De Diablonserie Boek 4
Auteur
G. M. Marks
Lezers
19.1K
Hoofdstukken
23
In een wereld waarin oerinstincten en bovennatuurlijke krachten heersen, zoekt Lilitha haar weg in een complex web van liefde, macht en overleven binnen haar clan. Terwijl ze worstelt met haar veranderende rol en de naderende geboorte van haar kind, moet Lilitha het opnemen tegen dreigingen van buitenaf en conflicten van binnenuit die haar loyaliteit en kracht op de proef stellen. Met felle gevechten, intense relaties en voortdurend dreigend gevaar is Lilitha's reis een meeslepend verhaal over veerkracht en transformatie.
Hoofdstuk 1.
Boek 4
VIER WEKEN LATER
Lilitha werd wakker, dicht tegen Damon aan terwijl de zon onderging.
Ze lag behaaglijk tegen zijn borst, zijn vertrouwde geur opsnuivend.
„Goedenavond,“ fluisterde Damon zachtjes.
Met gesloten ogen rekte Lilitha haar naakte lichaam uit tegen het zijne, een glimlach op haar lippen.
Zijn adem kietelde haar oor, waardoor haar glimlach breder werd.
Toen ze haar ogen opende, zag ze zijn prachtige groene ogen op haar gericht.
Ze streek met haar vingers door zijn lange, rode haar en trok hem dichterbij voor een kus.
Hoewel ze pas vier weken terug was na haar onverwachte reis naar Mainstry, voelde het alsof ze hier al een eeuwigheid was.
De hoge takken boven hen wiegden zachtjes in de wind.
De ondergaande zon gaf de bladeren, rotsen en zelfs Damons ogen en hoorns een rode gloed.
Overal om hen heen zongen vogels hun avondlied.
Links van haar hing een grote slang aan een tak, zijn tong flitsend in en uit.
Damons wimpers waren donker en dik, zijn ogen slaperig van verlangen terwijl hij zachtjes op haar onderlip knabbelde.
Lilitha reikte naar een van zijn hoorns en trok hem dichterbij om de witte lengte ervan te kussen.
Ze liet haar lippen erlangs glijden en zoog toen aan de punt, waardoor Damon huiverde en zich terugtrok met donkere ogen en rode wangen.
Ze hoorden Carmella roepen vanuit de bomen, gevolgd door Mateus' diepe, vrolijke lach.
Het geluid maakte Lilitha blij, wetend dat zij net zo gelukkig waren als zij.
Deel uitmaken van de groep was een geweldige ervaring geworden.
Glimlachend rolde Lilitha weg van Damon. „Kom, laten we bij hen gaan.“
Maar Damon sloeg zijn arm om haar middel en trok haar terug tegen zich aan.
Hij beet speels in haar oor. „Nog even niet.“
Lilitha lachte terwijl hij haar keel begon te likken met zijn tong.
Ze probeerde weg te komen, maar hij hield haar stevig vast, waardoor ze lachte en hoestte.
„Dat is niet eerlijk!“ riep ze uit.
Uiteindelijk liet hij haar los en ze ging snel rechtop zitten, duwde hem op zijn rug en hield zijn schouders vast terwijl ze bovenop hem zat.
Hij glimlachte uitdagend naar haar.
„Doe met me wat je wilt, Diablon heks. Ik ben in jouw macht.“
Lilitha glimlachte terug en boog zich voorover om opnieuw aan zijn hoorns te likken en zuigen. De witte hoorn voelde warm en glad op haar tong.
Ze wist niet waarom ze er zo van hield.
Misschien was het iets in haar Diablon-natuur.
Ze maakten haar wild, net als zijn opwinding voelen, waardoor ze heet werd en haar tepels hard werden, haar huid kippenvel kreeg en er een brandend gevoel tussen haar benen ontstond.
Damon kreunde onder haar, bewegend terwijl ze op zijn schouders drukte.
Na een tijdje liet ze hem los.
Hij greep haar heupen vast en keek smekend naar haar op, zijn spieren bewegend onder zijn huid terwijl hij zwaar ademde.
Hij reikte naar haar borsten, maar Lilitha bewoog zich naar achteren voordat hij haar kon aanraken en stond op.
