Grenzen verleggen
Lezers
110K
Hoofdstukken
16
Harper Reid keert terug naar Briar University als de atletische trainer van het team — niet als de hockeyster die ze ooit was. Ze werkt voor haar vader, Coach Reid, en is vastbesloten om zichzelf op haar eigen voorwaarden te bewijzen. Maar wanneer ze de opdracht krijgt om Wes Carter te behandelen, de briljante en roekeloze steraanvaller van het team, beginnen de professionele grenzen te vervagen.
Terwijl Wes vecht om te herstellen van een knieblessure die zijn carrière bedreigt met de NHL-draft in het vooruitzicht, moet Harper navigeren tussen haar groeiende gevoelens, de afkeuring van haar vader en de last van haar eigen verleden. Sommige regels bestaan met een goede reden. Sommige zijn het waard om te breken.
Hoofdstuk 1
Het litteken op de linkerknie van Harper Reid tintelde toen ze de ijshal van Briar University binnenliep, een spookachtige herinnering aan de laatste keer dat ze op dit ijs had gestaan. Drie jaar, twee operaties en één gebroken droom geleden.
Het vroege ochtendlicht viel door de hoge ramen naar binnen en wierp lange schaduwen over de lege tribunes.
Alles zag er nog precies hetzelfde uit—de kampioensvlaggen die aan het plafond hingen, het schoollogo dat in het midden van het ijs prijkte, zelfs de lichte geur van koffie die uit het kantoor van haar vader kwam. Maar deze keer was ze hier niet als speler.
Harper trok de band van haar medische tas recht, terwijl haar nieuwe pasje als sporttrainer van Briar University schitterde in het licht. Het keykoord voelde vreemd aan rond haar nek, zo anders dan het gewicht van een zwaar wedstrijdshirt. Haar stappen klonken luid in de gang terwijl ze naar de behandelkamer liep—haar nieuwe domein.
„Kijk eens wie het eindelijk tot de top heeft geschopt.“
Harper grijnsde en draaide zich om, waar ze Korra West tegen de deurpost van de aangrenzende behandelkamer zag leunen. Ze hadden samen gestudeerd, maar terwijl Harper stage had gelopen bij een professioneel team in Boston, had Korra meteen de baan voor vrouwensporten bij Briar binnengesleept.
„Iemand moest hierheen komen om je ass te redden,“ antwoordde Harper.
Korra snoof. „Kom op zeg. Ik ben niet degene die moet omgaan met vijfentwintig uit de kluiten gewassen jongens die denken dat ze onoverwinnelijk zijn.“ Ze zette zich af van de deurpost en haar donkere paardenstaart zwaaide heen en weer. „Daarover gesproken, hoe raar gaat dit worden? Werken voor je vader?“
„Precies zo raar als je zou verwachten.“ Harper begon haar spullen uit te pakken en legde alles efficiënt neer. „Maar ik heb deze baan wel verdiend. Mijn cv—“
„Je cv is geweldig, en dat weet je best. Dat is niet wat ik bedoelde.“ Korra ging op de behandeltafel zitten en keek hoe Harper aan het werk was. „Ik bedoelde hoe raar het zal zijn om weer hier te zijn? Na alles wat er is gebeurd?“
Harpers handen vielen stil op de rol sporttape die ze aan het opbergen was. Het litteken tintelde weer, een herinnering aan ijs en een harde klap en dromen die als glas aan scherven vielen. „Het gaat goed met me.“
„Uh-huh.“
„Echt waar. Dat is al lang geleden.“
„Drie jaar is niet zo lang.“
Voordat Harper kon reageren, klonken er stemmen in de gang—zware mannenstemmen, vol vroege-ochtendgeklaag en de ontspannen kameraadschap van teamgenoten. Korra sprong van de tafel. „Tijd voor actie. Probeer niemand te vermoorden op je eerste dag.“
„Ik beloof niets,“ mompelde Harper, maar ze trok haar schouders al recht en gleed in haar professionele modus terwijl de eerste spelers de behandelkamer binnendruppelden.
Ze kende een paar van hen door de verhalen van haar vader tijdens het avondeten. Mike Paige, senior verdediger. Diego West, geen familie van Korra, junior center. Ryan Hayes, junior verdediger met een flinke dosis frustratie. Ze keken haar allemaal op hun eigen manier nieuwsgierig en voorzichtig aan terwijl ze binnenkwamen voor de tape en behandeling voor de training.
En toen kwam hij binnen.
Harper had natuurlijk al over Wes Carter gehoord. Iedereen kende hem. De tweedejaars aanvaller die in zijn eerste jaar de scorerecords had verbroken. Het grote talent waar de NHL-scouts warm voor liepen. Hij was de grote trots van haar vader, al zou hij dat nooit hardop zeggen.
