Gevallen Engelen MC Book 3
Auteur
Riki Leigh Bishop
Lezers
182K
Hoofdstukken
31
Trigger dacht dat zijn leven eindelijk op de rails kwam toen hij zijn middelbareschooldiploma haalde, maar alles verandert wanneer zijn vriendin Megan verdwijnt en later dood wordt gevonden. Jaren later, als lid van de Broken Angels Motorcycle Club, wordt Triggers wereld opnieuw op zijn kop gezet wanneer Megan weer opduikt en geheimen onthult die zijn nieuwe familie bedreigen. Met gevaar op de loer en oude wonden die weer opengaan, moet Trigger zich een weg banen door een web van leugens, liefde en loyaliteit om degenen die hij liefheeft te beschermen.
Hoofdstuk 1.
Eindelijk ben ik klaar met school na dertien jaar. School was nooit mijn ding, maar ik wist dat ik moest doorzetten als ik in mijn vaders voetsporen wilde treden na mijn tijd bij de mariniers.
Mijn vader en zijn legermaten richtten de Broken Angels MC op toen ze het leger verlieten. Ik wilde altijd zijn zoals mijn vader, maar de mariniers trokken me meer dan het leger. Er was echter één persoon die de middelbare school draaglijk voor me maakte.
Megan Sting. We hadden vier jaar lang verkering en ik was stapelgek op haar. Ik groeide op met mijn ouders als voorbeeld, en alle mannen in de club met hun vrouwen. Zo'n liefde wilde ik ook met iemand delen. En Megan was die ene voor mij.
Ik weet nog dat ik mijn vader over haar vertelde. Hij vroeg of ik een speciale klik met haar voelde. Ik zei dat ik het niet zeker wist. Maar hoe beter ik haar leerde kennen, hoe meer ik voor haar viel. We hadden vaak ruzie, maar dat deerde me niet.
We waren elkaars eerste liefde. Ze hielp me met leren en steunde me toen ik bij het leger ging. Na een paar maanden wist ik dat zij de ware voor me was. Ik dacht dat ze mijn vrouw zou worden als ik klaar was met mijn diensttijd en bij de club kwam. Ik had het helemaal mis, maar dat wist ik toen nog niet.
„Hé man. Ben je er klaar voor om eindelijk van school af te zijn?“ vraagt Westyn, een van mijn beste maten. Hij wordt de volgende President van de club. Hij staat samen met mijn andere beste vrienden, Axyl en Patrick. Axyl wordt de volgende Vice President, en Patrick wordt een enforcer, net als ik. We zijn allemaal even oud, dus we zijn allemaal tegelijk klaar met school.
„Ja. Ik kan niet wachten om weg te zijn uit die plek.“ Ik ben ook van plan om Megan ten huwelijk te vragen voordat ik haar meeneem om te trouwen. Ik wil dat ze mijn vrouw is voordat ik vertrek voor militaire training.
„Snap je helemaal, man. Ik ben er ook klaar mee. Lana blijft maar zeuren omdat ik haar hier alleen achterlaat,“ zegt Axyl, geïrriteerd kijkend.
Axyl ontmoette Lana toen hij en Westyn Aliana, Westyns jongere zus, ophaalden nadat ze een paar jaar geleden spijbelde. Iedereen zag hoe Aliana zich voelde over Axyl, en hoe ze veranderde toen Axyl met Lana begon te daten. „Ze is overstuur dat ze in haar eentje op de middelbare school zit terwijl ze zwanger is.“
Lana is twee maanden zwanger. Het was een verrassing toen ze het iedereen vertelde. Ze kwam het clubhuis binnen met een grote grijns en riep naar iedereen dat ze zwanger was.
„Misschien had je niet met een van Aliana's vriendinnen moeten aanpappen,“ zegt Westyn boos. Hij is niet blij met hoe zijn zus zich nu gedraagt. Ze is verliefd op een man die van iemand anders houdt. Ik herinner me haar gezicht toen Lana zei dat ze zwanger was. Het was hartverscheurend.
„Je hebt al een tijdje de pik op me sinds Lana zei dat ze zwanger was. Wat is jouw probleem, man?“ vraagt Axyl boos.