Ze veegde een blaadje van haar arm en het gras van haar billen.
Damon hief zich op zijn ellebogen.
„Waar ga je heen?“
Lilitha gaf hem een speelse glimlach. „Doe je ogen dicht.“
„Waarom?“
Ze drukte zachtjes haar vingers op zijn oogleden. „Doe ze gewoon dicht.“
Hij deed wat ze zei, maar greep haar pols vast voordat ze weg kon gaan.
„Waar ga je heen?“
„Het is een verrassing.“
Hij liet haar los. „Oké dan.“
Haar hart klopte snel van opwinding bij de gedachte aan alle plezier dat ze zouden hebben.
Lilitha rende door de bomen, roepend: „Probeer me te vangen!“
„Wat!“ riep hij terug.
Lilitha lachte.
„Lilitha!“ riep hij haar achterna.
In de afgelopen vier weken was Lilitha gewend geraakt aan de hobbelige, prikkende grond, waardoor ze gemakkelijk door de bomen kon bewegen.
Het geluid van brekende takjes en bladeren onder haar voeten was luid in het bos, terwijl grote, aderige bladeren haar aanraakten.
Dunne takken sloegen tegen haar lichaam.
„Lilitha!“ Damons stem klonk luid.
Lilitha probeerde sneller te rennen, maar het lukte niet - hij kwam snel dichterbij.
Het geluid van zijn zware voetstappen en hoe hij moeiteloos door de takken brak was angstaanjagend.
Hij klonk als een grote, boze stier.
Als ze hem niet kende, zou ze doodsbang zijn.
Ze keek achterom, haar voet bleef haken achter een wortel en ze viel bijna -
„Hebbes!“
Plotseling werd ze opgetild in sterke armen.
Lilitha gilde toen Mateus haar over zijn schouder gooide. „Mateus!“
Hij droeg haar door de bomen naar een kleine open plek.
Carmella was daar, breed glimlachend, haar lange zwarte vlechten hangend tot haar heupen.
De zon was nu ondergegaan, maar Lilitha kon gemakkelijk in het donker zien.
Mateus gaf Lilitha lachend een speelse tik op haar billen.
„Hé!“
Hij sloeg haar nog een keer, wreef toen met zijn hand over haar linker bilhelft.
Het bloed steeg naar Lilitha's hoofd.
Mateus hield zijn staart opgerold tegen zijn rug, de scherpe punt veilig weggestopt zodat hij Lilitha niet zou verwonden.
Ze hoorden voetstappen en brekende takken toen Damon arriveerde.
Hij stopte abrupt achter hen. „Hé! Ze is van mij!“
Mateus draaide zich om hem te confronteren.
Nu keek Lilitha naar Carmella, wiens donkere ogen naar haar opfonkelden.
„Zegt wie?“ kaatste Mateus terug.
Lilitha bewoog in Mateus' armen en hij zette haar neer.
De twee leiders keken elkaar woedend aan.
Damons ogen waren versmald, zijn staart zwaaiend.
Ze waren allemaal naakt.
Het was een vreemd gevoel.
Lilitha sloeg eerst haar armen over haar borsten, liet ze toen langs haar zij vallen.
Vreemd genoeg begon het oncomfortabeler te voelen om kleren te dragen dan om naakt te zijn.
Ze hadden elkaar allemaal gezien.
Ze hadden elkaar allemaal gekend - heel goed.
Het liet zien hoezeer ze was veranderd in de afgelopen vier weken; hoezeer ze deel was geworden van de groep.
Hoe ze een familie waren geworden.
Damon en Mateus lieten hun hoorns zakken, grommend naar elkaar.
Mateus' staart bewoog nu ook, lang en kronkelend en gevaarlijk.
„Hou op!“ Lilitha was niet gewend aan het vechten en dit leek serieus.
Ze stak haar handen op en stapte naar Damon toe, maar Mateus sloeg zijn arm om haar middel en trok haar tegen zich aan.
„Als je haar wilt, kom haar dan halen,“ daagde Mateus uit.
„Mateus.“ Ze probeerde zijn arm los te trekken, maar hij hield haar alleen maar steviger vast.
Damons staart maakte een knallend geluid, een diep grommend geluid kwam uit zijn keel.
