Vallen, vallen en gevallen
Auteur
Ahanaa Rose
Lezers
2,0M
Hoofdstukken
38
De Blackwoods
LINA
"Verdomme, ik ben zo laat!"
Ik rende door mijn kleine tweekamerflatje, op zoek naar mijn schoenen. Terwijl ik haastig mijn ontbijt naar binnen werkte, hield ik de klok in de gaten. De tijd vloog voorbij.
Eindelijk vond ik mijn schoenen onder een stapel kleren. Ik schoot ze aan en rende naar de deur, in gedachten mijn to-do lijstje afwerkend.
Ik controleerde de ramen, griste mijn sleutels en tas mee, en zorgde dat de deur op slot zat voordat ik als een speer vertrok.
Mijn telefoon piepte. Het was Grace, mijn beste vriendin die altijd voor me klaarstaat.
Grace en ik kennen elkaar al sinds we klein waren. We zijn door dik en dun gegaan. Zelfs toen het thuis niet lekker liep, bleef ze me steunen.
Als ik het moeilijk had, wist ze me altijd op te vrolijken. Ze maakte grapjes of bedacht leuke uitjes om me af te leiden.
Toen ik plotseling besloot naar Londen te verhuizen, ging ze zonder aarzelen mee. Ze stelde geen vragen, ze wilde er gewoon voor me zijn.
Ik weet niet hoe ik dit alles zonder haar zou redden.
Met een glimlach nam ik op: "Hé Grace."
"Hé schat," zei ze, en haar stem deed me goed. "Ik bel even om je succes te wensen."
Nog steeds gehaast antwoordde ik: "Bedankt," terwijl ik probeerde op adem te komen.
Na een korte stilte vroeg ze: "Ben je er klaar voor?"
Ik keek om me heen naar de chaos - tassen niet ingepakt, papieren overal, en mijn hart dat tekeer ging.
"Niet echt. Ik doe mijn best, maar het is één grote puinhoop."
Grace lachte zachtjes. "Het komt wel goed. Haal even diep adem. Je kunt dit."
Ik liet beverig mijn adem ontsnappen, hopend dat ze gelijk had. "Ik hoop het."
Grace lachte en grapte toen: "En als het misgaat, kun je altijd je tieten laten zien."
Ik schoot in de lach en schudde mijn hoofd. "Grace! Je bent niet goed snik."
"Hé, het zou kunnen werken als je met je rug tegen de muur staat," plaagde ze. "Maar serieus, je gaat het geweldig doen. Denk er gewoon aan om te ademen... en laat je tieten misschien alleen zien als het echt niet anders kan."
"Oké," lachte ik, me wat beter voelend. "Bedankt dat je me opbeurt. Ik spreek je later," zei ik met een glimlach, minder gespannen nu.
"Succes, schat. Je kunt het!" zei Grace nog een laatste keer voor ze ophing.
Ik legde de telefoon neer en haalde diep adem, denkend aan haar grappige woorden. Het was tijd om te zien wat er ging komen.
Ik vloekte toen ik me realiseerde dat ik mijn paspoort was vergeten.
Ik rende terug naar mijn slaapkamer, griste het belangrijke document mee en stormde weer naar buiten.
Ik controleerde nog een keer of de ramen dicht waren, pakte mijn tassen, deed de deur op slot en rende de trap af om mijn trein te halen.
Ik ben net terug in Londen en had geluk met een flatje in het oosten. Ik heb een sollicitatiegesprek voor een assistentbaan bij Blackwood Industries. Het bedrijf groeit en hun nieuwe kantoor in Engeland leek een mooie kans.
Ik had de energie van de stad gemist, de hoge gebouwen en de wandelingen langs de Theems.
Ik wilde dat ik nooit was weggegaan, maar ik moest wel vanwege wat problemen.
Ik keek op mijn horloge en zag dat ik nog maar twintig minuten had voor mijn sollicitatiegesprek. Ik liep snel naar het nieuwe gebouw van Blackwood Industries.
Ik had pas een week geleden gesolliciteerd en het voelde onwerkelijk om zo snel een gesprek te krijgen.
