CJ Fisher Vindt de Liefde Boek 2: De Vergissing van de Cowboy
Auteur
Heather Teston
Lezers
172K
Hoofdstukken
32
Hoofdstuk 1
Boek 2: De Fout van de Cowboy
Parker keerde terug naar Colorado na een bezoek aan zijn moeder en haar man in New York. Voordat hij terugging naar zijn eigen boerderij, stopte hij bij het kantoor van zijn vriend CJ Fisher.
Toen hij met twee koppen koffie naar binnen liep, werd hij begroet door Judy, de verpleegster bij de balie. Judy was een kleine vrouw met donker haar en een geweldig lichaam. Ze flirtte graag en was verloofd met Joey Palmer, een andere vriend van hem en CJ.
„Hé, cowboy, ben je nu al terug uit de stad?“ vroeg ze.
„Hoi, Judy. Heeft de dokter het druk?“
„Nee hoor, loop maar door,“ zei ze met een knipoog.
Hij moest grinniken toen hij zag dat CJ met zijn voeten op het bureau aan de telefoon zat. Afgaande op zijn glimlach, praatte hij waarschijnlijk met een vrouw. CJ had het knappe uiterlijk van zijn vader en de charme van zijn moeder geërfd.
„Ik bel je later, schatje,“ zei CJ toen hij Parker zag binnenkomen.
„Wie is het deze week? De serveerster uit het eetcafé of het meisje van de bank?“ vroeg Parker, terwijl hij de koffie op het bureau van CJ zette.
„Geen van beiden. Werd tijd dat je terug was. Ik dacht dat je gisteren al zou komen,“ zei CJ, terwijl hij naar de beker stomende koffie reikte. Parker ging zitten en haalde zijn schouders op.
Hij ging zitten en haalde nogmaals zijn schouders op. „Ik stopte bij een bar, dronk te veel en besloot daar te overnachten. Je kent me, ik rijd niet met alcohol op.“ Hij krabde aan zijn gezicht; hij was hard toe aan een douche en een scheerbeurt. Maar eerst moest hij iets kwijt.
„Oké, Parker, wat is er aan de hand?“ Toen hij geen antwoord kreeg, boog CJ zich naar hem toe. „Luister, vriend. Ik ken je al mijn hele leven en ik zie meteen als je ergens mee zit. Vertel het me.“
„Ik heb een fout gemaakt. Een hele grote.“
„Wat voor fout?“ vroeg CJ, terwijl hij er goed voor ging zitten.
„Op de terugweg stopte ik bij een bar, en daar ontmoette ik een meisje. Er was meteen een enorme aantrekkingskracht, een vonk. Ik vroeg haar ten dans, we hebben wat gedronken en gepraat.“
„En, hoe was ze?“ vroeg CJ, terwijl hij weer achterover leunde.
„Ze was blond, en de bovenkant van haar hoofd reikte precies tot mijn kin. Ze had de meest geweldige groene ogen. Ze was beeldschoon.“
„Oké, Parker. Klinkt alsof jullie een goede klik hadden, dus wat is het probleem?“
„We hadden te veel gedronken en belandden in een motel. We waren de kamer amper binnen of we rukten elkaars kleren al af. Het was de beste seks die ik ooit heb gehad.“
„Hoe heet ze, en ben je van plan om haar nog een keer te zien?“
„Ik weet alleen dat ze Dakota heet. Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was ze weg. Ik betwijfel of ik haar ooit nog terugzie.“
„Dus je hebt met een prachtige vrouw geslapen. Dat is geen misdaad, en ik snap niet waarom dat een fout was.“
Parker boog naar voren. „We hebben geen bescherming gebruikt.“
CJ's mond viel open en hij schudde zijn hoofd. „Jezus, Parker, jij weet wel beter. Waar dacht je in vredesnaam aan?“
„Dat is het hem nou juist, ik dacht helemaal niet na. Je kent me, ik heb nog nooit seks gehad zonder er een te gebruiken.“
„Deze Dakota komt uit de stad, dus ik weet zeker dat ze de pil slikt. Maar dat is niet je enige probleem. Je moet je ook zorgen maken over geslachtsziekten. Ik ga een afspraak maken zodat je je kunt laten testen.“
Parker schudde zijn hoofd. „Dat is niet nodig. Ze leek me niet het type dat zomaar met iedereen naar bed gaat.“
„Misschien heeft ze dat wel vaker gedaan, als ze na een paar uur al met jou in bed dook. Nu moet ik weer aan het werk. Over vijf minuten heb ik een patiënt.“
Parker stond op. „Je hebt waarschijnlijk gelijk, maak die afspraak maar. Ik zie je later, CJ.“
Hij verliet het kantoor en ging rechtstreeks naar huis. Hij rammelde van de honger en was uitgeput. Het enige wat hij nu wilde, was iets eten, een hete douche en zijn bed.
