Afstammeling van de oorsprong
Auteur
A. Duncan
Lezers
3,5M
Hoofdstukken
32
Bexley groeide op bij haar grootouders na de plotselinge dood van haar adoptieouders. Ze wist altijd dat ze geadopteerd was, maar kende nooit de omstandigheden van de dood van haar ouders. Ze had behoefte om weg te gaan en verliet Black Forest zodra ze oud genoeg was.
Maar zelfs na al die jaren en al het succes dat ze heeft behaald, voelt er iets niet goed. Ze voelt een ontevredenheid die ze niet kan afschudden. Wanneer het bericht komt dat haar grootmoeder is overleden, besluit ze definitief terug te keren naar Black Forest. Alleen beseft ze niet dat ze zal ontdekken dat de bevolking van het stadje uit weerwolven bestaat... en de verrassingen houden daar niet op...
Hoofdstuk 1.
TREYTON
Terwijl ik door de stad rijd, voel ik een vreemde rilling over mijn rug. Je kent dat wel, zo'n gevoel dat je hele lichaam doet huiveren en de haartjes in je nek overeind zet.
Meestal als dit gebeurt, betekent het dat er onheil op komst is.
Ik vraag me af of er iets aankomt waar ik me op moet voorbereiden. Ik probeer de sombere gedachten van me af te zetten. Niet elk vreemd gevoel hoeft iets slechts te betekenen. Misschien staat er juist iets moois te gebeuren.
“Misschien onze partner.“
Ik trek een gezicht voor ik antwoord.
“Waarschijnlijk niet.“
Seiko, mijn wolf, zeurt al maanden over mijn partner - wie ze ook mag zijn. Ik heb overal naar haar gezocht. Ik heb haar gewoon nog niet gevonden. Misschien woont ze niet in de buurt - of in het ergste geval is ze er niet meer.
Dit gebeurt soms. Wolven vinden hun voorbestemde partners soms nooit omdat ze zijn overleden of met iemand anders getrouwd. Als een wolf geluk heeft, geeft de Maangodin hen een tweede kans op een partner, maar dat is zeldzaam.
Je moet wel heel bijzonder zijn voor de Maangodin om een tweede kans te krijgen. Dus meestal kiest een wolf er uiteindelijk voor om met iemand anders te trouwen.
Mijn moeder wil dat ik iemand kies om mee te trouwen. Ik heb mijn voorbestemde partner nog niet gevonden, maar het idee om iemand te kiezen geeft me de kriebels.
Vier jaar geleden werd ik de alfa van de Black Forest roedel toen mijn vader besloot een stap terug te doen. Ik was nog jong en het is nog steeds een uitdaging, maar met zijn hulp heb ik het aardig gedaan en de roedel vertrouwt me. Het enige probleem is - ik heb mijn partner nog niet gevonden.
Een roedel zonder luna voor hun alfa kan zwak overkomen op andere roedels. Hierdoor hebben verschillende roedels onlangs geprobeerd me aan te vallen.
Maar ze ontdekten dat we allesbehalve zwak zijn, sterker nog, een van de sterkste roedels in het noorden. Als ik mijn luna vind, zal het Black Forest nog sterker maken.
“We moeten onze partner vinden.“
“Seiko, hou op. Kun je me met rust laten? Je doet alsof ik niet gezocht heb. Ze is er niet, en ik ga niet zomaar iemand kiezen om mee te trouwen, hoe graag mijn moeder dat ook wil.“
“De roedel zal sterker zijn met haar.“
“Denk je dat ik dat niet weet? Wat wil je dat ik doe? Haar uit mijn mouw schudden?“
“Ze komt eraan.“
“Wie komt eraan, Seiko?“
Nu zwijgt hij als het graf. Ik voel hem naar de achterkant van mijn geest gaan en zie hem gaan liggen met zijn kop op zijn voorpoten. Laat maar. Ik heb wel wat beters te doen dan ruziën met mijn wolf.
Als ik de oprit van oude man Hendrix op rijd, zie ik hem op de voorste treden zitten met een biertje in zijn hand en zijn hoofd gebogen. Hij heeft net zijn partner verloren, de liefde van zijn leven. Die twee waren als twee handen op één buik. Het doet pijn om hem zo te zien treuren om zijn partner.
Sebastian en Daphne Hendrix waren voorbestemde partners. Ze voedden hun geadopteerde kleindochter op nadat hun zoon en zijn partner werden gedood door rogue wolven. Bexley was toen pas twaalf. Toen ze haar in huis namen, was ik net begonnen met mijn alfa training.
