Gastown Girls Book 2
Auteur
S. L. Adams
Lezers
19,9K
Hoofdstukken
31
Alexis en Paddy zijn al sinds hun kindertijd beste vrienden, maar hun relatie neemt een gecompliceerde wending wanneer ze doen alsof ze een stel zijn om Alexis' ex jaloers te maken op de bruiloft van haar zus in Alaska. Te midden van de adembenemende wildernis van Alaska begint hun nepromance steeds echter echt te voelen, wat leidt tot onverwachte emoties, jaloezie en een reeks dramatische gebeurtenissen. Terwijl ze hun gevoelens en de uitdagingen van het aanstaande ouderschap het hoofd bieden, moeten Alexis en Paddy beslissen of hun vriendschap de overgang naar iets meer kan overleven.
Proloog
BOOK 2:FREE SPIRIT
ALEXIS
ZEVENTIEN JAAR EERDER
Ik rende door de grote kamer met het antieke meubilair en keek steeds achterom om te zien of hij me niet volgde. Bij elke stap kraakte de vloer, waardoor mijn schuilplaats verraden kon worden.
Voorzichtig pakte ik de deurknop vast en draaide langzaam aan het koperen handvat. De kamer met de doodskisten leek me een prima plek om me te verstoppen.
Ik was niet meer bang. Ik bracht al bijna een jaar door in uitvaartcentra.
Ik kroop in een van de open kisten en wachtte tot Paddy me zou vinden.
Toen ik voor het eerst hoorde dat mijn toegewezen grote zus met dode mensen werkte, wist ik niet wat ik ervan moest denken. Maar ze was helemaal niet eng. Ze was juist heel aardig.
Mijn ouders noemden Daisy en haar man, Silas, hippies.
Ik had geen idee wat dat betekende. Ik was pas zeven, maar helaas kende ik de dood al. De zomer voor groep vier was mijn beste vriendinnetje omgekomen bij een auto-ongeluk.
Mijn ouders namen me mee naar de begrafenis. Ik denk dat ik de dood pas echt begreep toen ik haar in haar roze kistje zag liggen.
Dat beeld staat voor altijd op mijn netvlies gebrand. Sommige dingen vergeet je nooit.
Ik wist niet hoe ik met mijn verdriet om moest gaan. Mijn ouders probeerden te helpen, maar ze wisten niet wat ze moesten doen. Ze hadden het ook druk met mijn zus Cleo, die autisme had.
Ze is tien jaar ouder dan ik, maar ik was boos op Cleo. Zij kreeg alle aandacht en ik kreeg niets.
Ik heb nog een zus. Hannah is vijf jaar ouder dan ik en we hadden niets gemeen. Ze was een braaf meisje en deed alles perfect.
Ik begon me slecht te gedragen op school. Ik wilde alleen maar wat aandacht.
Het Big Sister-programma was het beste wat me ooit is overkomen.
Het was de bedoeling dat alleen Daisy en ik vrienden zouden worden. Maar mijn grote zus hield zich niet aan de regels. Ze stelde me voor aan haar man en zoon.
Paddy was even oud als ik. We werden meteen dikke maatjes.
Ik bleef een hele poos in die kist liggen. Had Paddy het opgegeven en was hij gestopt met zoeken? Dat deed hij wel vaker als ik een heel goede verstopplek had gevonden.
Ik giechelde zachtjes toen ik voetstappen hoorde.
Maar het waren niet die van Paddy. Het was Daisy. En een klant! Misschien zouden ze me niet zien.
Maar het geluk was niet aan mijn kant.
Van alle kisten in de kamer besloot de vrouw uitgerekend in die te kijken waar ik in verstopt zat. Ze gilde het uit voordat ze de kamer uit vluchtte.
***
"Geen verstoppertje meer in het uitvaartcentrum," zei Daisy terwijl ze twee grote glazen melk op tafel zette. Melk smaakte zoveel lekkerder uit een glas dan uit de plastic bekers die we thuis hadden.
"Sorry, mama," zei Paddy, terwijl hij snel twee havermoutkoekjes van het bord griste dat ze voor ons neerzette. "Papa zei dat er vandaag geen afspraken of begrafenissen waren."
