Carrero Series Bonusboek: Alexi's perspectief
Auteur
L. T. Marshall
Lezers
17.8K
Hoofdstukken
61
Dit is een bonusboek bij de trilogie The Carrero Contract.
Achter de maatpakken, wolkenkrabbers en schaduwen van de New Yorkse onderwereld regeert Alexi Carrero met kille precisie. Maar in deze exclusieve scènes barst het ijs. Dit bonusboek duikt diep in de geest van Alexi en onthult wat er werkelijk onder het oppervlak brandde tijdens zijn verwikkelde, explosieve liefdesverhaal met de vurige roodharige die zijn wereld op zijn kop zette. Van deals in achterkamertjes tot de spanning in de slaapkamer: fans krijgen eindelijk de momenten waar ze naar smachtten — vanuit zijn perspectief. Het is rauw, het is meedogenloos en het doet pijn op de allerbeste manier.
Hoofdstuk 1: De Investering
DEEL 1: JE ZIEL VERKOPEN
Ik kijk naar het levenloze lichaam in het bed, terwijl het gepiep van machines griezelig om me heen galmt. Het zijn de enige geluiden die me bereiken in de duisternis van deze onverlichte ruimte. Het is er sereen stil, ondanks dat we ons op een weekendavond in een privékamer van een van de drukste ziekenhuizen van New York bevinden.
Het enige licht is afkomstig van de maan door het raam achter mij, samen met de subtiele, schaduwrijke flikkering van kunstlicht uit de gang, dat door elke kier van de gesloten deur naar binnen glipt.
Voor de tiende keer kijk ik op mijn horloge, wetend dat ik eigenlijk al had moeten vertrekken en ik begin me onrustig te voelen. De cijfers lichten op in het donker, bijna als een aansporend baken om op te schieten en in beweging te komen, maar iets trekt me om te blijven tot ze ontwaakt.
Een onzichtbare kracht houdt me aan de grond genageld, terwijl ik geduldig wacht en nadenk over mijn plannen voor de rest van de avond. Tegenwoordig heb ik zelden nog vijf minuten rust in mijn hoofd, maar ik geniet van de momenten van stilte om mijn volgende zet te bepalen met betrekking tot de mensen die ik nog moet zien—en haar.
Ze heeft amper bewogen sinds ik hier binnenkwam. Het is niet zo dat ze tekenen vertoont van echt ontwaken, hoewel ze zich de afgelopen zesentwintig minuten wel een paar keer heeft geroerd. De verpleegsters hebben haar volgepompt met pijnstilling en slagen er goed in om deze schone slaapster in dromenland te houden.
Mijn telefoon trilt discreet in mijn zak, ongeduldig dat ik op weg ga. Mico vraagt zich waarschijnlijk af waarom het zo lang duurt, terwijl hij beneden in de auto zit met draaiende motor. We hebben vanavond nog zoveel te doen na deze kleine fuck-up waarbij de mannen van Tyler een van de mijne meenamen.
De idioot heeft Little Sophie ontvoerd en haalt nog adem, al is dat niet mijn keuze. Ik had persoonlijk een kogel in de schedel van die domme fuck gejaagd als het aan mij had gelegen.
Sophie is familie. Zelfs al delen we geen bloed, ze hoort er net zo goed bij, en niemand raakt de Carrero-familie aan zolang ik er iets over te zeggen heb. Ik heb dat kind de afgelopen jaren zien opgroeien en beschouw haar als een van ons. Ik voel oprechte genegenheid voor haar.
Tyler is echter belangrijk voor een bondgenoot, wat betekent dat ik, tegen al mijn instincten in, het spel moet meespelen en de regels moet volgen om het vriendschappelijk te houden. Dat is Tylers redding.
Het vreet me vanbinnen op en maakt me boos en gespannen. Golven van rauwe, dierlijke driften gieren door me heen in een razernij die ik verborgen moet houden. Dat verlangen om de belediging teniet te doen door Tyler definitief uit de weg te ruimen, zou mijn woede flink hebben verzacht, in plaats van in een stille ziekenhuiskamer met een vreemde meid te staan en dit allemaal te overdenken.
