Zo gaat dat – Boek 2: Snow in New York
Auteur
Lois Scott
Lezers
16.1K
Hoofdstukken
45
Olivia voert haar hele leven al strijd—eerst tegen ziekte, daarna tegen hartzeer. Inmiddels is ze sterker en weigert ze zich nog langer door het verleden te laten definiëren… tot het lot haar tijdens een sneeuwstorm opsluit met de man die ooit haar hart verbrijzelde. Herinneringen en onopgeloste vonken vlammen weer op terwijl oude wonden samensmelten met onmiskenbare chemie.
Zonder vluchtweg en zonder afleiding dreigt elke blik en elk woord hen naar gevaarlijk terrein te trekken. Is dit de tweede kans waar ze nooit om heeft gevraagd, of de storm die haar uiteindelijk definitief zal breken?
Een bekend gezicht
Olivia
„Jesus fucking Christ,“ fluister ik tegen mezelf terwijl ik langzaam wakker word. Mijn hand gaat meteen naar mijn hoofd. Mijn schedel bonkt van binnenuit en het voelt alsof hij bijna uit elkaar knalt.
Wat de fuck heb ik gisteravond gedaan? Waarom heb ik in vredesnaam zo veel gedronken? Wat heeft dat nou voor zin? Het vrijgezellenfeest... O ja, gisteravond was het vrijgezellenfeest. Maar ik had niet zo dronken moeten worden. Ik heb al acht jaar geen kater meer gehad.
En dan is er die rare pijn tussen mijn benen, alsof ik ergens op heb gezeten. Wat in hemelsnaam heb ik gisteravond gedaan?
Langzaam open ik mijn ogen en kijk ik om me heen. Ik ben in mijn hotelkamer, godzijdank. Er is dus niets ergs gebeurd.
Ik kijk naar beneden en zie dat ik onder een dik dekbed lig. Ik weet echter dat ik naakt ben. Ik voel het dekbed op mijn blote huid.
Waarom ben ik in vredesnaam naakt? Wat is er in godsnaam gebeurd?
Dan slaat er een arm om me heen, waardoor ik verstijf.
Echt, Liv? Je ligt naakt in een bed. Je hebt overduidelijk seks gehad. Waarom dacht je eigenlijk dat je alleen was?
Mijn onderbewustzijn heeft wel een punt...
De persoon zegt helemaal niets, maar trekt me dichterbij. Hij trekt me strak tegen zich aan. Hierdoor draai ik me om zonder dat ik dat wil. Ik zal deze persoon toch ooit onder ogen moeten komen, nietwaar?
Mijn ogen vallen op zijn brede borstkas. Oeh, niet slecht... Mooie spieren. Geen enkele vrouw heeft ooit een hekel gehad aan een sixpack, toch? Mooie, volle, roze lippen. Verdomme. Die waren vast leuk om te zoenen. Jammer genoeg kan ik me niet meer herinneren dat ik die lippen heb gezoend.
Ik kijk verder omhoog en verstijf als ik het gezicht zie van de man met wie ik heb geslapen. Het is het gezicht van de man die me zeven jaar geleden bij het altaar heeft achtergelaten.
DE VORIGE AVOND
„Kom op, Liv. Maak wat plezier. Het is jaren geleden dat we iets met alle meiden hebben gedaan. Het is mijn vrijgezellenfeest,“ zegt mijn beste vriendin Sara bestraffend tegen me.
„Wees geen spelbreker. Je hebt beloofd dat je erbij zou zijn, dus je kunt maar beter je kamer uit komen. Je bent niet voor niets helemaal naar New York gekomen, toch?“
Ik ben niet meer uitgeweest sinds ik eenentwintig was. Dat was met Andrew, mijn ex-verloofde. We zouden gaan trouwen, maar het mocht uiteindelijk niet zo zijn. Eigenlijk weet ik niet of het de bedoeling was of niet. Mijn vriend, met wie ik zeven jaar samen was, liet me op onze trouwdag namelijk stikken.
Hij liet me bij het altaar staan, om precies te zijn. Wat een manier om gedumpt te worden, hè? Ik kan je vertellen dat het me op alle mogelijke manieren heeft kapotgemaakt. Het was alsof een vrachtwagen over mijn hart was gereden en er daarna nog een trein over me heen denderde. Het was verschrikkelijk.
Ik zal het gezicht van zijn beste vriend Greg nooit vergeten. Die zelfvoldane blik, die grijns. Hij kreeg eindelijk wat hij wilde. Ik weet niet waarom, maar hij mocht me nooit. Als ik erop terugkijk, probeerde hij ons al uit elkaar te drijven sinds we samenkwamen.