Alfa training begint al op jonge leeftijd, zodat tegen de tijd dat de huidige alfa aftreedt, de volgende klaar is om de roedel te leiden.
Bexley verliet Black Forest voor haar studie zodra ze zeventien werd. Ze wist niets van onze levensstijl, en voor zover ik weet, weet ze dat nog steeds niet. Het was niet makkelijk om haar op te voeden zonder dat ze het doorhad, maar met de hulp van mijn vader groeide ze op zonder ooit een wolf te zien.
Het ding is, Bexley is ook geen mens. Ze weet het alleen nog niet.
Ze is een wolf - een heel bijzondere wolf. Haar adoptiemoeder, Daphne, kreeg Bexley om op te voeden om precies die reden. Bexley zal pas ontdekken dat ze een wolf is als ze haar partner vindt, en ze moeten elkaar merken en paren voordat haar wolf tevoorschijn kan komen.
Waarom? Omdat Bexley afstamt van de eerste wolven, en daarmee komt kracht.
Niemand zal weten wat die kracht inhoudt totdat ze haar partner vindt en haar wolf tevoorschijn komt. Tot die tijd is ze menselijk en weet ze niets van onze soort.
Het was makkelijk om het voor haar verborgen te houden sinds ze vertrok, maar uiteindelijk zullen we het haar moeten vertellen. Hoe ouder ze wordt, hoe groter de kans dat ze haar partner vindt.
Hoewel wolven zelden ziek worden, gebeurt het soms toch. Daarom was iedereen verrast toen Daphne plotseling overleed, en arme Sebastian heeft het er erg moeilijk mee.
Ik ben bang dat hij niet veel langer zal leven. Meestal als een partner sterft, zal de pijn van het verlies ervoor zorgen dat de ander snel volgt. Alleen de sterksten overleven het verlies van hun partner.
„Hé, ouwe, gaat het een beetje?“
„Nauwelijks.“
„Wat dacht je ervan om een tijdje in het roedelhuis te komen logeren?“
„Nee, niet nodig.“
„Seb, ik maak me zorgen om je. Iedereen maakt zich zorgen, en we zouden je graag zien.“
„Het komt wel goed.“
Ik zucht diep. Het is net als praten met een tiener en proberen informatie los te krijgen - het gaat niet gebeuren tot ze er klaar voor zijn. Dus ga ik naast Sebastian op de treden zitten zonder iets te zeggen en wacht tot hij besluit erover te praten, want vroeg of laat zal hij dat doen.
Na wat een uur en twee biertjes later lijkt, begint hij eindelijk te praten. Gelukkig maar, want mijn achterwerk begon al gevoelloos te worden.
„Je zult het haar moeten vertellen, alfa.“
„Wie wat vertellen?“
„Bexley.“
„Bexley?“
„Ik ben er misschien niet meer om de kans te krijgen en ze moet weten wie ze is en waar ze vandaan komt. Ze zal boos zijn, dat weet ik zeker, maar geef haar wat tijd. Ze zal het begrijpen. Je weet maar nooit, alfa - misschien is zij degene waar je naar op zoek bent. Misschien is zij je partner.“
Ik lach schamper, maar ik zie Seiko's oren gespitst.
„Ik heb het opgegeven om mijn partner te vinden, Seb. Bovendien was er niets tussen ons toen we jonger waren, dus waarom denk je dat dat nu anders zou zijn?“
„Jullie waren toen te jong, allebei. Geen van jullie zou het hebben geweten tot jullie minstens achttien waren. Tegen die tijd was Bex vertrokken naar de universiteit, en jij was zo druk bezig met leren alfa te zijn, dat het je niet kon schelen. Begrijp me niet verkeerd, je bent een goede alfa, maar destijds was je gefocust op andere dingen.“
„Bexley is al lang weg. Ze heeft een leven voor zichzelf opgebouwd ver hier vandaan, Seb. Het is niet alsof ik haar binnenkort ga zien. Het is het beste als ze van jou leert waar ze vandaan komt en wie ze is. Jij bent haar familie. Ze zal dat soort nieuws beter van jou aannemen dan van mij.“
„Oh, je zult haar zien.“
„Wat maakt je zo zeker?“
„Ze is onderweg terug, alfa. Ze komt deze keer voorgoed terug.“
„Wat?“
„Ja, op dit moment is zij het enige wat me ervan weerhoudt om mijn dierbare Daphne te volgen.“