Morgen moest hij weer aan de slag op de boerderij van de familie Fisher. Zijn eigen landgoed was klein en hij had extra geld nodig om de boel draaiende te houden, dus werkte hij bij hen. Hij keek ernaar uit om weer op een paard te zitten. Hij hield van het werk buiten, het vee bijeendrijven en klussen op het erf. Calvin en Dawn waren de beste bazen die iemand zich kon wensen.
Maar ze betekenden meer voor hem dan dat; ze voelden ergens als zijn eigen familie. Eenmaal thuis ging hij bij zijn paarden kijken, alle zes.
Hij had ze met een gerust hart achtergelaten bij Calvin, die had aangeboden om voor ze te zorgen toen hij weg was.
Hij liep naar binnen, trok zijn shirt uit en smeet het over een stoel.
Nadat hij een biertje uit de koelkast had gepakt, ging hij zitten. Zijn gedachten dwaalden meteen weer af naar Dakota.
Ze zag er zo verdomd geil uit in haar strakke leren broek en roze zijden blouse. Ze droeg lange oorbellen die zachtjes langs haar hals bungelden.
Ze rook zo heerlijk toen ze naar de bar liep en naast hem plaatsnam. Zijn blik werd meteen naar haar lippen getrokken toen ze er met haar tong overheen streek, waardoor haar lipgloss begon te glanzen.
In bed was ze ontzettend gepassioneerd en een tikje wild, precies waar hij van hield. Urenlang bevredigden ze elkaar totdat ze totaal uitgeput in slaap vielen.
Nu hij aan haar terugdacht, besefte hij dat hij eigenlijk helemaal niets van haar wist. Ze liet vooral hem het woord doen. Hij vertelde over zichzelf—waar hij woonde, hoe hij heette en wat hij voor werk deed.
Elke keer als hij iets over háár probeerde te vragen, bracht ze hem tot zwijgen door zachte kusjes in zijn nek te geven.
Haar lippen, de manier waarop ze hem kuste en met haar tong over zijn huid gleed... het zorgde ervoor dat hij alle gesprekken vergat en de liefde weer met haar bedreef.
Nu hij erbij stilstond, vroeg hij zich af waarom ze niets over zichzelf wilde vertellen.
Ze was spoorloos verdwenen toen hij wakker werd. Bang dat ze hem bestolen had, was hij uit bed gesprongen, maar al zijn contante geld zat nog in zijn portemonnee.
Hij was gekwetst en boos omdat ze was weggeslopen zonder afscheid te nemen.
Ineens begreep hij hoe vrouwen zich moesten voelen als een man zoiets bij hen deed. Dat gevoel beviel hem totaal niet.
Hij kon die nacht maar moeilijk in slaap komen. Hij miste het zachte, warme lichaam naast het zijne. Het voelde opeens alsof hij iets miste in zijn leven.
Hij had het de afgelopen jaren vermeden om dicht bij een vrouw te komen, nadat hij vier jaar geleden zwaar was gekwetst door Emily White.
Ze hadden jarenlang een relatie gehad en destijds was hij ervan overtuigd dat hij verliefd was.
Toen ze ervandoor ging met een ruige motorrijder die het stadje kwam binnen scheuren en voor een hoop ellende zorgde, zwoer hij dat hij nooit meer zijn hart aan een vrouw zou geven. Zijn lichaam wel, maar zijn hart beslist niet meer.
Parker liet een diepe, ontevreden kreun horen toen zijn wekker de volgende ochtend om half zes begon te loeien.
Hij graaide naar het nachtkastje, pakte de wekker vast en smeet het ding hard tegen de muur, waar het in stukken brak. Shit, nu moet ik een nieuwe kopen.
Hij kwam overeind, liep naar de keuken en zette een grote pot koffie.
Terwijl hij wachtte tot die was doorgelopen, nam hij een snelle douche en trok hij een schone spijkerbroek en een T-shirt aan.
