Gevonden
Auteur
M. H. Nox
Lezers
6,1M
Hoofdstukken
41
Hoofdstuk Een
HAZEL
Het was guur buiten en het rook naar naderende winter. Ik wikkelde mijn sjaal strakker om me heen om de kou buiten te houden. De laatste bladeren dwarrelden van de bomen nu de herfst ten einde liep.
Ik liep naar huis van mijn werk in de boekwinkel. Het kostte me een kwartiertje om bij mijn appartement te komen.
Het was een drukte van jewelste geweest op het werk. Begin november was aangebroken en mensen begonnen al kerstcadeaus in te slaan. Het zou een gekkenhuis blijven tot januari, wanneer mensen kwamen om geschenken om te ruilen.
Ik sloeg de hoek om naar mijn straat en liep richting mijn gebouw. Wat een opluchting om uit de kou te zijn.
Mijn gebouw telde 5 verdiepingen met één appartement per etage. Ik nam de trap naar mijn deur op de eerste verdieping.
Ik rechtte het naambordje met 'Hazel Porter' erop dat ik netjes had geschreven. Toen ontgrendelde ik de deur en stapte naar binnen. De aangename vanillegeur van mijn luchtverfrisser verwelkomde me.
Mijn appartement was niet groot, maar het was van mij en voelde als thuis.
Ik had het iets meer dan een jaar geleden op de kop getikt. Al sinds mijn 18e, toen ik voor het eerst in de boekwinkel begon te werken, was ik aan het sparen.
Tien jaar later werkte ik er nog steeds en genoot ik er net zoveel van als in het begin.
Mijn ouders wilden dat ik ging studeren, maar na de middelbare school had ik geen zin meer in school.
Bovendien wist ik niet wat ik wilde studeren, dus dit was een betere keuze. Ik verspilde geen geld aan een diploma waar ik niets om gaf.
Uiteindelijk legden mijn ouders zich erbij neer. We zien elkaar niet vaak, maar kunnen het goed met elkaar vinden en ik ben blij als ze de stad bezoeken.
Twee jaar geleden verhuisden ze naar een warmere plek in het zuiden.
Mijn maag knorde, dus ik snuffelde in de koelkast en kasten op zoek naar eten.
Ik besloot een simpel eiergerechtje in elkaar te flansen. Ingewikkelde gerechten waren niet aan mij besteed.
Met mijn bord vol liep ik naar de woonkamer.
Ik plofte neer op mijn grijze driezitsbank en zette de tv aan.
'Opnieuw heeft een dier iemand gedood hier in Pinewood Valley.
We weten nog steeds niet om wat voor dier het gaat. Inwoners van de stad moeten voorzichtig zijn tijdens het wandelen totdat we het dier vinden en vangen,' zei een man op het nieuws.
Dit was al de derde keer deze maand, dacht ik bij mezelf.
Pinewood Valley was een stad omringd door bossen aan drie kanten, voornamelijk dennenbomen zoals de naam al doet vermoeden. Veel mensen hier zijn dol op wandelen.
Dieren die mensen aanvallen was altijd een risico, maar het gebeurde niet vaak en meestal diep in het bos, niet dicht bij de stad.
Nu was het anders.
De afgelopen maanden waren er meer aanvallen geweest en ze vonden dichter bij de stad plaats. Mensen maakten zich zorgen.
Terwijl ik mijn eieren opat, vroeg ik me af wat voor dier het kon zijn.
Misschien een beer of een wolf? Het enige wat ik wist was dat het klauwen had. De slachtoffers hadden diepe snijwonden en klauwsporen. Ze waren overleden door extreem bloedverlies.
Gelukkig was ik niet zo'n wandelfanaat.
***
De volgende ochtend werd ik wakker, niet wetend dat deze dag mijn leven voorgoed zou veranderen. Ik maakte me klaar en bekeek mezelf in de spiegel in de hal voordat ik mijn appartement verliet.
Ik was het evenbeeld van mijn vader, met rossig haar, blauwe ogen en een licht opgewipte neus.
Ik had er altijd al op geleken - mensen vertelden me dat al jaren - maar ik leek steeds meer op hem naarmate ik ouder werd.
Het enige wat ik van mijn moeder had geërfd waren iets vollere lippen en haar kleine postuur. Mijn geringe lengte had me jarenlang dwars gezeten. Ik wenste altijd dat ik langer was. Ik was het zat dat mensen het schattig noemden. Schattig zijn helpt niet als je niet bij de bovenste planken kunt.
Ik trok mijn jas en sjaal aan en maakte me op voor het gure herfstweer.