„Waar is Silus?“ Lilitha's stem klonk bang, wetend dat hun leider dit kon stoppen.
„Kom.“ Carmella's stem fluisterde in haar oor, haar hand greep Lilitha's arm stevig vast en trok haar uit Mateus' greep naar veiligheid.
„Wat doe je?“ zei Lilitha, proberend los te komen uit Carmella's greep. „Ik moet ze stoppen. Ze gaan elkaar vermoorden!“
„Nee, dat doen ze niet,“ zei Carmella, haar stem kalm en beheerst. „Ze zijn leiders, Lilitha. Dit is wat ze doen.“
„Maar-“
Carmella legde een hand op haar schouder en hield haar tegen. „Vertrouw me.“
Haar stem was vastberaden en maakte dat Lilitha zweeg.
Carmella ging op de grond zitten, strekte haar benen uit en gooide haar haar naar achteren. Ze leunde ontspannen achterover om te kijken.
Lilitha stond naast haar, haar hart bonzend, haar lichaam zo gespannen dat haar benen pijn deden.
De twee leiders cirkelden om elkaar heen, hun tanden ontbloot, staarten zwaaiend, hun hoorns glanzend in het maanlicht.
Lilitha zag plotseling een van hen voor zich met een doorgesneden keel. Ze probeerde naar voren te stappen, maar Carmella greep haar been.
„Laat het,“ zei Carmella met een lage, boze stem. „Ga zitten.“
Lilitha ging naast haar zitten.
Carmella's hand hield haar knie stevig vast. „Kijk.“
De twee leiders bleven elkaar confronteren, woedend naar elkaar kijkend onder hun verlaagde hoorns.
Damons rode haar viel over zijn rug en borst. Mateus' donkere haar was wilder, verward op zijn schouders, met bladeren en takjes erin.
Hun handen waren opgeheven, gekromd als klauwen.
Lilitha hapte naar adem toen ze op elkaar afsprongen. Ze probeerde op te staan, maar Carmella trok haar terug.
Lilitha gilde toen hun hoorns tegen elkaar sloegen, een geluid van ivoor dat over ivoor schraapte.
Ze gromden en sloegen en scheurden aan elkaar, hun tanden ontbloot alsof ze elkaar wilden verscheuren.
Mateus was enorm, zijn armen veel langer dan die van Damon.
„Damon!“ schreeuwde Lilitha toen Mateus hem in zijn maag raakte.
Damon viel op zijn knieën, spuugde, sprong toen weer op, schudde zijn hoofd en gromde, er nog woedender uitziend.
Hij hurkte laag bij de grond, zijn handen met klauwen klaar om Mateus' ogen uit te krabben.
Lilitha keek naar Carmella, die er erg verveeld uitzag.
Ze gaapte.
Lilitha wendde zich weer tot het gevecht, haar adem inhoudend toen Damon op Mateus afstormde.
Ze realiseerde zich al snel dat ze niet bang hoefde te zijn.
Wat Damon miste in grootte en kracht, maakte hij goed in felheid en snelheid.
Hij bewoog zo snel en woest, ontweek Mateus' aanvallen, blokkeerde zijn slagen, krabde naar zijn gezicht.
Hij bewoog zo snel dat hij Mateus verwondde en sneed voordat Lilitha zelfs kon zien hoe het gebeurde.
Maar Mateus was ook sterk, zijn zware slagen en kracht dwongen Damon op zijn knieën of achteruit.
Hun woedende geluiden en gebrul waren luid in de bomen.
Voor iedereen die luisterde, zou het klinken alsof twee monsters elkaar verscheurden.
En eigenlijk was dat precies wat het was.
Mateus probeerde Damon in zijn grote armen te grijpen, waarschijnlijk om hem te verpletteren, maar Damon ontsnapte.
Hij draaide zich om, tanden ontbloot, grommend, en sprong.
Mateus sprong achteruit, zijn hand uitgestrekt, zijn nagels schraapten over Damons borst.
Er was overal bloed.
Lilitha keek weer naar Carmella.
Ze stormden op elkaar af, hun hoorns verstrengeld terwijl ze worstelden.
Toen viel Mateus met een luide bons, Damon met zich mee trekkend.
En net zo plotseling was het gevecht voorbij.
