De tweeling van de alfa Book 2
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
69.0K
Hoofdstukken
21
In het hart van de Blue Moon Pack worstelt James met liefdesverdriet en de dreiging van oorlog. Terwijl hij zijn plichten als krijger vervult en zijn turbulente emoties probeert te beheersen, ontmoet hij Mallory, een vrouw met een pijnlijk verleden die misschien wel zijn tweede kans op liefde is. Te midden van hevige gevechten en persoonlijke worstelingen moeten James en Mallory hun angsten en de gevaren die hun roedel bedreigen onder ogen zien. Zullen ze troost bij elkaar vinden, of zullen de schaduwen van hun verleden en het spookbeeld van oorlog hen uit elkaar drijven?
Hoofdstuk 1.
Boek 2:James
James keek uit het raam terwijl hij naar huis reed. Hij klemde zijn handen om het stuur. Zijn grote gestalte vulde de auto bijna helemaal.
Normaal gesproken kalmeerden de bochtige wegen hem, maar vandaag niet. Hij was op weg terug naar het huis van zijn roedel.
Hij probeerde zijn hoofd leeg te maken, maar bleef piekeren over wat er die ochtend was gebeurd. Hij zag steeds maar Layla voor zich. Ze straalde, was warm en gelukkig... maar ze was bij die andere alfa.
James had haar verteld dat hij van haar hield en op haar zou wachten. Hij dacht dat Jace niet om haar gaf of van haar hield zoals hij dat deed.
Toch koos ze voor Jace.
James sloeg uit frustratie op het stuur. Na een tijdje rijden voelde hij zich eerder verdrietig dan boos.
Nu zag hij alleen nog maar de tranen in Layla's ogen toen hij wegging. Ze wisten allebei dat ze elkaar nooit meer zouden zien.
James had gedacht de rest van zijn leven van Layla te houden.
Een paar uur later bereikte hij de grens van het Blue Moon Pack-gebied. Hij voelde zich somber bij de gedachte terug te keren naar zijn lege huis.
Hij had gehoopt dat huis met haar te delen en een gezin te stichten. Ze hadden het er vaak over gehad toen ze er nog was.
Toen James zijn oprit opreed, bleef hij even in de auto zitten. Hij probeerde de moed te vinden om uit te stappen en door te gaan met zijn leven.
James opende de voordeur en keek de donkere woonkamer in. Hij zuchtte diep en ging naar binnen. Hij plofte neer op de bank en staarde naar de muur, zich afvragend hoe het nu verder moest.
Layla was zijn beste vriendin geweest. Alles wat vrolijk was in hun huis, was dankzij haar.
Hij voelde zich nog bozer bij de gedachte dat ze allebei hadden besloten partners te worden, maar dat hij die kans had verloren omdat die alfa toevallig langskwam.
Als Jace niet was gekomen, zou Layla hier bij James zijn. Ze zouden samen zijn.
Nu had James geen partner en geen toekomst. Layla had geluk. Een tweede kans vinden was zeldzaam, en James wist dat het hem nooit zou overkomen.
Zijn partner had hem afgewezen, en nu had het meisje dat hij had gekozen hem ook afgewezen. Hij pakte de lamp van de bijzettafel en smeet hem tegen de muur, waar hij in stukken brak.
James' gezicht betrok toen hij dacht, 'Zo zij het.'
Hij stond op. Zijn grote lichaam spande zich aan terwijl hij woedend naar buiten beende, richting het trainingsveld.
Toen hij het veld op stapte, kwam een van de hoofdkrijgers met een glimlach naar hem toe. „James! Je bent terug! Lang niet—„
„Geef me iemand om tegen te vechten!“ bulderde James, het vriendelijke gesprek onderbrekend.
„Oh... Eh, nou... iedereen heeft al een partner.“ Hij keek even rond op het veld voordat hij naar de trainer riep. „Coach! James heeft iemand nodig om mee te vechten.“
„Regel het,“ bromde Carson voordat hij zich weer tot de groep wendde waarmee hij aan het praten was.
