangen.
„Ziet er perfect uit voor mij,“ zei ik. Toch pakte ik haar heupen steviger vast toen de stoel onder haar wankelde. Het meisje heeft echt geen enkel gevoel voor evenwicht.
Ik had geprobeerd om de slinger zelf op te hangen. Ik kon er immers gewoon bij zonder mijn leven te riskeren. Maar Doe had erop gestaan dat ze het zelf zou doen. Ik zou liegen als ik zei dat ik er niet mee instemde, puur zodat ik op ooghoogte van haar ronde kont kon staan en mijn handen op haar heupen kon laten rusten. Ze zijn gewoon zo verdomd fijn om in te knijpen.
Doe's lippen trokken naar beneden in een lichte frons. „Ik geloof niet dat deze kant gelijk hangt,“ mompelde ze, terwijl ze nog verder naar de rand van de stoel schoof.
Voordat ik haar kon waarschuwen om voorzichtig te zijn, kantelde de stoel naar voren. Doe slaakte een harde gil toen ze met haar gezicht naar voren richting de vloer vloog.
Alsof ik dat ooit zou laten gebeuren.
Mijn reflexen namen het onmiddellijk over. Ik stapte voor haar zwaaiende lichaam en ving haar op voordat ze kon vallen. „Ik heb je,“ stelde ik haar gerust. Ik sloeg mijn armen voorzichtig om haar benen en zette haar weer stevig op de stoel.
Doe lachte ademloos. „Dat scheelde niks! Bedankt, Ace.“
Ik klikte afkeurend met mijn tong naar haar. „Geen stoelacrobatiek meer voor jou.“ Voordat ze kon protesteren, trok ik haar naar voren, sloeg een stevige arm onder haar kont en tilde haar op in de lucht.
„Wat ben je—? Hé!“ gilde Doe. „Ace! Zet me neer!“
„Je bent je voorrechten om slingers op te hangen kwijt.“
„Maar ik was nog niet klaar!“
Ik liet Doe's lichaam langs het mijne naar beneden glijden totdat haar voeten op de grond stonden. Haar voorkant was stevig tegen de mijne gedrukt. Haar handen landden op mijn borst. Ze kantelde haar hoofd naar achteren om naar me op te kijken. Haar boze blik veranderde in een zachte, aarzelende glimlach.
„Je bent onmogelijk,“ zei ze.
„En jij bent roekeloos,“ antwoordde ik, terwijl ik haar kerstmuts met zachte handen rechtzette. „Ik weiger je vandaag te laten sterven, zelfs als het in naam van de kerstgedachte is. Ik maak het wel af voor je.“
Doe slaakte een overdreven zucht. „Vooruit dan.“ Ze kruiste haar armen voor haar borst. „Maar alleen omdat ik in leven wil blijven om Kerstmis mee te maken.“
Ik hing de slinger op onder het toeziend oog van Doe. Ze zorgde ervoor dat elke tak precies op de plek hing die zij wilde. Daarna deden Doe en ik een stap naar achteren om ons werk te bewonderen.
„Het ziet er zo feestelijk uit!“ juichte Doe. „Wat vind jij, Oma?“
„Het ziet er prachtig uit, lieverd. Het hele huis trouwens,“ antwoordde Oma. „Al denk ik dat die deuropening er nu ook wel een kan gebruiken.“ Ze wees naar de glazen openslaande deuren die naar de keuken leidden. Die zagen er nu opvallend kaal uit.
Doe draaide zich langzaam naar me toe, met een grote glimlach op haar gezicht. „Ik denk dat ik boven op zolder nog een slinger heb gezien.“ Ze knipperde met haar grote bruine ogen naar me en stak haar onderlip pruilend vooruit. „Ga je hem voor me halen? Ik zal je terugbetalen met koekjes.“
Ik zuchtte en deed alsof ik geïrriteerd was. We wisten echter allebei dat ik het ook zonder de belofte van koekjes wel had gedaan. „Goed dan. Ik ben zo terug.“
***
Het duurde niet lang om de slinger van zolder te halen en weer naar beneden te lopen. Ik wilde me net weer bij iedereen in de woonkamer voegen toen ik mijn naam hoorde.
„...altijd al een zwak gehad voor Ace. Dus wat speelt er tussen jou en die knappe jonge man?“ vroeg Oma. „Waarom zijn jullie nog niet samen?“
Ik kon het niet laten. Ik stopte vlak voordat ik de hoek om zou gaan naar de woonkamer en spitste mijn oren voor Doe's antwoord. Dit was absoluut een interessant onderwerp.