„Je hebt het hart van mijn zus gebroken! Daarom ben ik pissig!“ schreeuwt Westyn terug. Voordat Axyl kan antwoorden, komen onze vaders de kamer binnen.
„Genoeg! Wat gedaan is, is gedaan. Het is tijd voor jullie vier om naar school te gaan.“ Mijn vader kijkt trots naar me. We kijken nog een paar tellen naar elkaar voordat hij licht knikt en de kamer verlaat. Ik heb hem altijd trots willen maken, en ik heb alles gedaan wat ik kon om dat voor elkaar te krijgen.
„Laten we gaan voordat ze terugkomen en tegen ons tekeergaan. Of erger, voordat ze onze moeders op ons afsturen,“ zegt Patrick.
Westyn en Axyl kijken elkaar boos aan voordat ik tegen de achterkant van hun hoofden tik en we naar beneden gaan.
„Wat is jouw probleem, Aliana? Je zou mijn vriendin moeten zijn,“ echoot Lana's zeurderige stem. „Je moet accepteren dat ik bij hem ben en zijn baby krijg.“
„Laat me gewoon met rust, Lana. We zijn geen vriendinnen. Dat waren we nooit. Je hebt gekregen wat je wilde. Laat me gewoon met rust en praat niet tegen me.“
Ali duwt zich langs haar heen en Lana, dramatisch als altijd, valt huilend van pijn op de grond.
„Wat de hel, Aliana? Was dat nodig?“ vraagt Axyl, dwaas. „Ze is zwanger.“
„Ik raakte haar nauwelijks aan.“ Haar stem is zacht, maar vastberaden.
„Dat maakt niet uit. Je duwde haar hard genoeg om haar te laten vallen. Wat als je de baby pijn hebt gedaan?“ schreeuwt hij.
„Ax, wat als ze mijn baby pijn heeft gedaan?“ Lana's stem breekt, met tranen in haar ogen. „Ik kan deze baby niet verliezen. Mijn baby.“ Ze huilt tegen Axyls borst. Axyl kijkt boos naar Ali.
Ik kijk naar Ali en zie hoe ze probeert niet te huilen. Ze is niet meer hetzelfde meisje dat we twee jaar geleden kenden.
Ze is nu stiller, spreekt haar gedachten minder uit. Ze hangt niet meer zo veel met ons rond als vroeger.
„Meen je dit nou serieus?“ schreeuwt Westyn.
„Wes, hou gewoon op. Het is prima. Als hij drama queen Barbie wil verdedigen, laat hem dan.“
Ali stormt weg, naar de wachtende auto. We zien een glimp van de oude Ali die we allemaal kenden en waar we van hielden.
„Zoon, ik hou van je, maar je bent dom bezig. Ze heeft niets verkeerd gedaan,“ zegt Calvin, Axyls vader.
„Ze duwde haar. Ik zag het zelf,“ argumenteert Axyl, terwijl hij een nog steeds huilende Lana van de vloer helpt. „Gaat het, schatje?“
„Het gaat wel. Ik denk dat ze me haat. Ik wou dat ik wist waarom,“ zegt Lana. Maar ze weet precies waarom Ali geen vriendin meer van haar is.
De enige die het niet weet is Axyl. Hij kijkt op dezelfde manier naar haar, maar hij kan niet zien wat er echt aan de hand is.
„Je zag wat je wilde zien. Aliana raakte haar nauwelijks aan. Maar je wilt niet naar me luisteren. Stap in de auto. Je gaat te laat komen,“ zegt Calvin, teleurgesteld kijkend.
Lana heeft Axyl om haar vinger gewonden, en hij is de enige die niet kan zien hoe slecht ze echt is.
We stappen allemaal in onze auto's en gaan naar school. Ik kan niet wachten om mijn meisje te zien.
Ze kon vandaag niet naar het clubhuis komen en met ons meerijden omdat haar familie met haar wilde vieren. Dus dit is de eerste keer dat ik haar zie sinds gisteren.
Klinkt het zwak als ik zeg dat ik mijn meisje mis, ook al heb ik haar minder dan een dag geleden gezien? Waarschijnlijk wel.
Maar maakt het me uit? Helemaal niet. Ze is alles voor me.
Als we bij school aankomen, parkeren we en gaan naar binnen terwijl onze ouders plaatsen zoeken in de gymzaal. Ik zoek naar Megan, maar ik kan haar niet zien.
