De schurk Boek 2: Verzet van de schurken
Auteur
Lezers
576K
Hoofdstukken
49
De Toekomst van Rogues
Boek 2: Het Verzet van de Rogues
SIMON
Ik probeer op te gaan in de achtergrond, verdwaald in een zee van alfa's. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat ik hier zou zijn, te midden van precies de roedelleiders die ik veracht. De verhalen die mijn moeder me vertelde echoën in mijn hoofd, de een nog gruwelijker dan de ander.
Het zijn allemaal monsters. Ik scan de zaal, mijn blik hard. Hoeveel van deze zogenaamde leiders misbruiken hun macht, en behandelen hun roedels op dezelfde manier als mijn moeder werd behandeld?
Hoeveel van hen maken misbruik van het vertrouwen dat bij hun titel hoort? Ik deins voor niemands blik terug, niet hier, niet nu. Ik ben niet meer de bange pup die ik ooit was.
Ik heb niets meer te verliezen. Gooi me maar in de put. Dood me maar. Het maakt me allemaal niets meer uit.
De zaal valt stil wanneer een aankondiger naar voren stapt. Vandaag is de dag, de dag waar we zo hard voor hebben gestreden. De dag waarop we ontdekken of de droom dat rogues beschermd en vrij zullen zijn, door de roedels wordt geaccepteerd.
Sinds Harley alfa is geworden, pleit ze voor een verandering in de wetten voor rogues. Veel roedels hebben hun steun al toegezegd. Er is een sprankje hoop dat de dingen eindelijk zullen veranderen.
„Denk je dat het haar is gelukt?“ fluistert Ember links van me, haar zenuwen duidelijk voelbaar. „Mijn kamp rekent vandaag op haar.“
Ik schud mijn hoofd en houd mijn stem laag. „Ik heb tijdens de hele conferentie met geen van beiden de kans gehad om langer dan vijf minuten te praten. Ze is overspoeld met vergaderingen en diners…“
Mijn stem valt weg als ik een blonde schoonheid door de menigte zie slingeren — April. Mijn hart krimpt ineen als ik naar haar kijk, maar ze let niet op me. Dat doet ze nooit.
„Doe je nog steeds alsof je niets om haar geeft?“ Embers stem druipt van sarcasme en oordeel terwijl ze me een veelbetekenende blik toewerpt.
„Zo is het niet… Hou je kop,“ bijt ik van me af, terwijl ik de grom probeer te onderdrukken die zich in mijn borst opbouwt.
Maar zo is het wel, en dat weten we allebei. April, mijn mate, wil niets met mij te maken hebben, en het is allemaal mijn schuld.
Harley en Jackson stappen het podium op. De zaal is gevuld met roedelleiders uit het hele land, en al hun ogen zijn strak op hen gericht. Oudsten staan langs de zijkant van de zaal, hun afkeuring is duidelijk zichtbaar.
Zij waren het lastigst om te overtuigen; zelfs Jackson weet niet zeker of hij ze kan ompraten. Het paar houdt elkaars hand vast en ziet er even misselijkmakend verliefd uit als altijd. Hun relatie lijkt zo moeiteloos te gaan; het is om gek van te worden.
„Bedankt dat we de kans krijgen om te spreken,“ begint Jackson, terwijl zijn stem door de zaal galmt. „Zoals velen van jullie weten, heeft Night Fang de afgelopen week gesprekken geleid over roedelwetten en hoe we kunnen samenleven met rogues. We hebben steun gekregen van de raadsleiders die door jullie allemaal zijn gekozen.“ Hij wijst naar de voorste rij.
Ember en ik bestuderen allebei de mensen die daar zitten. Drie oudsten, vier alfa's en drie bèta's vormen de rij. Hun ogen zijn allemaal neergeslagen, hun lichamen stijf, op één na. Alfa Dane van de Silverclaw Pack.
Er loopt een rilling over mijn rug. Ik kan niet geloven dat het lot van rogues afhangt van de mening van die vreselijke roedel. De verhalen van mijn moeder klinken steeds luider in mijn hoofd.
Als ze haar, een lid van hun eigen roedel, zo vreselijk konden behandelen, waarom zouden ze zich nu dan anders gedragen? Ik duw de herinneringen naar de achterkant van mijn hoofd en sluit ze op, terwijl ik me weer op de voorkant van de zaal richt.
Harley begint te praten. Ondanks dat ze een alfa is, vertrouw ik Harley. Ze heeft me nog niet in de steek gelaten, al zou ik dat nooit aan haar toegeven.
Ze geeft Jacksons arm een geruststellend kneepje terwijl ze begint, met een warme glimlach gericht aan het comité. „Dank je, Alfa Jackson. Zoals mijn mate al zei, hebben we een voorstel om de roedelwetten over rogues te veranderen, en met jullie steun hopen we dit vandaag in te voeren.
„Leven in roedels is eigen aan alle wolven, een instinct dat we allemaal delen — net als de behoefte om sterkere wolven te gehoorzamen of de drang om je mate te vinden. Dit hebben we te lang over het hoofd gezien. Kinderen van rogues zijn gestraft voor de keuzes van hun ouders.
„Kiezen om een rogue te zijn is een bewuste beslissing die wordt genomen wanneer iemand besluit zijn roedel te verlaten. Kinderen van rogues krijgen deze kans echter niet, omdat ze geen alfa hebben om te volgen. Wie zal zeggen hoeveel getalenteerde wolven we al zijn kwijtgeraakt voordat ze überhaupt een kans kregen, door dit beleid en de beslissingen van hun ouders? Het comité stelt voor dat kinderen van rogues niet langer verantwoordelijk worden gehouden voor deze keuze en moeten worden toegelaten tot roedels.“
De zaal vult zich met een mix van applaus en gemopper. Wat als het gemopper het applaus overstemt?