„Hoe bedoel je?“ antwoordde Doe, pratend met een mond vol popcorn.
Ik gluurde net op tijd de hoek om en zag Oma met haar ogen rollen. Doe had het te druk met half naar de tv kijken om door te hebben dat ik stond af te luisteren. „Oh, schatje toch. Ik ben oud, niet blind. Die jongen is smoorverliefd op je.“
Doe lachte. „Je bedoelt mij en Ace? Nee, geloof me, we zijn gewoon vrienden. Er speelt absoluut niets tussen ons.“ Ze klonk geschokt, maar leek het idee ook weer niet helemaal vreselijk te vinden. Dat was in ieder geval een pluspunt.
Tot mijn verbazing draaide Oma haar hoofd om en ontmoetten haar ogen de mijne vanaf de andere kant van de kamer. Ze trok een wenkbrauw op alsof ze wilde zeggen: „Is dat zo?“
Op dat moment besefte ik dat Oma wist dat ik stond te luisteren. Ze wilde juist dat ik dit hoorde.
Wat een sluwe oude vrouw.
Ik grijnsde stilletjes en schudde mijn hoofd. Nee, het was niet waar. Zelfs niet een klein beetje.
Doe was van mij. Ze wist het alleen nog niet.
Oma schonk me een brede glimlach voordat ze zich weer naar Doe omdraaide. Ze legde een hand op haar knie. „Ging de kookwekker voor de koekjes daar nou net af?“
Doe keek richting de keuken. „Oh, waarschijnlijk wel. Ik ga even kijken.“ Ze stond op en huppelde naar de keuken.
Oma's blik richtte zich direct op mij zodra Doe uit het zicht was. „Kom eens bij me zitten, jongeman. Laten we even praten.“
Met de kerstslinger nog steeds in mijn hand liep ik naar haar toe. Ik plofte naast haar neer op de bank, waarbij ik voorzichtig deed om Opa niet wakker te maken, die aan haar andere kant sliep.
„Je wordt echt elke keer dat ik je zie nog knapper,“ zei Oma tegen me. „En ook groter. Wat geven ze jullie jongens hier in vredesnaam te eten? Je raakt straks het plafond als je niet snel stopt met groeien.“
Ik lachte. „Goede genen in de familie, neem ik aan.“
Oma kneep haar ogen tot spleetjes. Iets aan deze vrouw vertelde me dat ze geen woord geloofde van de onzin die we haar vertelden. We deden dat om te verbergen dat we weerwolven waren. Ze wist echter ook dat ze er niet verder over door moest vragen.
„Dus je bent verliefd op mijn kleindochter, hè?“
Ik verslikte me bijna in een lach. Recht voor zijn raap. Daar hou ik wel van.
„Zoiets, ja,“ antwoordde ik.
„Waarom heb je dan nog geen actie ondernomen? Het is al zeventien jaar zo. Zouden jullie nu onderhand niet eens samen moeten zijn?“
„Ik wou dat het zo simpel was.“
„Ace en Dotty zijn technisch gezien al samen!“ riep Griffin vanaf zijn plek op de vloer. „Aangezien ze elkaars mates zijn—“
„Elliot. Je mist je favoriete stukje van de film.“ Ik keek hem strak aan en knikte met mijn kin naar de tv. Hij wist dondersgoed dat hij niet over de weerwolfcultuur mocht praten waar een mens bij was. Zelfs als die mens zijn eigen oma was.
Elliot kreeg een rood hoofd. Hij boog zijn hoofd onderdanig voordat hij zich weer naar de tv draaide.
„Mates?“ vroeg Oma.
„De jongens zijn ervan overtuigd dat Doe en ik zielsverwanten zijn,“ legde ik uit. „Ze willen graag dat we samen eindigen.“
„Hmm,“ neuriede Oma. „Ik ben dus niet de enige die de chemie heeft opgemerkt. Ben je nog van plan om Dorothy te laten weten hoe je je voelt?“
Ik blies langzaam mijn adem uit. Het was ingewikkeld. Als het aan mij had gelegen, had Doe mijn gevoelens voor haar jaren geleden al geweten.
„Ik werk eraan,“ antwoordde ik uiteindelijk. Ik besloot het vaag te houden.
Oma kreeg een ondeugende blik in haar ogen. „Wil je misschien wat hulp?“
Ik keek naar de glazen openslaande deuren die naar de keuken leidden. Ik kon horen dat Doe bijna klaar was. Ze zou elk moment weer naar ons toe kunnen komen.