Ik arriveerde ruim op tijd bij de boekwinkel, dus ik maakte warme chocolademelk in de personeelsruimte met Crystal, een van mijn collega's en mijn beste vriendin.
Ze was een vrolijke jonge vrouw met een lichtbruine huid en krullend haar dat iets donkerder was dan haar huid.
***
'Tot morgen,' riep Crystal vanachter de toonbank waar ze zich klaarmaakte om de winkel te sluiten.
'Ja, tot morgen.'
De dagen waren kort in deze tijd van het jaar, en omdat de boekwinkel om 7 uur 's avonds sloot, was het al uren donker. Ik was normaal gesproken niet bang in het donker, maar ik had het gevoel dat iemand me vanuit de schaduwen in de gaten hield.
Ik trok mijn jas strakker om me heen en versnelde mijn pas.
'Het is niets, Hazel, stel je niet aan,' mompelde ik tegen mezelf terwijl ik een hoek omsloeg en tegen een zeer gespierd persoon aan botste.
Een lange persoon in een capuchon stond vlak voor me, verborgen in de schaduwen.
'Sorry,' zei ik zachtjes terwijl ik om hem heen probeerde te lopen, maar hij stak zijn arm uit om me tegen te houden. Bang draaide ik me om om terug te gaan, maar hij was niet meer alleen.
Ik kon niemand anders in de buurt zien. Mensen bleven graag binnen waar het warm was.
Mijn hart ging als een razende tekeer toen de angst bezit van me nam.
De twee mannen waren groot en gespierd, en ze droegen allebei capuchons die hun gezichten verborgen.
Ze duwden me richting een steeg, dicht bij me blijvend zodat ik niet kon wegrennen.
Een van hen leunde dichterbij, en ik dacht dat hij aan me rook. Ik trilde van angst en mijn gedachten gingen alle kanten op, denkend aan verschillende dingen die hierna zouden kunnen gebeuren.
We hadden allemaal verhalen gehoord over meisjes die alleen in het donker werden betrapt. Mannen die geen nee accepteerden en zich opdrongen aan wie ze maar wilden, alleen omdat ze groter en sterker waren. De strijd wond hen op. Het was verschrikkelijk.
Ik wilde niet een van die verhalen worden.
Ik wilde om hulp schreeuwen, maar ik kon mijn stem niet vinden. De schreeuw zat vast in mijn keel.
'Wel, wel. Helemaal alleen, hè?' vroeg een van de mannen met een diepe, ruwe stem. Hij pakte mijn kin vast en dwong me hem aan te kijken. Ik kon zijn gezicht niet zien in het donker, maar ik voelde zijn ogen op me gericht.
De ander lachte gemeen terwijl hij mijn armen vastgreep en me tegen de muur duwde.
Ik kneep mijn ogen stijf dicht, wachtend op wat ze met me zouden gaan doen. Ik wist dat ik niet tegen hen kon vechten. Mijn hart voelde alsof het uit mijn borst zou springen.
Een van hen leunde naar voren en drukte zijn neus tegen mijn nek, diep inademend.
'Ik hou van hoe angst ruikt. Maakt het zoveel beter,' gromde hij.
Ik haatte dit. Ik kon niets doen. Ik had geen schijn van kans tegen twee grote mannen van dat formaat.
Ik kon alleen maar hopen dat ze op de een of andere manier afgeleid zouden raken, en dat ik weg kon rennen, misschien schreeuwen. Een schreeuw zou goed zijn. Elk moment nu.
Zijn adem stonk terwijl hij mijn gezicht omdraaide en tegen de bakstenen muur drukte. Handen waren op me, trokken aan mijn kleren, probeerden ze uit te trekken.
Tranen kwamen in mijn ogen en mijn keel voelde dichtgeknepen. Hoe kon dit gebeuren?
Het ene moment werd ik tegen de muur gedrukt, het volgende werden armen van me afgetrokken en vulde een boze dierlijke grom de steeg.
Een derde man, nog groter dan de andere twee, stond voor me, met zijn rug naar me toe. Hij droeg alleen een spijkerbroek en een T-shirt.
Ik was zo in de war door de situatie dat het enige waar ik aan kon denken was hoe hij helemaal niet koud leek te hebben. Het was een belachelijk ding om me op te focussen.
'Wat denken jullie in godsnaam dat je aan het doen bent?' vroeg hij aan de twee mannen, die kronkelden terwijl mijn redder naar hen keek.
Zijn stem was ruw en erg boos.
Ze gaven geen antwoord.
