De alfa's tweedekans nymf Book 3
Auteur
Toria Blue
Lezers
60.8K
Hoofdstukken
40
In een wereld waar weerwolven en vampiers naast elkaar bestaan, worstelt Adelie met het verlies van haar weerwolfkant en de spanning die dit op haar relatie met haar man, Alpha Kairos, legt. Terwijl ze hun verbroken band proberen te herstellen, ontdekt Adelie nieuwe vaardigheden en staat ze voor de uitdaging om haar roedel te leiden te midden van interne onrust en externe bedreigingen. Met de dreigende aanwezigheid van een kwaadaardige vloek en de onthulling van verborgen waarheden, moet Adelie de kracht vinden om haar geliefden te beschermen en haar lot terug te winnen.
Hoofdstuk 77.
Adelie
Zijn aanraking op mijn bovenbeen voelde warm, sterk en prettig. Ik had hier reikhalzend naar uitgekeken, en eindelijk gleden zijn lippen langs mijn been, zacht en teder.
Het voelde als een veertje dat over mijn huid streek, licht en kalmerend. Hij pauzeerde bij mijn voeten, zittend tussen mijn benen. Zijn handen, ruw en krachtig, hielden mijn benen vast en trokken me naar zich toe.
Hij boog voorover en drukte zich tegen mijn onderbuik terwijl mijn benen zich om hem heen sloegen, hem dichterbij trekkend. Zijn lippen bewogen van het midden van mijn borst omhoog.
Na mijn nek te hebben gekust, hief hij zijn gezicht naar het mijne. Maar net toen hij me wilde kussen, hield ik zijn hoofd tegen.
Het gezicht dat ik zag was onbekend. Ik kende de man niet die me aankeek. Ik had hem nog nooit eerder gezien.
Ik voelde me in de war, en plotseling viel ik.
Ik schrok wakker, met de ochtendzon die door het raam scheen. De afgelopen week werd ik geplaagd door nachtmerries als ik sliep.
Het was een hele toer om in slaap te vallen, en als het lukte, voelde ik me door mijn dromen alsof ik geen oog dicht had gedaan.
Eén week. Het was een week geleden dat Madeline was verdwenen. Een week sinds ik mijn weerwolf had verloren. Een week sinds ik de weg kwijt was.
Ik had altijd gedacht dat mijn weerwolf-deel er niet toe deed, dat het minder belangrijk was dan mijn nimf-deel, of zelfs mijn doodsengel-deel.
Ik kon niet van gedaante verwisselen, en mijn wolfzintuigen waren niet scherp. Ik had alleen mijn wolfziel. Ik dacht dat ik weinig had. Maar pas nadat ik het verloor, besefte ik hoe belangrijk het was, hoeveel ik eigenlijk bezat.
Nu voelde ik me niet compleet. Er ontbrak iets. Er was een leegte, en veel kleine dingen lieten me minder voelen, zowel emotioneel als lichamelijk.
Mijn hele wezen voelde alsof het in een andere wereld was, een andere tijd. Ik wist niet waar ik was. Het was moeilijk om me te herinneren hoe ik vroeger leefde.
En dan was er Kairos. Mijn echtgenoot. Hij was nu alleen mijn echtgenoot. We waren eerst partners, en daarna kwamen alle andere benamingen. Als mensen vroegen, zeiden we dat we elkaars partners waren.
En we voelden dat als we het zeiden. Maar nu waren we gewoon man en vrouw.
In de mensenwereld, als je ervoor kiest om met iemand te trouwen, weet je niet zeker of die persoon voor altijd van je zal houden. Je vertrouwt op de gevoelens die je nu hebt.
Je gaat daarmee door tot je sterft, als het goed gaat. Of je ontdekt dat je wederhelft niet echt je helft was, maar alleen deed alsof ze van je hielden.
Kairos was al beneden, waarschijnlijk wachtend op me aan de ontbijttafel met koffie.
Waarom voelde ik me slechter als hij bij me in de kamer was dan wanneer ik alleen was? Als hij in de buurt was, voelde ik alleen maar een andere persoon die naar me keek.
We hadden zoveel samen meegemaakt; we waren zo veel samen geweest. Maar nu was het allemaal weg. Hij was een partner die ik ooit had, een partner die ik nooit meer zou hebben, en voor nu was hij gewoon mijn echtgenoot.
Ik voelde me ellendig als ik bij hem was. Ik voelde me schuldig. Ik was afstandelijk omdat ik niet wist hoe ik me moest gedragen of wat ik moest zeggen.
De afgelopen week deden we elke dag hetzelfde. Ik werd alleen wakker in ons bed, ging ontbijten en zei weinig.
Daarna deden we onze eigen dingen. Dan gingen we naar bed en sliepen. We hadden elkaar sindsdien niet eens gekust. We hadden elkaar sindsdien niet eens aangeraakt...
Ik ging naar beneden. Alle ramen stonden al open.
Het was een prachtige dag; de zon scheen fel en vogels zongen, maar het voelde niet zo fijn toen ik de donkere eetkamer zag.