Ik voeg me bij de rest van mijn klas, in de hoop haar binnen te zien. Ik sta in de rij naast mijn looppartner als de graduatiemuziek begint.
Terwijl we de gymzaal binnenlopen, blijf ik naar haar zoeken. Ook al zal ze achter me zijn, ik zou haar nog steeds moeten kunnen zien. Ik draai mijn nek, maar ze is er niet.
Ik blijf naar haar zoeken tijdens de toespraak van de beste leerling. Ik zoek naar haar als onze namen worden afgeroepen. Maar als de directeur haar naam noemt, komt ze niet. Ze is er niet.
Ik weet niet waar ze is. Ze was zo enthousiast over de diploma-uitreiking. We spraken gisteravond nog voor het slapengaan. Ze zei dat ze me hier zou ontmoeten, maar ze is niet komen opdagen.
Ik pak snel mijn telefoon en stuur haar een berichtje. Als de ceremonie voorbij is, heeft ze nog steeds niet geantwoord. Terwijl ik naar mijn ouders loop, probeer ik haar te bellen, maar het gaat direct naar voicemail.
Ik begin me zorgen te maken. Ze zet haar telefoon nooit uit. Ze wil altijd bereikbaar zijn als ik bel.
Ze vertelde me ooit dat het beste deel van haar dag is als ze me kan zien of met me kan praten. En ik voel hetzelfde.
„Hé, zoon! Ik ben trots op je,“ zegt mijn vader, terwijl hij zijn hand op mijn schouder legt.
Ik heb hem altijd trots willen maken, en ik wist dat een manier om dat te doen was om hard te werken op school en af te studeren met goede cijfers. Het was niet makkelijk, maar ik heb het gedaan.
„Bedankt, pap. Ik had dit niet kunnen doen zonder dat jij me pushte om mijn doelen te bereiken,“ zeg ik tegen hem.
Megan maakte mijn dagen misschien beter, maar het was mijn familie die me hielp de doelen te bereiken die ik voor mezelf had gesteld.
Ik had kunnen feesten met de jongens, of rondhangen met de clubmeisjes, maar in plaats daarvan zat ik op mijn kamer te studeren.
„Het was allemaal jouw werk, zoon. Waar is Megan?“ vraagt mijn vader.
„Ik weet het niet. Ze zei dat ze me hier zou ontmoeten. Haar ouders wilden haar mee uit eten nemen om te vieren.
„Ik heb haar een berichtje gestuurd en geprobeerd te bellen, maar haar telefoon ging direct naar voicemail,“ vertel ik hem. Ik weet zeker dat hij kan zien dat ik me zorgen maak.
„Waarom ga je niet even bij haar langs voordat je naar het clubhuis komt voor het diner met de familie,“ stelt mijn moeder voor. Ik geef haar een kus op de wang en loop naar de jongens.
Nadat iedereen ons heeft gefeliciteerd met ons afstuderen, vertel ik hen wat er aan de hand is, en we gaan naar Megans huis. Ik voel me steeds bezorgder naarmate we dichter bij haar huis komen.
Ik heb het gevoel dat wat we ook vinden, het mijn leven zal veranderen, en niet op een goede manier.
Het duurt ongeveer twintig minuten om van school naar haar huis te rijden. Als we aankomen, ziet het er verlaten uit. Er brandt geen enkel licht, zelfs niet het portiek licht, dat ze altijd aan laten.
Ik loop naar de deur met mijn broers achter me en klop aan. Niemand antwoordt. Ik klop ongeveer tien minuten voordat ik de deurknop probeer.
Hij zit op slot, wat me niet verbaast. Misschien zijn ze ergens naartoe gegaan en duurde het langer dan gepland. Dat gebeurt toch?
Ik draai me om naar mijn broers, die achter me staan. Ik wist dat ze niet in de truck zouden blijven; ze zouden hier bij me zijn voor het geval er iets mis zou gaan.
Ik ga nu niet in paniek raken, hoe graag ik dat ook zou willen.
„Laten we teruggaan naar het clubhuis. Hack kan controleren of er iets mis is of dat ze gewoon uit zijn voor familie-aangelegenheden,“ stelt Westyn voor, altijd helder denkend.