Ik gebruikte mijn Oyster-kaart en ging de trap af, net op tijd om de wachtende trein te zien.
Ik struikelde bijna toen ik de trein in rende. Andere mensen keken naar me en glimlachten. Ik ging zitten en probeerde op adem te komen.
Ik keek op mijn horloge en zag dat ik nog dertig minuten had voor het gesprek.
De treinrit zou tien minuten duren en het zou vijf minuten lopen zijn naar het gebouw, dus ik had genoeg tijd. Ik deed mijn koptelefoon op en luisterde herhaaldelijk naar "Breathe" van Jax Jones. Ik sloot mijn ogen en probeerde te ontspannen.
Toen de trein bij mijn halte aankwam, stapte ik uit en ging de trap op. Ik gebruikte mijn Oyster-kaart om het station te verlaten. Het regende, wat normaal is voor Londen.
Ik pakte mijn paraplu en liep naar het gebouw waar ik hoopte een tweede kans te krijgen. Terwijl ik wachtte om over te steken, reed een auto door een grote plas en maakte me helemaal nat. Mijn paraplu hielp niet.
Ik sloot mijn ogen van schaamte en hoopte dat het gewoon een nare droom was. Maar toen ik ze opende, was het echt.
Ik keek naar mijn kleren, die nu verpest waren. Ik keek snel om me heen, proberend te bedenken wat ik moest doen. Ik had geen tijd om naar huis te gaan en me om te kleden, maar als ik zo naar het gesprek ging, zou ik de baan niet krijgen.
Toen zag ik een winkel en voelde ik hoop.
Ik haastte me naar de winkel en probeerde de starende blikken van mensen te negeren.
Ik griste kleren van de hangers, zonder echt te kijken en waarschijnlijk de verkeerde maten pakkend.
Ik rende naar de kassa, betaalde voor de kleren en rende toen naar de paskamer.
Ik trok de nieuwe kleren aan, stopte mijn natte kleren in mijn tas en rende de deur uit, hopend dat deze last-minute verandering me zou helpen bij het sollicitatiegesprek.
Ik kwam aan bij het gebouw waar mijn sollicitatiegesprek was. Het gebouw zag er niet bijzonder uit vergeleken met de omringende gebouwen, maar paste goed in de Londense stijl en droeg bij aan het unieke uiterlijk van de stad.
De stenen gevel en hoge ramen zagen er klassiek en aantrekkelijk uit, waardoor de eenvoud ervan gemakkelijk over het hoofd werd gezien.
Toen ik naar binnen ging, zag ik een grote spiegel. Ik zag er rommelig uit: mijn haar was nog nat en de nieuwe kleren die ik haastig had gekocht waren gekreukt en te groot. Het shirt hing los en de broek zat opgepropt bij mijn taille, vastgehouden met een riem zodat hij niet zou afzakken.
Ondanks mijn beste pogingen zag ik eruit als een kind in volwassen kleding. Ik haalde diep adem en probeerde de kreukels glad te strijken en mijn natte haar te fatsoeneren, in de hoop er iets professioneler uit te zien.
Ik liep door de drukke lobby en zag een enorme entreehal zo groot als een voetbalveld. De vloer was van wit marmer, de muren van grijs beton en er waren spiegels die het zonlicht weerkaatsten. Hoewel er geen versieringen waren, maakte het natuurlijke licht het prachtig.
Nadat ik klaar was met het bewonderen van het interieur, probeerde ik de receptie te vinden om me aan te melden voor mijn sollicitatiegesprek. Ik vroeg een voorbijlopende vrouw om de weg, maar ze was niet erg behulpzaam.
Ik liep verder de gang door en vond de receptie - een lange balie die leek op de omringende muren, een beetje als een offertafel uit een film.
Ik liep naar de receptioniste, die er zeer verzorgd uitzag, en schraapte mijn keel om haar aandacht te trekken. Ze had perfect haar in een paardenstaart, een wit overhemd en een grijze rok, en zag er zeer professioneel uit.
Ze was druk bezig met haar computer maar zei, zonder op te kijken: "Welkom bij Blackwood Industries. Hoe kan ik u helpen?"