"Soms komen klanten zonder eerst te bellen, Paddington," legde ze uit terwijl ze door zijn bruine krullen woelde. "Ik moet naar beneden om wat telefoontjes te plegen. Kan ik erop vertrouwen dat jullie twee je netjes gedragen?"
"Ja, Daisy," zei ik. "Het spijt me."
"Wat zullen we nu doen?" vroeg Paddy voordat hij zijn melk in één teug opdronk.
"Zullen we bruidje spelen?" stelde ik voor.
"Wat is dat?"
"We verkleden ons als bruid en bruidegom en doen alsof we gaan trouwen," legde ik uit. "Hannah speelde het vroeger met mij. Zij was de bruidegom en ik de bruid.
"Toen kreeg ze borsten en nu speelt ze helemaal niet meer met me."
"Ik wil wel je bruidegom zijn," bood hij aan.
"Oké! Kom mee!"
***
"Weet je zeker dat er hier beneden geen lijken zijn?" fluisterde ik terwijl we via de achtertrap naar de kelder van het uitvaartcentrum slopen.
"Nee."
"Wat?" zei ik zachtjes.
"Natuurlijk zijn er lijken, gekkie," lachte hij, terwijl hij zijn hoofd schudde. "Dit is een uitvaartcentrum."
Ik bleef op de onderste trede staan. "Ik ga niet verder, Paddy."
"Het is oké," fluisterde hij, terwijl hij mijn hand vastpakte. "Ik zal je beschermen, Alexis. Altijd."
We liepen op onze tenen door de gang naar de kast waar ze extra kleding bewaarden voor lichamen die zonder kleren binnenkwamen.
"Dit kan dienen als mijn jurk," zei ik, terwijl ik een wit overhemd van een hanger pakte. "Ik heb alleen nog een witte kussensloop voor mijn hoofd nodig."
Paddy pakte een colbert en we gingen terug naar boven, naar het appartement dat de familie boven het uitvaartcentrum had.
Ze woonden daar niet de hele tijd. De Wallingford-Yargeys hadden een groot huis in Shaughnessy Heights.
Paddy's familie was rijk. Ze bezaten verschillende uitvaartcentra in Vancouver, waaronder een enorme in het centrum die eruitzag als het kasteel in Disney World.
Ik zat al een tijdje plaatjes van Disney te bekijken op internet sinds Daisy en Silas me hadden uitgenodigd om mee te gaan.
De reis was over minder dan een maand en ik stond te popelen. Hannah en Cleo waren groen van jaloezie.
We gingen naar Paddy's kamer om ons om te kleden in onze trouwkleren.
Ik deed mijn kleren uit, op mijn ondergoed na, en trok het overhemd aan. Het kwam tot voorbij mijn knieën, wat perfect was.
Paddy gaf me de witte kussensloop van zijn bed. Ik deed die om mijn hoofd en bond zijn laken om mijn middel als een lange jurk.
"Je bent echt een mooie bruid, Alexis," zei hij.
"En jij bent een heel knappe bruidegom, Paddington."
"Zullen we gaan trouwen?" vroeg hij, terwijl hij zijn arm uitstak.
Ik haakte mijn arm in de zijne en we schoten allebei in de lach toen we over mijn lange jurk struikelden en languit op de grond vielen.
"Wat is hier in vredesnaam aan de hand?" vroeg Daisy, die in de deuropening van Paddy's kamer verscheen.
"We gaan trouwen," kondigde Paddy aan.
"Ik denk dat jullie daar nog iets te jong voor zijn, zoon," lachte Silas achter zijn vrouw.
"Het is maar alsof," zei ik.
"Ik zie het meer als oefenen," zei Paddy. "Hoe oud moet je zijn om te trouwen?"
"Wettelijk gezien achttien," antwoordde Daisy. "Maar dat is veel te jong. Je kunt beter wachten tot je minstens vijfentwintig bent."
Hij draaide zich naar mij en ging op één knie zitten. "Alexis Annabelle Taylor, wil je met me trouwen als we vijfentwintig zijn?"
"Ja, dat wil ik," zei ik.
