Veranderen naar de beer Book 3
Auteur
Silver Taurus
Lezers
85.8K
Hoofdstukken
26
In een wereld waar vloeken en duistere magie verweven zijn met het lot van machtige wezens, bevindt Amari zich in het centrum van een dodelijke strijd. Terwijl ze worstelt met haar vervloekte bloed en de sinistere stemmen in haar hoofd, moet ze zich een weg banen door verraderlijke bondgenootschappen en haar eigen duistere verleden onder ogen zien. Met de dreiging van de drakenkoning en een mysterieuze zwangerschap is Amari's reis vol gevaar, passie en de zoektocht naar macht. Zal ze uitgroeien tot de koningin die ze voorbestemd is te zijn, of zullen de schaduwen haar verslinden?
Feetjes Weten.
Boek Drie
. . . . . . Ergens diep in het sprookjesbos…
'Ben je nu al terug?' klonk een stem, wat me deed grinniken.
'Dacht je soms dat ik het loodje zou leggen?' zei ik plagend terwijl ik zijn schouder even aanraakte.
'Nee, maar misschien een schrammetje of twee?'
Ik keek de persoon aan en glimlachte.
'Welnee, dat zat er niet in. Trouwens, ik moest hem nog iets geven voor zijn vertrek,' vertelde ik terwijl we naar het boomhuis vlogen.
'En hoe zit het met het meisje?' vroeg hij, waarop ik even stilhield en me omdraaide om hem aan te kijken.
'Met haar komt het wel goed.' Ik glimlachte. 'Ze krijgt zelfs meer dan één verrassing als ze thuiskomt.'
'Een verrassing?' vroeg de man nieuwsgierig terwijl ik knikte.
'Ja, binnenkort zal een van hen terugkomen en om mijn hulp vragen. Dan, op die dag, zal ik doen wat nodig is en een einde maken aan hun moeilijke bestaan,' zei ik met een glimlach.
'Ah, ik snap het. Dat is slim bekeken,' lachte de man.
Ik liep naar mijn bed en ging zitten. Met een zucht opende ik mijn hand en sprak enkele bijzondere woorden uit. Een kleine gele lichtbol verscheen in mijn handpalm terwijl ik ernaar keek. Glimlachend liet ik het hem zien.
'Mijn vriend, feeën weten raad.'
***
ANDREI
. . . . . . . . Ergens op de bodem van de afgrond...
'Verdomde demonen!'
Ik klemde mijn arm vast terwijl ik moeizaam de steile helling beklom. Met een blik naar beneden ontsnapte me een zucht van ellende toen ik de demonen zag naderen. Vloekend prevelde ik magische woorden en zette mijn krachten in om ze af te weren.
Zonder mijn magische staf en met al mijn manschappen gesneuveld, moest ik een uitweg vinden uit deze hel voordat een van die duivelse wezens me te pakken zou krijgen. Zuchtend zette ik mijn klim voort.
De omgeving was gehuld in duisternis, met overal nevel en demonen. Mijn krachten waren te zwak om me magisch te verplaatsen. En wie had kunnen denken dat die vervloekte zoeker me zo zou toetakelen voor ik hem uitschakelde?
Gelukkig was er één uit de weg geruimd. Nog twee te gaan. Het zou een tijd duren voor ik weer op krachten was, maar dat deerde me niet. Ik had gevonden wat ik zocht: de kracht van mijn kleine koningin.
Wie had kunnen vermoeden dat de vervloekte koningin was teruggekeerd, sterker dan ooit?
Dat sluwe kreng dat haar koninkrijk lang geleden de rug toekeerde, had alles voorbereid voor haar dood. Die arme zielen wisten niet beter dan dat ze zelfmoord had gepleegd.
En ik had geen idee dat ze een dochter had met vervloekt bloed. Nu hoefde ik haar alleen nog maar in handen te krijgen en haar te laten doen wat nodig was. Namelijk de drakenkoning uit de weg ruimen.
Toen een luid geraas mijn oren bereikte, draaide ik me om en ontweek net op tijd de aanval van een demon. Zijn lange klauwen bleven steken in de rotsen terwijl ik hem een trap in zijn gezicht gaf.
'Ellendige gedrochten, gehoorzaam me!' brulde ik woedend.
Ik schopte hem nog eens flink en klauterde verder.
'Wacht maar, lieve Amari. Als ik mijn krachten terugheb, breng ik je terug waar je thuishoort,' zei ik met een duivelse lach.
AMARI
Ik wreef zachtjes over mijn hoofd terwijl ik het vuur hoorde knetteren - het enige geluid in mijn kamer terwijl ik opnieuw zuchtte, doodmoe.