'Jullie zijn hier niet welkom. Dit is mijn gebied.' Zijn woorden verwarden me, maar ik was te opgelucht om er veel over na te denken.
'Ga nu weg,' gromde hij.
De twee mannen met capuchons renden snel weg. Terwijl ze renden, verdwenen hun donkere gestaltes in de schaduwen.
Mijn redder stond voor me, zijn lichaam gespannen, licht gebogen, zijn armen opgeheven aan zijn zijden als een vogel die zijn jongen beschermt.
Hij bewoog niet gedurende enkele minuten nadat de twee andere mannen waren vertrokken. Toen leek hij een beetje te ontspannen en draaide hij zich langzaam om naar mij.
Ik kon hem niet goed zien in de donkere steeg. Zijn grote lichaam blokkeerde het meeste van het zwakke licht dat van de straat achter hem kwam.
'Gaat het met je?' Zijn stem was nog steeds ruw, maar iets zachter van bezorgdheid.
'Ik denk het wel,' zei ik zachtjes.
'Woon je in de buurt?' vroeg hij me.
Ik was in de war, en ik denk dat mijn lichaam nog in shock was, dus het duurde even voordat ik begreep wat hij zei en weer kon praten.
'Vijf minuten lopen hiervandaan,' zei ik uiteindelijk.
'Dan loop ik met je mee. Om er zeker van te zijn dat die slechte mannen niet nog in de buurt zijn.'
'Oké,' zei ik zachtjes.
Ik stapte terug op de stoep. Ik hoorde de vreemdeling me niet volgen, dus ik draaide me om om te kijken of hij nog in de steeg stond en botste tegen zijn borst.
Hij had zo stil gelopen - zijn laarzen maakten geen geluid - dat ik niet wist dat hij me gevolgd was.
'Het spijt me,' zei ik zachtjes, terwijl ik naar beneden keek. Hij had me gered van iets verschrikkelijks, maar ik voelde me nog steeds onzeker over hem.
Ik was niet helemaal zeker of hij hen niet had weggejaagd zodat hij me voor zichzelf kon hebben. Maar ik dacht niet dat dat waar was. Zijn aanwezigheid gaf me een veilig gevoel. Niemand anders kon me pijn doen als hij er was om me te beschermen.
'Geen zorgen.'
Hij hield mijn bovenarmen lichtjes vast om te voorkomen dat ik zou vallen na tegen hem aan te zijn gebotst.
Ik keek naar hem op. Hij was veel langer dan ik, maar hier in het licht van de straatlantaarns kon ik eindelijk zijn gezicht duidelijk zien, en ik hapte bijna naar adem.
Littekens, in de vorm van klauwsporen, bedekten zijn gezicht van zijn voorhoofd, over zijn linkeroog, en helemaal tot aan de onderkant van zijn nek.
Hij had een knap gezicht, maar de littekens waren zo opvallend dat het in eerste instantie moeilijk was om veel anders te zien.
Met zijn enorme gestalte en donkere uiterlijk zag hij er gevaarlijk uit.
Om zijn gezicht zat warrig donker krullend haar, en zijn groene ogen waren erg helder. Hij keek kort in mijn ogen voordat hij wegkeek.
Ik stopte met naar zijn gezicht te kijken, draaide me om en begon weer richting mijn appartement te lopen. Ik hoorde zachte voetstappen terwijl hij achter me aan liep, veel te stil voor een man van zijn formaat.
Hij was de hele weg stil, en ik had niets te zeggen, dus we liepen zwijgend samen.
Ik kon niet helder nadenken, mijn hoofd vol emoties en een vreemd gevoel van verdoving dat over me heen kwam.
Toen we bij mijn gebouw aankwamen, draaide ik me weer naar mijn redder.
'Bedankt...'
'Seth,'
'Bedankt, Seth.'
'Graag gedaan.' Zijn stem was diep en ruw, en het deed iets met me.
Zijn ogen keken in de mijne alsof hij naar iets zocht in mijn gezicht. Voor een heel kort moment, zo snel dat ik het me misschien verbeeld had, keek hij naar mijn mond en toen weer terug naar mijn ogen.
'Je zou niet alleen in het donker moeten lopen. Ze zullen je geen pijn meer doen, dat beloof ik, maar ik wil dat je voorzichtig bent, op je hoede bent vanaf nu.'
'Goed.'
Ik kon me niet voorstellen dat ik voorlopig in mijn eentje naar huis zou lopen in het donker, dus dat zou geen probleem zijn.
'Hoe heet je?'
'Hazel.'