„Ik denk dat we kunnen vechten als je wilt...,“ zei de krijger nerveus. Hij wist dat James hem binnen enkele seconden gemakkelijk kon verslaan.
„Prima,“ zei James kortaf voordat hij van gedaante verwisselde. Zijn wolf stond te trappelen van ongeduld.
De krijger veranderde ook. Zijn ogen verrieden hoe zenuwachtig hij was.
James was enorm en een van de beste krijgers van de roedel. Iedereen wist dat hij meestal erg aardig was. Maar nu was hij woedend en niemand kon hem stoppen.
James gromde diep voordat hij op zijn tegenstander afstormde. Hij wierp hem snel en gemakkelijk tegen de grond.
Een paar dappere jonge wolven zagen dit en besloten James uit te dagen. Ze stopten hun oefening en renden op hem af. James draaide zich om, greep ze een voor een vast en smeet ze over het veld.
„JAMES!“
Hij hield even op en keek naar zijn trainer aan de andere kant van het veld.
„GENOEG!“ schreeuwde Carson. „Ik weet niet wat er met je aan de hand is, maar het is niet toegestaan op mijn veld! Ga weg en kalmeer!“
James gromde voordat hij naar huis rende. Hij veranderde pas terug in een mens toen hij bij zijn voordeur was.
„Kan niet geloven dat hij me van de training heeft gestuurd...,“ mopperde hij tegen zichzelf terwijl hij naar binnen ging en een korte broek aantrok. „Stelletje watjes...“
Een uur later hoorde James een klop op de deur. Diep vanbinnen hoopte hij dat het Layla was. Dat ze van gedachten was veranderd en naar hem was teruggekomen. Hij deed open. Zijn grote gestalve vulde de hele deuropening.
„Wil je me vertellen wat er aan de hand is voordat ik je moet rapporteren?“ bromde Carson voordat hij langs hem heen naar binnen liep.
„Ja, kom vooral binnen...,“ zei James zachtjes voordat hij de deur sloot.
„Nou?“
„Het is niets. Gewoon een rotdag...“
„Je bent net thuis. Hoe kun je nu al een rotdag hebben?“ vroeg Carson.
„Ik wil er niet over praten.“
„Nou, we gaan er wel over praten.“
„Het gaat je niets aan!“ schreeuwde James.
„Het werd mijn zaak toen je het naar het veld bracht en een stel van je mede-krijgers in elkaar sloeg!“
„Ze koos niet voor mij, oké?“ schreeuwde James gefrustreerd. „Ik ging erheen om haar terug te halen—om haar te laten zien hoeveel ik van haar hou, en Layla koos voor hem.“
Carson stopte en keek James meelevend aan. „Hij is haar partner. Er was geen enkele kans dat ze een andere keuze zou maken.“
„Ik hoopte dat ze dat wel zou doen,“ zei James verdrietig terwijl hij op de bank ging zitten.
„Hij hield niet van haar. Hij sprak niet eens met haar toen ik daar voor het eerst aankwam. Ze zou ja hebben gezegd als hij haar niet een beetje aandacht was gaan geven.“
„Waarom neem je niet een paar dagen om je hoofd leeg te maken.“ Carson legde troostend een hand op zijn schouder voordat hij naar buiten liep en hem weer alleen liet.
James zat in de stilte. Hij kon zich niet bewegen of aan iets anders denken dan zijn gebroken hart. Het was anders dan voorheen.
Toen zijn partner hem afwees, deed het niet zo'n pijn. Ze wees hem bijna meteen af, en er was geen tijd voor de partnerband om zich te vormen.
Maar met Layla was het echt. Hij was op een natuurlijke manier voor haar gevallen, zonder enige druk of hulp van de partnerband.
En nu moest hij een manier vinden om over haar heen te komen.