Een gevoel van schuld overviel me vanwege wat er zojuist was voorgevallen, maar ik had geen andere keuze gehad. Het zou niet juist zijn geweest om het te doen. Het zou oneerlijk zijn geweest.
Het deed pijn om zijn verdrietige gezicht te zien. Mijn hart kromp ineen toen hij opstond en zich omdraaide. Maar wie hield ik voor de gek?
Hield ik van hem?
Ik voelde me tot hem aangetrokken en hij was iemand om wie ik gaf. Maar liefde? Kon ik dat werkelijk liefde noemen?
Er werd zachtjes op de deur geklopt en ik zuchtte. Wie kon dat nu zijn?
'Kom binnen,' zei ik zachtjes terwijl ik op de bank bleef zitten. Michael stak zijn hoofd om de hoek en glimlachte naar me toen hij binnenkwam.
'Mag ik even met je praten?' vroeg hij terwijl ik knikte, uitgeput. 'Je moet wel bekaf zijn, niet?'
Ik knikte maar keek hem niet aan.
'Azriël is behoorlijk van slag, lieverd,' zei Michael terwijl ik zachtjes vloekte. 'Maar voel je niet schuldig. Hij is iemand die dingen begrijpt en niet persoonlijk opvat. Zeker niet bij jou.'
Ik keek naar Michael. Hij glimlachte alleen maar.
Hij zag er moe uit.
'Geef hem gewoon wat tijd, dan komt het wel weer goed.'
'Goed?' zei ik zachtjes terwijl ik naar het vuur staarde. 'Niets komt goed. Mijn hart doet pijn.'
Ik raakte mijn borst aan terwijl ik bijna in tranen uitbarstte.
'Het is de band. Wat je voelt is zijn pijn,' legde Michael uit. Ik keek op. Meende hij dat nou?
'Zijn pijn? En ik dan? Ben ik soms een gevoelloos persoon? Is dat wat je bedoelt?' vroeg ik boos.
Michael schudde zijn hoofd.
'Dat zeg ik niet, maar je voelt de pijn van degene die het meest lijdt.'
'Als je je ogen sluit en je concentreert, zul je merken dat het teken dat bij Azriël hoort veel pijn doet,' legde hij uit met een droevige glimlach.
'Waar ik eigenlijk voor kwam, was vanwege wat er eerder gebeurde.'
'Je bedoelt die heks?' zei ik, terwijl ik wegkeek.
'Moest je haar doden?' vroeg Michael.
'Moest ik soms wachten tot zij mij om zeep zou helpen?' kaatste ik terug. Toen sloot ik mijn ogen en klemde het kussen stevig onder mijn armen, in een poging tot bedaren te komen.
Ik voelde me vreemd nadat ik Calandra had gedood. Mijn geest werd even wazig voordat iets duisters probeerde de controle over me te nemen.
Ik wist dat het iedereen schokte nadat ik Calandra had gedood. Dat zou problemen veroorzaken.
Maar ze zou toch sterven. Het voelde goed om haar te doden.
Ik keek naar mijn handen. Voor het eerst had ik iemand gedood. Ik had nooit gedacht dat ik iemand zou doden, maar het voelde niet verkeerd.
In plaats daarvan voelde ik me beter en was mijn lichaam kalm. Was het omdat ik de vloek naar de steen had verplaatst en daarna Calandra had gedood, waardoor ik mezelf van de vloek had bevrijd?
Het verwarde me nog steeds, maar ik was nu vrij. Wat ik mijn hele leven had gewild, was eindelijk gebeurd. Maar waarom was ik niet blij?
'Het vervloekte bloed beïnvloedt je,' zei Michael zachtjes terwijl ik mijn ogen weer opende. 'Je zult dat moeten beheersen.'
'Beheersen?' zei ik boos. 'Denk je dat ik hier blij mee ben?'
Nu was ik woedend.
'Ik haat dit!' zei ik, terwijl ik opstond en het kussen door de kamer smeet. 'Ik haat wat ik heb. Het lijkt alsof ik nooit vrij zal zijn. Vrij van deze vloek die me vastketent.'
'Je kunt vrij zijn,' zei Michael, waardoor ik snel naar hem keek. 'Maar daarvoor zul je het antwoord in je hart moeten vinden.'
'Laat het monster je niet beheersen. Laat hem zien dat alleen jij hem kunt oproepen en niet andersom. Alleen jij bepaalt wie je bent.'
Michael stond op, liep naar de deur en bleef staan.
'Als je hulp nodig hebt om het te beheersen, kan ik je helpen. Roep me maar,' zei Michael, terwijl hij de deur sloot.
Zwaar ademend kreunde ik boos en liet me op bed vallen. Het was laat in de nacht en ik moest verschillende beslissingen nemen voordat er iets met me zou gebeuren.