We gaan allemaal akkoord en lopen terug naar de truck. Ik werp nog een laatste blik op Megans huis voordat ik weer instap, en we rijden naar het clubhuis.
De rit terug is stil, waardoor ik te veel tijd heb om na te denken... en me zorgen te maken. Wat als er iets met hen is gebeurd? Wat als ze gewoon is vertrokken en niemand het me wil vertellen?
Haar ouders hebben nooit verborgen dat ze niet van me hielden. Maar doordat ik opgroeide tussen een stel bikers die graag grof praten, leerde ik al vroeg om me niet te laten storen door dingen, dus hun woorden deden me nooit pijn.
Haar ouders waren erg beschermend. Ze wilden niet dat ze ergens naartoe ging, en als ze dat wel deed, moest ze thuis zijn voor het avondeten.
Om te zeggen dat ze vaak te laat was, zou een understatement zijn. Ze wilde nooit naar huis, en ik wist dat als ik haar naar huis bracht voordat ze er klaar voor was, ze gewoon weer weg zou gaan.
„We zijn er. Laten we Hack zoeken.“ Hack is Blakes vader. Hij is onze clubcomputerman. Als iemand erachter kan komen wat er aan de hand is, is hij het.
Blake heeft al zijn bijnaam vanwege hoe hij zich gedraagt. Hij is erg nieuwsgierig en kan alles vinden wat hij wil.
We noemen hem Snoopy omdat hij goed is in het vinden van dingen waar niemand anders aan zou denken om te zoeken. Hij is zelfs beter dan zijn vader in sommige dingen, en zijn vaardigheden komen altijd van pas.
„Enig geluk met het vinden van je meisje?“ vraagt mijn vader als we binnenkomen.
„Nee, ik heb Hack nodig om hen te controleren en te zien of er gisteravond iets is gebeurd. Toen we daar aankwamen, was het portiek licht uit, en niemand deed open toen ik aanklopte,“ vertel ik hem.
„We keken door de ramen maar zagen niemand,“ voegt Westyn toe. „Het is alsof ze verdwenen zijn.“
Dat is de waarheid. Ik pak mijn telefoon en probeer haar te bellen, maar het gaat weer direct naar voicemail.
„Maak je geen zorgen, zoon. Als er iets te vinden is, zal Hack het vinden. Ga genieten van je dag met je broers. De vrouwen maken een speciaal diner,“ zegt Prez.
Ik knik en loop naar de deuren die naar buiten leiden. Ik weet dat ik niet zal kunnen ontspannen totdat Megan weer bij me is, maar er is nu niets wat ik kan doen.
Prez heeft wel gelijk - als er iets te vinden is, zal Hack het vinden.
***
De afgelopen week ben ik steeds teruggegaan naar Megans huis om te zien of ze thuis is. Ik ga er vele malen per dag heen en er is nog steeds geen teken van hen. Ze zijn allemaal gewoon verdwenen.
Ik heb het echter niet opgegeven, en geen enkel lid van de club ook niet. Hack heeft nog niets gevonden, maar ik weet dat hij dat zal doen. Er staat iets te gebeuren, dat weet ik gewoon.
Ik heb dat onderbuikgevoel dat ik vorige week had toen ik wist dat er iets mis was. Ik wist dat er iets ging veranderen, en snel ook.
„Hé, man. Ga je weg?“ Ik draai me om en zie Westyn aan de bar zitten met Aliana. Ik moet volgende week vertrekken voor militaire training en wil antwoorden hebben voordat ik dat doe.
„Ja. Ik heb antwoorden nodig, man. Ik moet het weten voordat ik vertrek. Ik moet het gewoon weten,“ vertel ik hem. Hij knikt en staat op om me te volgen. „Je hoeft niet mee te komen. Blijf hier bij je zus.
„Ze heeft je nu meer nodig dan ik.“ Eén blik op Aliana en ik kan zien dat ze nu meer iemand nodig heeft dan iets, en die iemand is toevallig haar grote broer.
„Nee. Het is oké. Ik ga gewoon naar huis,“ zegt Ali, het geweldige meisje dat ze is. Ze is er voor anderen, maar als ze zelf iemand nodig heeft, vraagt ze er niet om. Ze lijdt in stilte.