„Wat had je precies in gedachten?“ vroeg ik oprecht nieuwsgierig. Ik zou het niet erg vinden om de boel tussen Doe en mij wat te versnellen.
De grijns van Oma was simpelweg duivels.
Ik kreeg niet de kans om te antwoorden. Doe kwam de woonkamer weer binnengestuiterd, met een enorm bord dampende koekjes in haar handen. „Snickerdoodles, vers uit de oven! Wie wil er eentje?“
Haar jongere broertjes dromden er meteen omheen.
„Voorzichtig, ze zijn heet!“ waarschuwde Doe terwijl ze allemaal naar het bord graaiden. „Jullie moeten misschien nog even wachten voordat je ze op kunt eten.“
Toen de jongens allemaal minstens twee koekjes hadden, kwam mijn mate naast me op de bank zitten. Ze bood haar oma een koekje aan en hield daarna het bord voor mijn neus. Ze dacht altijd eerst aan anderen en dan pas aan zichzelf.
Ik pakte twee koekjes. Eentje voor mezelf en eentje voor Doe. Ik zorgde ervoor dat zij een hap had genomen voordat ik mijn eigen koekje naar mijn mond bracht.
„Ze zijn heerlijk,“ zei ik, terwijl ik haar een snelle kus op haar wang gaf. „Dank je wel voor het bakken, lief meisje.“
Doe keek me warm aan. Haar koontjes kleurden roze. „Natuurlijk.“
„Jongens, hebben jullie je zus al bedankt voor de koekjes?“ vroeg ik aan haar jongere broertjes.
Een koor van „Dank je wel, Dotty!“ klonk door de kamer.
Doe rolde met haar ogen en gaf me een zacht stompje in mijn zij. „Je gaat met de dag meer op mijn vader lijken.“
Dat was logisch, gezien alle tijd die ik met haar familie doorbracht. „Beter jouw vader dan de mijne.“
Doe's ogen zochten mijn gezicht af. „Wat doet hij met de kerstdagen? Ga je hem nog opzoeken?“
Ik haalde mijn schouders op en sloeg een arm om haar schouders, waarmee ik haar tegen me aan trok. „Geen idee.“ Ik gaf haar verder geen uitleg. Het laatste wat ik wilde, was haar hoofdpijn bezorgen terwijl ze in zo'n goede bui was.
Het gespannen moment ging snel voorbij toen haar broertjes om meer koekjes riepen. De stem van Oma doorbrak de chaos. „Ace, jij en Dorothy moeten nog verder met versieren. De kamer ziet er ongelijk uit.“
Ik keek naar de oudere vrouw. Ligt het aan mij, of klinkt ze ineens wel heel erg enthousiast?
„Oh, ja, dat was ik helemaal vergeten!“ riep Doe uit. „Is het nog gelukt om de slinger te vinden op de zolder?“ vroeg ze aan me.
Ik knikte en pakte hem op van de plek waar ik hem op de grond had laten vallen. „Kom op.“
***
Ik had de laatste slinger in een mum van tijd opgehangen, terwijl Doe me de hele tijd aanwijzingen gaf.
„Zo,“ zei ik. „Hoe ziet dat eruit?“
Doe knikte. „Pluis hem in het midden nog even op. Het ziet er raar uit.“
Ik deed wat me gezegd werd. Ik repareerde het middelste gedeelte dat om de een of andere reden platgedrukt leek.
„Wat is dat?“ vroeg Doe. Ze kwam naast me staan en wees omhoog naar de plek die ik net aanraakte. „Die kleine witte balletjes daar.“
Mijn maag maakte een sprongetje. Ik wist precies wat het was. Maretak.
„Het is een maretak!“ schreeuwde Thomas. „Papa heeft het vorig jaar voor mama gekocht!“
Hij had gelijk. Ik herinnerde me hoe ik had gezien dat Joe Susan erdoorheen het huis achtervolgde. Hij eiste bij elke kans die hij kreeg kusjes van zijn mate. Hij was zo vasthoudend dat Susan het uiteindelijk op de bodem van een van de opbergbakken had moeten verstoppen.
Hoe is het dan in hemelsnaam aan deze slinger beland?
„Jullie staan er precies onder!“ riep Elliot vrolijk, zijn enthousiasme was duidelijk voelbaar. Elk van haar broers keek ons nu aan. Buddy the Elf was allang vergeten. „Dat betekent dat jullie moeten kussen!“
Doe's ogen werden groot en schoten heen en weer tussen mij en de maretak. „Heb jij...?“
„Nee,“ zei ik snel, hoewel mijn blik naar Oma verschoof. Haar grijns vertelde me alles wat ik moest weten. Ze gaf me een ondeugende knipoog.