Die was leeg. Er was zelfs geen eten. Ik keek rond en Helen kwam naar me toe.
'Goedemorgen, Luna Adelie, alfa vraagt of u buiten met hem wilt ontbijten.' Ik knikte naar haar met een vluchtige glimlach.
Ik voelde me iets beter toen ik naar buiten liep, op weg naar onze kleine, witte tafel. Kairos, gekleed in het zwart, zat achterover in zijn stoel, ogen gesloten en gezicht naar de hemel gekeerd.
'Morgen,' zei ik. Hij bewoog, ging rechtop zitten.
'Morgen,' zei hij terug. We keken elkaar een moment aan voordat we allebei snel wegkeken.
Toen ik ging zitten, merkte ik hoe klein de tafel eigenlijk was. Op onze gebruikelijke ontbijtplek zaten we naast elkaar, met wat ruimte tussen ons in.
Nu zaten we tegenover elkaar, maar het voelde te dichtbij. Zo dichtbij dat hij misschien mijn onregelmatige ademhaling en snelle hartslag kon horen.
Ik wist niet waar ik moest kijken. Mijn ogen dwaalden overal heen, niet naar Kairos kijkend.
Er was een week voorbijgegaan zonder dat we elkaar aanraakten. Zelfs in bed bleven we ver uit elkaar, met ruimte voor nog twee mensen tussen ons in. We zeiden niets over onze verdwenen partnerband.
We deden alsof alles normaal was, maar ik kon hem niet in de ogen kijken, me schuldig voelend dat ik niet meer hetzelfde voor hem voelde.
'Ga je naar de training?' vroeg Kairos. Ik was niet gegaan, bleef in plaats daarvan thuis.
'Weet ik nog niet,' zei ik, hem een kleine glimlach gevend voordat ik weer naar mijn thee keek.
'Ik ga misschien naar het bos. Het is een tijdje geleden.' Ik zei het, me zwak voelend.
Hij knikte, begon te eten terwijl ik mijn eten niet aanraakte. Zo dicht bij hem zijn was te veel. Ik had nooit gedacht dat ik me zo vreemd zou voelen bij Kairos, die vroeger zo vertrouwd aanvoelde.
'Wanneer ga je weer terug naar de training?' vroeg hij, zijn eieren opetend.
Kairos leek geen moeite te hebben om naar me te kijken. Het voelde alsof hij me constant in de gaten hield. Alleen als onze ogen elkaar even ontmoetten, keek hij weg.
Ik dacht na over waarom ik niet naar de training ging.
Het was moeilijk om het hardop te zeggen. Ik haalde diep adem en liet het langzaam weer ontsnappen.
'Mensen kijken naar me,' zei ik. 'Ze blijven maar kijken. Daarom ben ik weggegaan de ene keer dat ik probeerde terug te gaan. Hun blikken maken me ongemakkelijk.'
Ik voelde mijn gezicht warm worden. 'Ik kan daar niet zijn als ze medelijden met me gaan hebben.'
'Wil je dat ik er met hen over praat?' bood Kairos aan.
Ik voelde me zwak toen ik mijn angsten toegaf. Ik zou hun Luna moeten zijn, maar ik verstopte me.
'Dat zou helpen,' zei ik. Het was lang geleden dat ik hem om iets had gevraagd. Was dit het begin van vooruitgang?
'Ik zal het ze vertellen, maar kom alleen terug als je er klaar voor bent,' zei hij, opstaand.
'Mag ik iemand meenemen naar het bos? Nathan of Maeve, als ze niet bezig zijn?' vroeg ik, me onzeker voelend zonder mijn wolf.
Ik kon niet alleen gaan, en met Kairos meegaan zou nog erger zijn.
'Jij bent de Luna.' Hij zei het om me op te beuren, maar het hielp niet. Delilah had me bespot, zei dat ik geen echte Luna kon zijn zonder in een wolf te kunnen veranderen.
En nu had ik niet eens meer een wolfziel.
Nadat Kairos was vertrokken, bleef ik zitten, mijn inmiddels koude kop vasthoudend.
Kairos
Ik ging in mijn eentje naar het trainingsgebied. Een hele week lang. Een week die eindeloos leek.
Ik wist niet goed hoe ik me voelde. Kye was erg stil geweest, sprak nauwelijks tegen me. Hij zei dat hij niet boos was, alleen verdrietig.
Al een tijdje sliep ik niet lekker meer. Vroeger vond ik altijd rust met mijn partner naast me. Nu... bracht het me geen vrede meer.
Ik wist dat we er binnenkort over moesten praten, maar ik wist niet hoe ik moest beginnen. Hoe kon ik dit onderwerp aansnijden?
Wat kon ik zeggen? Welke woorden kon ik gebruiken die ze niet al kende? Ik kon haar niet recht in de ogen kijken en onwaarheden vertellen. Mijn gevoelens waren veranderd.