En wat een spektakel maakte hij ervan toen het zover was. Midden bij het altaar, alsof het zijn eigen toneel was, recht voor de neus van mijn vrienden en familie.
Ik stortte in, net zoals elke normale vrouw zou hebben gedaan. Ik brak in mijn stijlvolle witte satijnen jurk en maakte er vlekken op met mijn make-up. Ik weet dat, omdat de fotograaf foto's van me heeft gemaakt. Ik heb ze nog steeds. Ze herinneren me eraan waarom ik niet date en niet uitga, tenzij het echt moet.
Ik weet dat ik dit niet verdiende. Ik had recht op een verklaring, maar die heb ik nooit gekregen. Het enige wat ik kreeg, was een dichte deur in mijn gezicht toen ik zijn moeder een paar weken later opzocht.
Na al die jaren was het wel duidelijk. Ik zou geen antwoorden krijgen. Het enige wat ik kon doen, was verdergaan met mijn leven. En dat deed ik. Min of meer. Ik zwoer mannen af en richtte me op mezelf, mijn familie en mijn werk.
Vanavond is de eerste keer sinds die vreselijke dag dat ik uitga voor zo'n groot evenement. Ik moest het wel doen voor Sara.
„Oké, ik kom naar beneden. Maar zodra ik er geen zin meer in heb, ben ik weg. Je weet hoe ik me bij dit soort dingen voel.“ Ik kan haar met haar ogen zien rollen door de telefoon heen.
„Hij is deze opoffering niet waard. Je had hem moeten laten zien wat hij is misgelopen. Sluit jezelf niet op. Trek iets sexy's aan, doe wat make-up op, zet die pruik op en kom met die mooie kont van je naar beneden.“
Ze heeft wel een punt, of niet soms? Ik kleed me inderdaad aan, maar ik hou het simpel. Te simpel, en absoluut niet sexy. Het is een getuige op een vrijgezellenfeest eigenlijk niet waardig.
„Ik ben er over een kwartier.“
„Yes!“ gilt ze door de telefoon.
Ik hang op en ga aan de slag. Ik haal mijn rode jurk tevoorschijn. Het is een jurk die mijn moeder me gaf toen ze me pushte om op een date te gaan. Die date was verschrikkelijk. Het bevestigde mijn idee dat daten en uitgaan niets voor mij is. Maar het leverde me wel dit leuke jurkje op.
Het sluit perfect aan op de juiste plekken. Als achtentwintigjarige ben ik niet meer dat slanke meisje van jaren geleden. Maar goed, dat ben ik eigenlijk nooit echt geweest. Ik lijk op mijn moeder: ik heb rondingen waar veel anderen een moord voor zouden doen. Ik laat ze alleen zelden zien.
Ik slik mijn tranen weg en maak mijn make-up af. Ik accentueer mijn bosgroene ogen met een donkere eyeliner en doe wat felrode lippenstift op die bij mijn jurk past.
Ik zet mijn prachtige krullende pruik op. Hierdoor is mijn haar een stukje bruiner dan mijn eigen haarkleur. Tja, dat is wat pruiken doen, toch? Je kunt nooit precies dezelfde haarkleur krijgen.
Ik trek mijn zwarte naaldhakken aan om de outfit af te maken. Ik weet nu al dat ik ze niet de hele avond zal dragen. Hakken, ja. Maar naaldhakken, nee. Ze zijn sexy, maar ook pijnlijk en vreselijk oncomfortabel. En iedereen die iets anders beweert, is een vieze vuile leugenaar.
Beneden stap ik uit de lift en voel ik dat de mensen naar me kijken. Het is het soort aandacht dat ik in tijden niet heb gehad.
„Damn! Ja, Liv. Daar heb ik het over. Mijn beste vriendin is helemaal terug. Je ziet er fucking hot uit!“ roept Sara door de hele lobby, waardoor mijn wangen rood aanlopen.
„Zo voel ik me ook. Ik ben hier, zoals beloofd,“ zeg ik tegen haar met een schouderophaling. Daarmee herinner ik haar eraan dat ik mijn best heb gedaan, maar dat ik dit stiekem niet echt wil. Ik doe dit voor haar.
„Yes, we gaan!“
***
Binnen een uur heb ik mijn naaldhakken al in een hoek geschopt terwijl we aan het drinken zijn. We zijn in een stripclub. We zorgen ervoor dat de bruid nog een laatste leuke avond heeft voor de grote dag.