Doe's broers begonnen te scanderen: „Kussen! Kussen! Kussen!“
Ze waren zo luid en vervelend dat Opa erdoor uit zijn slaap opgeschrikt werd. Hij schrok wakker. „Wat is hier in hemelsnaam aan de hand?“
Doe draaide zich naar me toe. Ze was in de war, maar lachte. „Wat moeten we doen?“
„Nou, jullie moeten natuurlijk kussen,“ zei Oma. „Het is een traditie.“
Doe bestudeerde me. Haar blik zakte even naar mijn lippen, terwijl haar wangen de kleur van tomaten kregen. „Ik neem aan dat een snelle kus op de mond geen kwaad kan. Tenminste, als jij het ermee eens bent.“
Of ik het ermee eens was? Ik wachtte hier godverdomme al drie jaar op.
Het gezang van de jongens werd luider. „Kussen! Kussen! Kussen!“
„Ik ga weer slapen,“ mopperde Opa, terwijl hij zijn ogen weer sloot.
Ik haalde mijn schouders op en glimlachte naar mijn meisje. „Het is een traditie.“
Doe giechelde. Ik kreeg niet de kans om me voor te bereiden voordat ze op haar tenen ging staan en haar lippen op de mijne drukte.
De hemel.
Er barstte gejuich om me heen los, maar ik besteedde er geen aandacht aan. Het kussen van Doe was net zo geweldig als ik me had herinnerd. Vonken van onze mate-band explodeerden tegen mijn mond en gleden door mijn hele lichaam. Mijn wolf gromde, waardoor mijn borstkast trilde van zijn genot.
Ik was er vrij zeker van dat Doe dit bedoeld had als een snelle kus op de mond. Ze bleef echter langer hangen dan verwacht—niet dat ik daarover klaagde. Ik vond het geweldig hoe ze tegen me aan smolt. Ik genoot van de manier waarop ze zuchtte en naar voren leunde voor meer. Haar vingers groeven in mijn schouders. Haar geur werd zoeter en haar ogen vielen dicht.
Ondertussen deed ik mijn uiterste best om haar niet compleet te bespringen. Steek je tong niet in de keel van je mate voor de neus van haar kleine broertjes. Gooi haar niet tegen de muur terwijl haar oma toekijkt.
Het was veel te snel voorbij. Het duurde maar een paar zalige seconden voordat Doe naar adem hapte. Haar ogen vlogen open. Ze rukte haar lippen van de mijne en wankelde naar achteren. Het kostte elke greintje zelfbeheersing dat ik had om haar niet meteen weer naar me toe te trekken. Ik ademde diep in en probeerde mezelf te kalmeren. Mijn wolf vocht om de controle.
Met een hand voor haar mond liet Doe haar blik door de kamer dwalen. Ze nam de geschokte gezichten van haar familieleden in zich op. Heel even dacht ik dat ze in paniek zou raken. Maar toen glimlachte ze en liet ze een heldere, bel-achtige giechel ontsnappen.
„Zo! Is iedereen nu gelukkig?“ lachte ze. Ze duwde me speels van zich af en huppelde terug naar de bank. Daar plofte ze neer naast haar oma.
Ik bleef precies staan waar ze me had achtergelaten. Ik staarde haar na als een stomverbaasde idioot. Hoe the fuck was ze zo snel weer hersteld?
Doe pakte de kom met popcorn van haar oma's schoot en zette die op de hare, voordat ze eindelijk weer naar me opkeek.
Ze rolde met haar ogen. „Ik weet dat mijn kuskunsten van topniveau zijn, maar denk niet dat je nog een smakkerd krijgt door daar maar te blijven staan.“ Ze schoof een stukje op over de bank, waardoor ze in het midden ruimte voor me maakte. Ze klopte op de plek. „Kom op. Kom het einde van de film kijken.“
Terwijl ik bewoog alsof ik me in een verliefde waas bevond, stak ik de kamer over. Ik ging tussen haar en haar oma zitten. Ik kon het niet laten om Doe tegen mijn zij aan te trekken. Ik had haar nu meer dan ooit dicht bij me nodig. Doe kroop direct tegen me aan en verwarmde me tot in het diepste van mijn ziel.
Er belandde een hand op mijn knie. Er werd zachtjes op geklopt. „Graag gedaan,“ fluisterde Oma in mijn oor.
Het Einde. Voor nu...
De spannende finale van het verhaal van Ace en Doe is vanaf 27 januari 2025 te lezen op Galatea 💝