Ik kende haar door en door, maar ze voelde als een vreemde. Ze leek me nog nooit zo saai. Ze voelde niet meer anders dan gewoon een ander roedellid.
Ik wist dat er nog iets over was. Liefde was er nog steeds, maar het was veranderd in iets anders.
Ik bleef mezelf voorhouden dat ze mijn partner was, maar het voelde alsof ik mezelf voor de gek hield.
Hoewel ik wist dat ze niet mijn partner was, wilde ik haar nog steeds bij me hebben. Het was een lastig parket. Als ze ooit zou vertrekken, zou ik nog steeds door het lint gaan... dacht ik tenminste.
Als weerwolven opgroeien, is het eerste wat onze ouders ons bijbrengen over onze partners, omdat dat het zuiverste en mooiste is wat we kunnen leren als we jong zijn.
Toen mijn partner Mia stierf, was ik gebroken. Ik wist niet hoe ik verder moest, omdat ik de kracht niet had om door te gaan.
En nu had ik mijn partner verloren in onze band. Ik voelde me leeg. Ze was weg.
Ik wist niet hoe ik zo moest liefhebben...
Ik bleef niet lang in het trainingsgebied en wachtte niet tot iedereen er was. Ik vertrouwde erop dat iedereen het zou horen, zelfs Archibalds roedel.
Mijn alfa-stem dwong hen te luisteren. 'Night Walkers roedel en Silver Moon roedel!' Ze hielden allemaal op met wat ze deden en keken naar me.
'Ik weet dat jullie veranderingen hebben gezien in deze roedel, veranderingen die ons allemaal raken. Als je vragen hebt, kom dan eerst naar mij. Vraag me alles wat je wilt.
'Als je wilt, zal ik meer persoonlijke vragen hierover beantwoorden.' Ik was er zeker van dat ze wisten waar ik het over had.
'En het enige wat ik vraag is dat jullie begrip tonen voor onze luna Adelie. Ik zou jullie willen vragen om je vragen voor jezelf te houden of aan mij te stellen. Laat haar alsjeblieft nu met rust.'
Normaal gesproken vroeg ik mijn roedel niet om dingen, maar ik moest dit doen voor Adelie.
'Dank je,' zei ik, terwijl ik naar mijn bèta, Nathan, liep.
'Hoe staat het ervoor?' vroeg ik.
Hij begreep eerst niet wat ik vroeg, maar probeerde te antwoorden.
'Nou, de roedel draait gesmeerd. Onze mannen komen terug met spullen die we nodig hebben. Vampiers zijn hier zelden, maar ze houden zich aan de regels als ze er zijn.'
Hij was iets vergeten. 'Hoe zit het met Maeve?' vroeg ik. Hij keek verward. Ik rolde met mijn ogen.
'Zorg ervoor dat haar bloedzakken vandaag komen. Ze went nog steeds aan vampiergewoontes. We maken het alleen maar moeilijker voor haar als we haar het bloed niet geven. Vertrek wat eerder van de training om het te regelen.'
Ik draaide me om, alleen om Fala op me af te zien komen.
'Broer, goedemorgen!' zei ze met een brede glimlach.
'Fala, wat heb je nodig?' vroeg ik.
'Wanneer komt Adelie terug?' Ze stelde elke keer dezelfde verdomde vraag. Ik haatte het om over dingen te praten waar ik niet zeker van was.
Ik keek om me heen om er zeker van te zijn dat niemand ons kon horen. 'Fala, je mag Adelie niet eens,' zei ik terwijl ze naar de grond keek.
'Het is niet dat ik haar niet mag. We zijn gewoon... geen vriendinnen,' zei ze.
'Ik maak me gewoon zorgen om jullie twee. Ik zag jullie vroeger altijd samen. Maar nu als ik bij jullie thuis kom, zit Adelie alleen op haar kamer.'
Ze praatte door, 'En jij bent altijd in een slecht humeur. Ik wil gewoon niet dat jullie uit elkaar groeien.'
We waren al uit elkaar. 'Hou op,' zei ik, terwijl ik bij haar wegliep tot ze me nariep.
'Ik heb Esty gezien,' zei ze, en ik haastte me terug naar haar.
'Waar? Heeft ze niet genoeg gedaan? Wat wil ze?' vroeg ik.
'Ik zag haar in het bos en we hebben gepraat.'
Maakte Fala een grapje?
'Je hebt echt met haar gepraat?' zei ik, klinkend boos. 'Wat ontzettend aardig van je, lieve zus. Ik weet zeker dat jullie een geweldig gesprek hadden.' Ik probeerde niet te verbergen hoe teleurgesteld ik was.
Fala leek niet onder de indruk van mijn teleurstelling, maar ze keek een beetje bezorgd. 'Wat is er?' vroeg ik, voelend dat ze meer te zeggen had. Ik kon het net zo goed allemaal nu horen.
Ondanks dat ik gemeen deed, antwoordde ze. 'Ze had een boodschap voor jou. Ze zegt dat ze jullie partnerband kan herstellen.'