Wat ze niet had gehoord, was hoe hij bewoog alsof het ijs van hem was, zelfs op vaste grond, hoe zijn donkere haar lichtjes krulde in zijn nek waar het geknipt moest worden, of hoe zijn blauwe ogen je met één blik konden vastpinnen. Hij droeg zichzelf met de makkelijke zelfverzekerdheid van iemand die nooit had getwijfeld aan zijn plek in de wereld.
Hun ogen ontmoetten elkaar en de lucht leek wel te knetteren van de spanning.
„Nou,“ zei hij, met een grijns die waarschijnlijk de helft van de meisjes op Briar liet smelten, „als dat niet de verloren dochter is.“
Harper maakte zich lang. „Als dat niet de gouden jongen is die te lui is om zijn eigen enkels goed in te tapen.“
Zijn wenkbrauwen schoten omhoog en zijn grijns werd breder. Een paar andere jongens grinnikten. „Heb je wedstrijdbeelden zitten kijken?“
„Iemand moet het doen. Je techniek wordt slordig.“
De temperatuur in de kamer leek opeens te dalen. De andere spelers vielen stil en keken naar de twee alsof het een tenniswedstrijd was. De glimlach van Wes verdween en maakte plaats voor een scherpere blik.
„Mijn techniek,“ zei hij langzaam, „is perfect.“
„Je techniek,“ antwoordde Harper, terwijl ze hem strak aankeek, „gaat ervoor zorgen dat je geblesseerd raakt als je het niet aanpast. Maar ja, wat weet ik er nou van? Ik ben maar de persoon die je weer in elkaar moet zetten als je stukgaat.“
Even bewoog er niemand. Toen lachte Wes—een oprecht geluid dat zijn hele gezicht veranderde. „Oké dan, Doc. Laat me maar zien wat ik verkeerd doe.“
Harper negeerde de kriebels in haar buik die ze kreeg van zijn glimlach. Ze wees naar de behandeltafel. „Zitten. En ik heet Harper, niet Doc.“
Ze voelde dat ze lichtjes bloosde. Technisch gezien was ze nog niet eens gepromoveerd; voor nu was ze slechts een gecertificeerd sporttrainer. Dokter Miller was de officiële teamarts.
„Wat jij zegt, Doc.“
Terwijl ze begon met het onderzoeken van zijn enkel, verscheen haar vader in de deuropening. Coach Reid nam de scène in zich op—zijn dochter die zijn sterspeler behandelde, de rest van het team dat deed alsof ze niet keken—en zijn gezichtsuitdrukking deed iets ingewikkelds.
„Teamvergadering over vijf minuten,“ kondigde hij aan. „Harper, na afloop naar mijn kantoor.“
Ze knikte en concentreerde zich op haar werk in plaats van op de zwaarte van zijn blik. Haar vingers bewogen professioneel over Wes' enkel, maar ze kon zijn warmte voelen, de solide kracht in zijn benen, en de manier waarop hij naar haar keek met een intensiteit die haar huid deed tintelen.
„Je handen zijn koud,“ mompelde hij zachtjes, zodat alleen zij het kon horen.
„Wen er maar aan.“ Ze trok de tape misschien iets te strak aan. „Je bent klaar.“
Hij sprong soepel van de tafel en testte hoe de tape zat. „Niet slecht, Doc.“ Hij wilde weglopen, maar stopte even. „Oh, en trouwens? Mijn techniek is niet het probleem. Ik zoek gewoon graag het randje op.“
„Het randje,“ zei Harper, „is waar mensen vanaf vallen.“
Er flakkerde iets in zijn ogen—interesse misschien, of een uitdaging. „Dan is het maar goed dat ik iemand heb om me op te vangen.“
Hij was al verdwenen voordat ze kon reageren, waardoor Harper zich afvroeg waar ze in hemelsnaam aan was begonnen. De behandelkamer stroomde langzaam leeg toen de spelers naar de teambespreking liepen en hun stemmen wegstierven in de gang.
Korra verscheen weer in de deuropening. „Nou, dat was interessant.“
„Begin er niet over.“
„Ik zeg alleen maar, als je al je patiënten zo aanpakt, dan wordt dit een heel vermakelijk seizoen.“
Harper gooide een rol tape naar het hoofd van haar vriendin. „Heb jij geen voetbalspelers om te martelen?“
Korra dook lachend weg voor de tape. „Maar even serieus, gaat het?“
Harper keek rond in de behandelkamer—haar nieuwe domein, zo anders dan het ijs dat ze ooit haar thuis had genoemd. Door het raam kon ze zien hoe het team de kleedkamer binnendruppelde, met Wes' donkere hoofd zichtbaar boven de anderen uit. Haar knie tintelde opnieuw, maar dit keer voelde het minder als een herinnering en meer als anticipatie.
„Ja,“ zei ze, verrast dat ze het echt meende. „Het gaat goed.“
Ze had nu iets te bewijzen, en dat had niets meer te maken met ijshockey. Ze zou de beste verdomde trainer worden die dit team ooit had gezien. Zelfs als het haar doodde. Of hen.