Zij en haar aanstaande bruidegom trouwen pas over een paar weken. Sara wilde echter iedereen erbij hebben, inclusief haar zus, die uren verderop woont en alleen dit weekend vrij was. We hebben het allemaal mogelijk gemaakt voor Sara.
Sara heeft altijd achter me gestaan en me opgevangen toen ik instortte. Ze was er voor me. Ze was mijn getuige op mijn mislukte bruiloft en zorgde ervoor dat ik daar heelhuids wegkwam. Ook in de weken na die bewuste dag week ze niet van mijn zijde.
Maar belangrijker nog, ze was er voor me toen mijn kanker terugkwam. Ze ging mee naar elke doktersafspraak. Ze hield mijn haar vast toen de chemo me te veel werd en ik de longen uit mijn lijf kotste.
Ze was er toen ik haar nodig had. En daarom ben ik er nu voor haar.
Ik moet toegeven dat ik enorm geniet. Van paaldansen tot halfnaakte barmannen, we doen alles. Het is een geweldig vrijgezellenfeest.
Ergens tussen de optredens in de stripclub en de privédansen door, zie ik bekende blauwe ogen. Ze staren naar mij. Het zijn blauwe ogen waarvan ik had gehoopt ze nooit meer te zien. Maar hij is niet alleen. Hij is hier met een vriend, zo te zien.
De blauwe ogen komen dichterbij, en plotseling verdwijnt de rest van de wereld. Terwijl hij voor me staat, kijkt hij alsof hij een spook ziet.
„Andrew?“
„Fuck,“ zegt Sara.
Aan zijn gezicht te zien, had Andrew absoluut niet verwacht ons hier tegen te komen. Maar zo werkt het lot blijkbaar! Wat bazel ik nou toch allemaal?
„Olivia, wat doe jij hier?“ vraagt hij aan me.
„Niet doen!“ lalt Sara, de aanstaande bruid, terwijl ze onze kant op stampt. Althans, dat probeert ze. In plaats daarvan verschijnt er een grote lach op haar gezicht als een andere stripper haar weer op een stoel duwt voor een lapdance.
We krijgen absoluut waar voor ons geld met dit feestje. En ik heb geen idee waarom ik dit doe—het zal de alcohol wel zijn—maar ik glimlach naar hem.
Ik sla mijn armen om zijn nek en begin te dansen. Ik dans precies zoals we vroeger op de universiteit deden. Ik wieg mijn heupen op de beat van de muziek. Ik draai me om terwijl ik tegen hem aan schuur. Ik zak door mijn knieën en kom weer langzaam omhoog.
„Je weet dat je nooit antwoord hebt gegeven op mijn vraag,“ fluistert hij in mijn oor terwijl hij me bij mijn heupen stevig tegen zich aan houdt. Zijn zachte stem bezorgt me overal kippenvel.
„Minder praten, meer drinken,“ antwoord ik, terwijl ik hem mee trek naar de bar. Ik wil hem geen antwoord geven. Het zou alleen maar meer pijn veroorzaken. En wat is nou een betere manier om pijn te vergeten dan door te drinken?
„Twee shotjes whisky, alsjeblieft,“ roep ik naar de knappe barman.
„Komt er direct aan, schoonheid,“ zegt de barman lachend, terwijl hij naar me knipoogt.
Ik giechel om wat hij doet. Ik ben al jaren geen schoonheid meer genoemd. Tenminste, niet door iemand anders dan mijn eigen familie. En laten we eerlijk zijn, dat telt natuurlijk niet echt, toch?
„Waarom giechel je?“
Ik haal mijn schouders op, maar door de manier waarop hij me aankijkt en de alcohol in mijn bloed, flap ik direct alles eruit.
„Ik ben al zo'n zeven jaar niet meer mooi genoemd door een man, behalve door mijn vader. Het is gewoon een beetje gek, dat is alles. Maar genoeg over die onzin! Laten we ons bezatten en gaan dansen!“
Andrew trekt een vreemd gezicht, alsof hij iets niet helemaal begrijpt. Maar hij zegt verder niks meer. Ik trek hem met me mee, en we feesten verder op de dansvloer.
We dansen de hele nacht lang. We drinken, praten en dansen alsof we twee zorgeloze tieners zijn.
Maar dat is precies wat alcohol met je hersenen en lichaam doet. Het laat je dingen vergeten. Het laat je dingen doen die je nuchter nóóit in je hoofd zou halen.
Het vertroebelt je beoordelingsvermogen volledig. En zo eindig je ineens om drie uur 's nachts in een trouwkapel, klaar om te trouwen met de persoon die je haatte. Die ene persoon van wie je dacht dat hij jaren geleden je leven had verwoest.