Tussen grote slokken koffie door, bakte hij roerei en stopte hij twee sneetjes brood in de broodrooster.
Korte tijd later gooide hij zijn bord in de gootsteen, zette zijn hoed op en vertrok richting het landgoed van de Fishers.
Het beloofde een zware dag te worden, zeker door het extra vee dat Calvin had gekocht—en dan moest er ook nog het nodige hekwerk gerepareerd worden.
Toen hij aankwam, zwoegden Calvin en een paar andere mannen al op het erf.
„Sorry dat ik wat laat ben, baas. Ik heb me verslapen,“ zei hij.
„Maakt niet uit, jongen. Je hebt een lange rit uit New York achter de rug,“ antwoordde Calvin, terwijl ze samen uitreden om de kudde bijeen te drijven en te verplaatsen.
Na een paar harde uren werk, kondigde Calvin de lunchpauze aan. Zoals altijd nam hij Parker mee naar het hoofdgebouw om samen met hem en Dawn te eten.
„U heeft uzelf weer overtroffen, mevrouw Fisher. Deze stoofpot is verrukkelijk,“ zei Parker lovend.
„Graag gedaan, lieverd,“ zei ze, en ze streek even door zijn haar. „Je ziet er vermoeid uit.“
„Ik heb onrustig geslapen,“ antwoordde hij met een kleine glimlach.
„Het wordt tijd dat je een leuk meisje zoekt en je gaat settelen,“ zei ze, terwijl ze zijn lege bord pakte om het nog eens vol te scheppen.
„Bent u soms beschikbaar?“ vroeg hij plagend.
„Hé, pas op je woorden, knul,“ lachte Calvin, en hij trok Dawn zonder aarzelen op zijn schoot.
Zijn sterke armen sloegen om haar heen en hij begon haar zachtjes in haar nek te kussen. „Zij is van mij.“
Parker keek altijd graag naar die twee.
Na al die jaren huwelijk waren ze de passie duidelijk nog niet verloren. Calvin beschermde haar met zijn leven en niemand durfde het in zijn hoofd te halen om haar ook maar iets aan te doen.
Als hij hun liefde en intimiteit zag, besefte Parker dat hij zoiets nooit zou vinden. Het was domweg niet voor hem weggelegd.
Ze liepen weer naar buiten om verder te gaan met het hekwerk. Hij keek over zijn schouder en zag hoe Calvin afscheid nam van zijn vrouw.
Het was geen simpele kus op de wang; het was een lange, intens gepassioneerde zoen. Parker draaide zich maar weer om en wachtte grinnikend buiten tot zijn baas klaar was.
CJ had hem weleens verteld dat hij zijn ouders al een paar keer betrapt had—een keer in de keuken en nog een keer midden in de woonkamer.
Sindsdien klopte CJ altijd luidruchtig op de deur voordat hij zomaar ergens binnenstapte.
In Parkers eigen jeugd ging het er heel anders aan toe. Het was altijd alleen hij en zijn moeder geweest.
Tenminste, totdat er een onbekende man in het stadje neerstreek en haar hart veroverde. Ze vielen als een blok voor elkaar.
Hij was echt oprecht blij voor zijn moeder. Ze had haar hele leven geknokt om een dak boven hun hoofd te houden en ze wees hem altijd op het juiste pad.
Dus toen ze vertelde dat ze ging trouwen en meeverhuisde naar New York, deed dat best even pijn. Maar zolang zij gelukkig was, zou hij haar steunen in haar keuzes.
Zodra het zware werk erop zat, ging hij naar huis. Vanavond zou hij een snelle maaltijd koken en na het afwassen direct in bed duiken.
Door de drukte op de boerderij had hij vandaag nog maar amper aan Dakota gedacht.
Maar nu hij daar in zijn eentje zat met een bord karbonades en aardappelen, spookte de knappe blondine toch weer door zijn hoofd.
Ze hadden gezellig samen kunnen ontbijten als ze was gebleven en niet stilletjes was weggeslopen voordat hij wakker werd.
Een vlaag van boosheid en verbittering trok door hem heen. Voor haar was hij dus echt niet meer geweest dan een snelle neukbeurt.
Normaal gesproken maakte Parker zich nooit druk om zoiets, maar dit keer zat het hem op de een of andere manier dwars.
Er was iets speciaals aan Dakota; hij kon alleen nog niet precies de vinger leggen op wat het was.