'Pas goed op jezelf, Hazel.' Toen liep hij weg, en ik bleef lang staan kijken terwijl hij wegliep voordat ik begon te trillen en snel naar binnen ging.
Eenmaal in mijn eigen appartement leunde ik tegen de deur, mijn knieën begaven het en ik zakte op de grond terwijl ik hard begon te huilen, me eindelijk realiserend wat er die avond was gebeurd.
Alleen al de gedachte aan wat er had kunnen gebeuren maakte me misselijk. Ik stond op en strompelde naar mijn badkamer, net op tijd om over te geven.
Van al het huilen en overgeven kreeg ik erge dorst. Ik stond op, een beetje wankel, en vulde het glas dat ik altijd op het aanrecht had staan met water. Ik ging naar mijn slaapkamer omdat ik geen honger had en geen energie had om veel anders te doen dan mijn pyjama aan te trekken en doodmoe in bed te vallen.
Ik viel snel in slaap, maar bleef wakker worden, de hele nacht nachtmerries hebbend. Mannen met capuchons die me vanuit de schaduwen bekeken, het geluid van wolven die in de verte huilden en handen die in het donker naar me grepen.
Toen de ochtend eindelijk aanbrak, belde ik me ziek van mijn werk, iets wat ik zelden deed.
Ik bleef het grootste deel van de ochtend in bed liggen voordat ik opstond om te douchen, omdat ik de behoefte voelde om de herinneringen aan de avond ervoor weg te wassen.
Ik wilde niemand zien, ik wilde niet dat iemand me aanraakte. Ik voelde me zo geschonden. Het was niet eens helemaal gebeurd. Ik was niet verkracht, maar het was te dichtbij geweest. Hoe functioneerde iemand na zoiets? Na op een manier gekwetst te zijn die niemand zou moeten meemaken?
Tijdens de lunch zat ik opgerold in een van mijn fauteuils, een handdoek om mijn natte haar gewikkeld. Ik belde mijn moeder, omdat ik met haar moest praten over wat er was gebeurd, omdat ik troost nodig had.
Ze nam op bij de derde keer overgaan - wat snel was voor haar - en ik vertelde haar alles terwijl nieuwe tranen over mijn wangen rolden, hoewel niet zoveel als de avond ervoor.
Ik had in de afgelopen vierentwintig uur meer gehuild dan in de afgelopen zes maanden.
In de middag kon ik eindelijk iets eten, en ik voelde me meer ontspannen terwijl ik een film opzette die ik goed kende en het me gemakkelijk maakte op de bank.
Ik had ook Crystal ge-sms't, nadat mijn moeder me had laten beloven niet alleen te zijn, en ze zou na haar werk langskomen.
Hoewel ik alleen had willen zijn, leek het nu het weer donker werd geen slecht idee om iemand bij me te hebben.
***
'Weet je zeker dat je alleen naar huis kunt lopen?' vroeg Crystal bezorgd.
'Het is nog licht buiten. Ik heb gevraagd of ik eerder weg mocht van het werk om deze reden. Ik moet proberen weer alleen naar huis te lopen. Misschien niet als het donker is voor een tijdje, maar in ieder geval als het licht is.'
'Nou, als je het zo zegt. Je stuurt me wel een berichtje als je thuis bent, zodat ik weet dat je veilig bent aangekomen en dat je niet in je eentje een paniekaanval hebt.'
'Dat zal ik doen. Tot morgen,' ik gaf Crystal een knuffel, en toen rinkelde de bel boven mijn hoofd toen ik de deur uitging de koude buitenlucht in.
Het zou snel gaan sneeuwen, dat kon ik voelen.
Ik had het gevoel dat iemand me in de gaten hield terwijl ik liep. Misschien was ik paranoïde. Het is niet alsof ik alleen buiten was, iedereen kon naar me kijken terwijl ze voorbij liepen, maar het voelde als iets anders. Het voelde alsof iemand me in de gaten hield, alsof ze elke beweging van me volgden.
De haren in mijn nek gingen overeind staan. Ik had het al dagen gevoeld toen Crystal met me mee naar huis was gelopen voordat ze een auto nam naar haar huis aan de rand van de stad.
Ik kon dit gevoel niet van me afzetten, hoe vaak ik mezelf ook vertelde dat het gewoon mijn geest was die me voor de gek hield vanwege wat er in die steeg was gebeurd.
Terwijl ik om me heen bleef kijken om te zien of ik iemand kon betrappen die me in de gaten hield, zweer ik dat ik een bekend hoofd met donkere krullen achter een gebouw aan de overkant van de straat zag wegduiken.
