Een weerwolfkoningin worden
Auteur
B. Chase
Lezers
2,6M
Hoofdstukken
72
Hoofdstuk Een
KEYARA
Ze stond op de hoogste toren van Kasteel Levian, uitkijkend over de zonsopgang en de bergen in de verte.
Dit was haar favoriete moment van de dag, wanneer ze kon genieten van de rustige ochtend en het hele land om haar heen kon zien. Het koninkrijk Levia.
Het hare.
Ze keek naar haar vuile kleren en zuchtte. Niemand wist dat het van haar was.
Haar ouders, de echte koning en koningin van Levia, waren slechts twee dagen na haar geboorte overleden.
Na vele mislukte zwangerschappen hadden ze niemand verteld over Keyara, omdat ze het koninkrijk niet wilden opzadelen met nog een verloren erfgenaam.
Slechts enkele bedienden die dicht bij de familie stonden, wisten van haar bestaan. Toen Lord Pershing het kasteel kwam overnemen, vluchtten deze bedienden met haar door een geheime gang.
Anne, de hulp en goede vriendin van haar moeder, voedde Keyara in het geheim op samen met haar eigen dochter.
Jenna was slechts een maand ouder. Iedereen dacht dat ze een tweeling waren. Ze leken niet sprekend op elkaar, maar genoeg om als zussen door te gaan.
Anne voedde hen op als zussen en vertelde Keyara en Jenna pas de waarheid toen ze oud genoeg waren om het geheim te bewaren. Voor iedereen anders was ze gewoon Key, de bediende.
Anne's echtgenoot en Jenna's vader was een Leviaanse soldaat die sneuvelde in de strijd met de meeste andere trouwe mannen van het koninkrijk.
Ook de meeste soldaten van Pershing stierven, waardoor hij minder machtig werd, maar hij nam alsnog het kasteel in.
Ze vroeg zich af of het koninkrijk de schade aan zijn macht waard was geweest, met het verlies van zoveel manschappen en geld om het te veroveren.
Ooit was hij een steenrijke en machtige heer geweest, had Anne haar verteld, maar hij wilde meer; hij wilde koning zijn.
Het was een bloedige en nipte strijd geweest, en iedereen die aan het eind nog over was, moest Pershing gehoorzamen of gedood worden zoals de oude koning en koningin.
Velen binnen het kasteel kozen ervoor te sterven. De meeste gewone mensen buiten de muren niet.
Key gaf hen geen ongelijk; ze hadden gezinnen om voor te zorgen en levens te leiden. Waarom zouden ze zich druk maken om wie de koning was? Maar hierdoor was bijna iedereen die ooit van haar bestaan wist nu dood.
Toen de meisjes oud genoeg waren, begonnen ze in het kasteel te werken. Jenna werkte met haar moeder in de keuken, waar Key soms ook werkte.
Maar meestal deed Key de klusjes die niemand anders wilde, zoals de vuren brandend houden met hout, de dieren voeren en schoonmaken - wat er tegenwoordig nog van over was.
Ze hield zich gedeisd en bleef zoveel mogelijk op zichzelf, en praatte zelden met iemand in het kasteel behalve de andere keukenmeisjes.
Anne had haar dit van jongs af aan geleerd, voor het geval iemand haar zou herkennen. Anne zei dat ze veel op haar moeder leek.
Dit maakte haar blij, ook al voelde ze zich niet verbonden met haar moeder. Het is moeilijk je verbonden te voelen met iemand die je nooit hebt gekend, en Anne was in alle opzichten die ertoe deden haar moeder.
Terwijl ze naar de zonsopgang keek, voelde ze plotseling iets vreemds op haar rug. Het voelde als iemands adem in haar nek.
Ze draaide zich om net toen een groep ruiters uit het bos tevoorschijn kwam.
Was dat Koning Ash van Kodia? Ze liep naar de andere kant van de toren, leunde over de muur en keek aandachtig naar de vlag die ze droegen.
Ja, daar wapperde de vlag van het Bergkoninkrijk in de wind, met de rode wolf op de zwarte berg als achtergrond.
Ze wist dat hij binnenkort zou komen, maar de bedienden waren niet verteld hem vandaag te verwachten, wat vreemd was.
Anne had haar altijd gezegd uit het zicht te blijven als er koninklijk bezoek kwam.
De meeste andere heersers hadden haar ouders ontmoet, en Anne was bang dat ze zouden opmerken dat ze op de oude koningin leek, ook al wist niemand dat ze een dochter had.
Ze hadden Koning Ash echter nooit ontmoet, alleen zijn vader. Hij was te jong om zich haar ouders te herinneren, als hij hen al ooit had ontmoet, wat ze betwijfelde. Hij was vijf jaar geleden koning van zijn land geworden toen hij twintig was.
Anne, altijd overbezorgd, had haar voor zijn bezoeken toch altijd weggestuurd.
Het Bergkoninkrijk Kodia was een beetje een mysterie. Hoewel het naast Levia lag, wist Key er maar weinig van.
Het was een rijk koninkrijk, ondanks dat het in een hooggelegen bergachtig gebied lag waar het moeilijk leven was en er bijna altijd sneeuw lag.
Men zei dat mensen er niet eens konden boeren; het was te rotsachtig en koud. Maar ze handelden in dierenbont en goud, en hadden ook sterke krijgers.
Niemand had ooit hun kasteel gezien, had Key Koning Pershing horen zeggen. Het was zo moeilijk om er te komen. Dit feit was waarschijnlijk de reden waarom niemand hen ooit was binnengevallen.
Er gingen ook verhalen dat hun rijkdom voortkwam uit magie en monsters. Mannen die in wolven veranderden.
Keyara dacht dat ze waarschijnlijk gewoon goed waren in het besturen van hun koninkrijk en het drijven van handel, iets waar Pershing zeker niets van wist.
Anne zou overstuur zijn door hun komst; ze zouden niets goeds hebben om voor te bereiden voor een koninklijk bezoek. Ze begon de trap af te lopen om te helpen waar ze kon, maar keek nog een laatste keer naar de ruiters.
Ze waren gestopt. Hoe vreemd, dacht ze.
Ze staarde naar de voorste ruiter, die rechtop op zijn paard zat. Verbeeldde ze het zich, of keek hij recht naar haar?
Hoewel ze ver van elkaar verwijderd waren, was ze er zeker van dat ze elkaar in de ogen keken.
Plotseling voelde ze een schok door haar lichaam gaan, van haar hoofd tot haar tenen. Ze hapte naar adem. Het gevoel beangstigde haar, maar onder de angst voelde het ook bijna goed.
Ze wist niet of het haar verlangde om de mysterieuze koning opnieuw te zien of zo snel mogelijk weg te rennen.