Westyn kijkt tussen haar en mij, niet zeker of hij met zijn beste vriend mee moet gaan of bij zijn kleine zusje moet blijven.
„Ga gewoon, Wes. Het komt wel goed met mij. Jackson komt straks langs als hij klaar is in de werkplaats. Je vriend heeft je nodig. Het komt wel goed met mij.“
Ze geeft hem een geforceerde glimlach en verlaat het gebouw.
„Ze denkt dat ze haar pijn verbergt, maar dat doet ze niet. Ik zie er dwars doorheen,“ zegt Westyn als we naar buiten gaan. Ik knik omdat ik het ook zie.
Ze wil niet dat iemand haar problemen deelt. Ze wil ons niet lastigvallen met haar problemen als we onze eigen dingen hebben om mee om te gaan. Haar woorden, niet de mijne.
„Je weet echter hoe je zus is. Ze wil niet dat iemand zich zorgen om haar maakt. Ze wil zich zorgen maken om iedereen anders en niet andersom,“ zeg ik.
Als we bij mijn truck aankomen, stappen we in. Dit is mijn baby. Pops en ik hebben hem samen opgeknapt. We gingen naar de schroothoop op zoek naar een motor toen ik een 1975 Chevrolet C10 vond.
Hij was roestig en verlaten, maar ik nam hem mee naar huis. Pap en ik werkten er maanden aan totdat hij in perfecte staat was.
Hij is rood met witte strepen die van voor naar achter lopen.
Ik bracht die dag ook mijn motor mee naar huis. We werkten aan mijn 1970 Harley Davidson FLH terwijl we aan de truck werkten. Ik schilderde hem om bij de truck te passen.
„Ik weet het, maar ik haat deze situatie, Eliot. Ze is mijn kleine zusje en ze heeft pijn. Een van mijn beste vrienden is degene die haar pijn doet. Hoe moet ik daarmee omgaan?
„Ik weet dat ze bij hem wil zijn. Dat wil ze al sinds ze jongens begon op te merken. Ik wil niet dat ze bij iemand is omdat ze mijn kleine zusje is, maar ik kan haar niet tegenhouden.
„Ik wil mijn oude zus terug, de openhartige, wilde zus. Degene die niet terughield hoe ze zich voelde,“ zegt Westyn.
„Ik snap je, man. Ze is nog steeds niet over Axyl heen. Het is een paar jaar geleden. Het is niet iets wat ze zomaar kan vergeten. Het kost tijd.
„En Lana's constante gemene opmerkingen helpen niet,“ voeg ik toe.
„Ze is van plan om te vertrekken na haar afstuderen. Ze vertelde het me eerder vandaag, voordat je de hoofdruimte binnenkwam. Ze gaat naar de universiteit.
„Ze zegt dat het gaat om onafhankelijk te worden, maar ik ken de echte reden.“
Ik ben verrast, maar voordat ik kan reageren, komen we aan bij Megans huis.
Westyn en ik stappen uit de truck en lopen naar de veranda. Alles ziet er hetzelfde uit. De lichten zijn nog steeds uit.
Het enige verschil is de brief die op de deur is geplakt. Ik loop erheen, trek hem eraf en open hem. De woorden erin doen me diep pijn.
Eliot,
Vorige week hebben we onze dochter verloren. Ze sloop het huis uit om jou te zien. Ik weet niet wat ze in je zag, maar ze 'hield' genoeg van je om alles te riskeren.
We waarschuwden haar voor jou. We zeiden dat jij haar ondergang zou zijn, en we hadden gelijk. Ze werd aangereden door een auto terwijl ze in het donker liep. De bestuurder stopte niet.
Ze is weg door jou. Ik hoop dat je daarmee kunt leven. Jij bent de reden dat we onze dochter moesten begraven. Ze stierf omdat ze jou wilde zien.
Je zult haar nooit meer zien, net als wij. Ik hoop dat je een ellendig leven hebt.
Dhr. Sting
Ik val op de grond, mijn benen begeven het. De liefde van mijn leven. De vrouw met wie ik zou gaan trouwen is weg. In een oogwenk weggenomen.
Ik kan het niet bevatten, maar één ding is duidelijk: Megan was mijn alles, en nu is ze weg.