De vrouw was duidelijk Amerikaans aan haar accent te horen. "Hallo, kunt u me helpen? Ik heb een sollicitatiegesprek om tien uur voor een secretaressebaan en ik weet niet precies waar ik heen moet?"
Na een tijdje typen op haar computer keek de receptioniste eindelijk op en trok haar wenkbrauwen op. Ze stond op en bekeek me van top tot teen, en begon een beetje te glimlachen.
Eh oké?
Ze ging weer zitten en typte verder op haar computer. Toen ze klaar was, gaf ze me een bezoekerspas en zei, zonder op te kijken: "Ga rechtdoor de gang in, neem een van de liften naar de negende verdieping, en daar zal iemand u aanmelden."
Ik keek in de richting die ze aanwees en draaide me toen weer naar haar met een dankbare glimlach. "Dank u," zei ik.
Ik liep naar de lift, drukte op de knop en wachtte tot de deuren opengingen. Toen ze dat deden, stormde er een menigte mensen naar buiten die me bijna omver liep.
In alle verwarring gleed ik uit op mijn hakken en viel op mijn handen en knieën. Ik kreunde van de pijn en voelde toen een zachte aanraking op mijn elleboog en hoorde iemand vragen: "Gaat het wel?"
Ik keek op en zag een van de knapste mannen die ik ooit heb gezien. Hij had prachtige groene ogen, warrig donker haar en een sterke kaaklijn - wow!
Ik ben altijd al gevallen op mannen met een sterke kaaklijn.
Ik kon geen woord uitbrengen en bleef mijn mond openen en sluiten. Ik zag hem beginnen te glimlachen, en zijn ogen keken geamuseerd. Ik schudde mijn hoofd en probeerde weg te kijken, me concentrerend op mijn vuile rok. Ik zei zachtjes: "Uhm. Het gaat wel, dank je."
Ik keek langzaam op naar zijn gezicht en zag nog steeds die glimlach. "Weet je het zeker? Je ziet eruit alsof je door een grote footballspeler omver bent gelopen," zei hij lachend.
Hmm, nog een Amerikaan.
"Nee, het gaat wel. Bedankt voor je hulp. Ik wist niet dat er zoveel mensen naar buiten zouden komen, anders was ik wel verder naar achteren gaan staan."
Zijn glimlach werd breder toen hij merkte dat ik naar hem bleef staren. "Gaat het echt?"
Ik schudde mijn hoofd en keek weg, terwijl ik mijn haar achter mijn oor deed. "Hmm? Oh! Jaaaa, het gaat prima!"
Toen hoorde ik hem me iets vragen, maar ik probeerde hem niet aan te kijken. "Hoe heet je, schatje?"
Terwijl hij dichterbij leunde, zijn zuidelijke accent aangenaam in mijn oren, voelde ik me nerveus als een schoolmeisje dat aandacht krijgt van een populaire jongen. Ik probeerde kalm te blijven, maar toen hij naar mijn naam vroeg, wachtte ik even voordat ik fluisterde: "Lina." De spanning was voelbaar. Ik kon hem niet aankijken en mijn hart ging tekeer.
Hij stak zijn hand uit om te schudden en zei: "Nou, Lina, ik ben Adam."
Ik keek naar hem op en stak langzaam mijn hand uit om de zijne te schudden. "Leuk je te ontmoeten, Adam, en bedankt dat je me daarnet hielp."
"Het is altijd fijn om een mooie vrouw zoals jij te helpen," zei hij, glimlachend naar me.
Mijn ogen werden groot toen hij dat zei en ik voelde mijn gezicht warm worden. Ik was verlegen en kon hem niet aankijken, dus keek ik snel naar mijn voeten. Mijn hart bonkte. Ik begon nerveus met mijn voet op de grond te tikken, hem snel bewegend omdat ik zoveel emoties voelde. Mijn handen bewogen onrustig langs mijn zij en ik hoopte dat hij niet zou merken hoeveel invloed hij op me had.
"Dus, waar was je op weg naartoe?"