„Waarom heeft ze het alleen over kinderen? Ik dacht dat het doel was om álle rechten voor rogues te veranderen?“ fluistert Ember me toe.
„Misschien proberen ze de zaal er rustig in mee te nemen… Als iedereen al zo van streek is, is dat misschien de beste aanpak.“ Terwijl ik dit zeg, loopt er een rilling over mijn rug.
Dit is niet het plan. Dit is niet waar we voor gestreden hebben. Alle rogues, niet alleen kinderen, verdienen een kans op veiligheid.
Vonkjes vermengen zich met het kippenvel op mijn huid, en de bekende geur van door regen doordrenkte bladeren vult mijn neusgaten. Het is April.
Ze glipt stilletjes naar binnen om naast ons te komen staan. „Jullie moeten hier weg. Er klopt iets niet… Het is hier niet veilig voor rogues,“ fluistert April.
We wisselen blikken uit terwijl Harley door blijft praten. April moet zich vergissen of gewoon proberen van me af te komen. Harley zou ons nooit verraden. Ze was een rogue voordat ze een alfa werd en ze is trouw aan haar soort en haar familie.
„Luister voordat je overhaaste conclusies trekt,“ beveelt ze, met een stem die doordrenkt is van alfa-autoriteit. „We begrijpen dat het jullie plicht is om je roedel veilig te houden en je roedelleden te beschermen. Je kunt niet zomaar kinderen van rogues bij je thuis uitnodigen; de veiligheid van de roedel staat voorop.“
Ik kijk vluchtig naar Ember, terwijl de zenuwen de kop opsteken. Hoeveel gevaar kunnen een paar kinderen nou vormen voor een roedel? Terugdenkend aan de overstap van Sage, Reese en Millie naar Night Fang was er absoluut geen gevaar; het ergste wat ze deden was een paar nieuwe spelletjes introduceren bij de kinderen in de speeltuin.
„Kinderen van rogues krijgen toestemming om te trainen, de gebruiken van de roedel te leren en hun waarde te bewijzen op scholen. Zodra ze achttien worden, zullen ze verwelkomd worden in een roedel als ze hun opleiding afronden en hun waarde bewijzen,“ vervolgt Harley.
Ik schud mijn hoofd terwijl ik haar aankijk. Ze meent dit toch niet echt.
„Vanaf morgen zullen de acht roedels die in dit comité vertegenwoordigd zijn hun putten vervangen door trainingsfaciliteiten voor kinderen van rogues. We zullen de kinderen toestaan om vechters te worden en ons allemaal te helpen beschermen.“
„En hoe zit het met de volwassenen?“ roept iemand uit het publiek.
Aprils hand klemt zich strakker om mijn arm terwijl ze me naar de uitgang haast. Ik verzet me tegen haar getrek en span me in om Harleys antwoord te horen. Ik ben al halverwege de deur wanneer de woorden van mijn zus me bereiken.
„De roedel zal worden beschermd. Ze zullen bevrijd worden van de last van hun bestaan.“
Dit kan niet waar zijn… Harley toch niet? Niet na alles wat we samen hebben meegemaakt.
Ik verzet me tegen Aprils greep en mijn wolf komt met kracht naar boven.
„Wat krijgen we nou, Harley? Hoe kon je dit doen?“ roep ik terwijl ik de zaal weer in stap. „Je bent een verrader!“
Onze ogen ontmoeten elkaar. Harley opent haar mond terwijl haar wenkbrauwen samentrekken; verwarring spreidt zich over haar gezicht uit, en haar ogen lichten op.
Maar in een flits is die uitdrukking verdwenen. Haar gezicht wordt onbewogen en ze blijft zwijgen.
De lafaard zegt geen enkel woord.
„Bewakers, escorteer deze rogue alsjeblieft naar de put,“ beveelt iemand vooraan.
Wat is dit voor onzin? Dit is vast een grapje. Een of andere truc.
Ze hebben al zoveel gedaan voor rogues: rogues bevrijden, putten sluiten en samenwerken met Embers kamp.
Dit maakt al die vooruitgang ongedaan.
Zelfs als onze relatie niets betekende voor Harley en Jackson, hoe konden ze andere families dit dan aandoen?
Handen grijpen me vast en sleuren me ruw naar de achterkant van de zaal.
Ik verzet me tegen hen, terwijl mijn stem uit mijn keel scheurt. „Harley! Dit kun je niet doen… Hoe zit het dan met je familie…“
Maar ze kijkt niet naar me om. De raad dromt om haar heen, en schermt haar af zodat ze de confrontatie met mij niet hoeft aan te gaan.
Het minste wat ze had kunnen doen is me aankijken en haar verraad opbiechten.
Ik zet me harder af, maar ik ben geen partij voor ze. De bewakers zijn te sterk, te indrukwekkend.
Verdomme, wat een klootzakken.
Ze kan dit niet maken. Ze kan dit ons, en de kinderen, niet aandoen.
Het is één ding om op rogues te jagen en ze te vermoorden, maar om hun kinderen te stelen? Dat is ondenkbaar, zelfs voor een roedelwolf.
We zijn niet veilig. We zullen nooit veilig zijn.
Mijn moeder had gelijk.