Het brengt dat deel van mij niet tot rust dat op scherp springt wanneer iemand vergeet met wie hij spreekt. Toon geen respect voor me, ondermijn mijn autoriteit—en ik vergeet het niet. Dat is een enorme misstap.
Ik ben niet goed in wachten. Nu al raast de onrust van het stilstaan door elke spier en elk zenuwuiteinde.
Mijn familie is mijn enige echte zwakte, bijna als een trigger die een duidelijke waarschuwing zou moeten dragen zodat iedereen het kan zien. Het knaagt aan me vanbinnen en duwt mijn sluimerende woede op de ergste manieren naar de oppervlakte. Alleen al weten dat iemand het aandurfde om een van hen aan te raken, een van de mijnen, iemand om wie ik geef en van wie ik houd—maar het lukt me goed om me in te houden. Aan de buitenkant ben ik altijd een meester in zelfbeheersing.
Daar blink ik tenslotte in uit. Een onbeschreven blad aan de oppervlakte, terwijl de storm vanbinnen woedt. De chaos van mijn brein en lichaam blijft verborgen, zodat niemand weet dat die bestaat. Ik sta bekend om mijn koele en kille buitenkant, maar weinigen kennen de chaos die in mij schuilt.
Het resultaat van de blunder is dat ik nu dit wijf bezit dat voor me in bed ligt en eruitziet alsof ze door honden is toegetakeld en halfdood is.
Niet dat ik behoefte heb aan een vrouw in mijn leven, laat staan een die me nu vijftigduizend dollar schuldig is. Ik heb genoeg fuckbuddy's en geen verlangen naar iets anders. Het redden van Sophie kwam met een prijskaartje en bagage die ik absoluut niet nodig had.
Camilla Walters—een beruchte partygirl die drugs dealt aan de rijken en beroemdheden in deze stad. Ze stond bekend om schimmige deals die haar in de problemen brachten, met een tikkende klok op haar levensduur als ik niet het geld had betaald dat ze schuldig was om haar te redden. Sophie was de reden dat ik dat deed, althans dat hield ik mezelf voor.
Ik heb deze hoofdpijn van een meid niet nodig.
Ik had Sophie ook zonder die meid kunnen meenemen als ik daartoe geneigd was. Het leek er echter op dat Sophie haar vriendin was, en ik streef er altijd naar om mijn geliefden gelukkig te maken.
Hoewel…
Ik ben echter niet helemaal eerlijk als ik zeg dat Sophie de belangrijkste reden was.
Terwijl ik nu naar haar kijk, speel ik het moment af waarop mijn mannen deze roodharige uit de auto trokken en haar voorzichtig in een van de terreinwagens tilden om haar hierheen te brengen.
Het was een seconde, een glimp van enkel een gehavend gezicht, onnatuurlijk fel haar en met bloed besmeurde kleren rond een lang, slank lichaam dat paste bij een verleidster. Ondanks de puinhoop waarin ze verkeerde, stond ze rechtop, met genoeg rondingen om op te vallen. De nauwsluitende kleding, hoewel vies, straalde klasse en dure smaak uit.
Ze tilde haar kin uitdagend op en liep als een koningin, bijna zonder hulp, naar de wachtende auto, ondanks alles wat ze haar hadden aangedaan.
Dat was absoluut geen muurbloempje.
Dat was iemand die het waard was om aandacht aan te besteden.
Ik heb geen idee waarom het me ertoe bracht haar na te kijken. Elke beweging en maniertje vertelde me dat ze een geboren speelster was, geoefende gratie bezat, en waarschijnlijk mannen aan haar voeten liet smelten. Ik was op dat moment afgeleid en negeerde Tylers kruiperige smeekbedes en excuses, terwijl hij zweette om de mogelijkheid dat zijn tijd erop zat.
Ik keek iets te intens naar haar. In die kleine flikkering van korte observatie besloot ik dat ik haar wilde.
Ik kan het niet uitleggen.