"Ik heb eigenlijk een sollicitatiegesprek voor een secretaressebaan op de negende verdieping," zei ik, hem een verlegen, meisjesachtige glimlach gevend.
Toen ik op mijn horloge keek, realiseerde ik me opeens dat ik te laat was.
"Oh jee, te laat, te laat, zoooo laat."
Ik rende de lift in en bleef op de knop voor de negende verdieping drukken. Adam stapte ook de lift in. "Te laat?"
"Heel erg."
Hij drukte geen verdiepingsknop in, dus ik nam aan dat hij ook naar de negende verdieping moest.
"Maak je geen zorgen, ze zullen het begrijpen," zei hij geruststellend.
"Dat betwijfel ik," antwoordde ik.
De liftdeuren sloten en ik wachtte gespannen tot we op de negende verdieping zouden aankomen, wat een eeuwigheid leek te duren.
"Ontspan je. Ik zou me er niet te druk om maken," zei hij glimlachend.
"Makkelijk voor jou om te zeggen; jij hebt hier al een baan," kaatste ik terug.
"Dat klopt, maar het is beter om het leven zonder stress te leven."
"Oh jee, zei ik dat net hardop?" Ik keek geschrokken naar Adam.
Hij stond daar gewoon te grijnzen. Ik glimlachte terug en duwde hard tegen zijn schouder. Hij wankelde achteruit en we begonnen allebei te lachen om hoe belachelijk we ons gedroegen.
Eindelijk maakte de lift een geluid en bereikten we de negende verdieping. Ik wipte ongeduldig op mijn tenen, wachtend tot de deuren open zouden gaan. Zodra ze opengingen, haastte ik me naar buiten.
"Bedankt dat je me daarnet hielp!" riep ik over mijn schouder.
"Wacht! Laat me met je meelopen en zorgen dat je op de juiste plek komt," zei hij, glimlachend op me neerkijkend.
Blozend bedankte ik hem. Ik kwam bij de balie van de receptioniste en zag een roodharige vrouw die er net zo perfect uitzag als de blonde vrouw beneden.
Zonder op te kijken vroeg ze: "Hoe kan ik u helpen?"
"Hallo, ik heb een sollicitatiegesprek om tien uur. Ik weet dat ik te laat ben, maar ik had een probleem beneden."
"Dat verandert niets aan het feit dat u hier vijf minuten geleden had moeten zijn," zei ze op vlakke toon.
Ik opende mijn mond om het uit te leggen, maar ze onderbrak me.
"We staan in dit bedrijf niet toe dat mensen te laat komen," zei ze streng.
"Maar ik kan het uitleggen!" begon ik, maar Adam greep in, pakte mijn arm en trok me terug. Hij schraapte zijn keel en de roodharige vrouw keek meteen op, stond op en glimlachte breed naar hem.
"Oh, meneer Blackwood! Wat fijn om u te zien! Hoe kan ik u helpen?" zei ze, met de grootste glimlach die ik ooit heb gezien.
Blackwood? Oh jee. Adam Blackwood. Als in...
"Kun je deze aardige dame binnenlaten voor haar sollicitatiegesprek? Ze had een probleem beneden," zegt hij, haar een glimlach gevend die ijs zou kunnen doen smelten.
"Natuurlijk, meneer, maar u weet hoe uw broer denkt over mensen die te laat zijn," antwoordt ze, nog steeds glimlachend.
"Ik denk dat mijn broer het wel zal begrijpen," zegt hij met een geruststellende glimlach.
Hij kijkt weer naar mij, en ik sta daar gewoon met open mond van verbazing.
"Jij bent Adam Blackwood! Als in Aaron Blackwoods broer? Een van de eigenaren van Blackwood Industries?" zeg ik verbaasd.
"Jep, dat ben ik," antwoordt hij grijnzend.
Oh jee, ik heb net een van de eigenaren van Blackwood Industries geduwd. Laat de grond me maar verzwelgen.
Ik keek naar Adam Blackwood, een vrolijke en vriendelijk ogende man. Als ik de baan zou krijgen - en dat was een grote als - zou het werken voor Aaron Blackwood misschien niet zo erg zijn.
