Galatea Logo
Klantenservice
Weerwolven & gedaanteverwisselaars
Maffia
Miljardairromance
Bully-romance
Langzaam opbloeiende liefde
Van vijanden tot geliefden
Paranormaal & fantasy
Voorbestemde partners
Sportverhalen
Studentenromance
Verhalen over tweede kansen
Bekijk categorieën
Beoordeeld met een 4,6 in de appstore
GebruiksvoorwaardenPrivacyHerroepingsrechtImpressum
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Haar Hometown Prins

Haar Hometown Prins

Auteur
Kari Barton
Lezers
15.0K
Hoofdstukken
32
Auteur
Kari Barton
Lezers
15.0K
Hoofdstukken
32
🥵Erotiek📸Beroemdheden☀️Chagrijn X Zonnestraaltje🏙️Hedendaags💪🏻Beschermer💰Miljardairs👑Royalty en aristocraten🤑Miljardairs

Becca's leven staat op zijn kop op het moment dat Sebastien — de ooit onbereikbare hometown prins — terugkeert. Vier jaar had genoeg moeten zijn om hem te vergeten, maar één blik, één woord, en haar hart verraadt haar helemaal opnieuw. Hij is terug om zijn plek als erfgenaam op te eisen, niet om in oude gevoelens te vervallen — of nieuwe te beginnen — maar haar weerstaan is niet zo makkelijk als het zou moeten zijn. Onder zijn kalmte voelt ze de man achter het schild, degene die ze niet anders kan dan willen begrijpen. Wat begon als nieuwsgierigheid, ontbrandt in iets wat gevaarlijk veel op liefde lijkt. Misschien heelt de tijd niet alles... misschien leert het je alleen maar waarvoor het waard is om te vechten.

Hoofdstuk 1: Fictie Weerspiegelt De Realiteit

SEBASTIEN

Ik keek hoe haar warme adem het raam besloeg en haar handen hun bekende afdrukken maakten, terwijl het busje zachtjes heen en weer schudde. Haar donkere haar werd naar achteren gehouden door een hand die ik maar al te goed kende: een hand die de ring van zijn overleden moeder droeg. Ik kon het weten; hij was tenslotte mijn beste vriend.
De sleutels van mijn speciaal ontworpen busje hield ik stevig in mijn hand geklemd, terwijl woede en verraad in golven over me heen spoelden toen ik zag hoe mijn beste vriend mijn vriendin van drie jaar aan het neuken was in mijn verjaardagscadeau. „Happy fucking birthday, Seb,“ zei ik tegen mezelf, terwijl ik langzaam naar het voertuig liep.
Het was lunchtijd en er liepen aardig wat studenten op de parkeerplaats die hun auto zochten. Een paar riepen naar me, maar ik nam het niet genoeg in me op om ze mijn normale, warme begroeting te geven; toen wisten ze dat er iets mis was.
Er begon zich een groep mensen achter me te vormen; sommigen giechelden, terwijl anderen het tweetal in het busje veroordeelden. De twee verraders gingen zo in elkaar op dat ze het publiek met hun filmende telefoons niet eens opmerkten.
Mijn duim drukte op de vergrendeling van het toetsenbordje. De geruststellende pieptoon vertelde me dat de deuren op slot zaten, en nog steeds hoorden de twee niets.
Ik kon zien dat de airconditioning aanstond door het gebrek aan condens op de heldere ramen, waardoor ik Ronnie goed kon zien tussen de passagiers- en bestuurdersstoel terwijl Dante haar genadeloos van achteren neukte. Haar ogen waren gesloten van genot en haar onderlip zat tussen haar tanden, terwijl haar kleine, stevige borsten op en neer dansten toen mijn beste vriend ze vastgreep.
Dit was dus het klusje dat hij moest doen toen hij mijn busje leende tijdens mijn ochtendles.
Ik schoof mijn duim naar de start-stopknop en drukte er vol wraak hard op. Ik pakte mijn telefoon uit mijn zak en toetste het driecijferige alarmnummer in zonder mijn ogen van die twee af te halen.
Er kwam iemand naast me staan die begon te praten, maar ik negeerde mijn nieuwe metgezel omdat de twee inzittenden van het busje nog steeds bezig waren.
„911, wat is uw noodgeval?“
„Dit is Sebastian McRoy. Er zijn twee vreemdelingen op de parkeerplaats van Winthorp University die elkaar keihard aan het neuken zijn in mijn busje. Stuur alstublieft iemand om deze mensen te verwijderen,“ antwoordde ik rustig voordat ik de verbinding verbrak.
„Seb. Het spijt me echt, man. Dit is gewoon fucked up,“ zei Marlin, een van de weinige mensen met wie ik normaal sprak, toen ik besefte dat hij het was die naast me stond.
„Het is oké,“ zei ik zachtjes, en bewoog mijn duim naar het alarm dat alleen door mijzelf uitgezet kon worden. De sleutel die Dante nu in het contact had zitten, werd ook bestuurd door het toetsenbordje op de originele sleutel, dankzij het briljante brein van mijn vader.
Het schudden van het busje stopte. Het toetsenbordje begon te trillen in mijn hand; ik bewoog mijn hoofd subtiel naar rechts, wetende dat hij probeerde de airconditioning weer aan te zetten.
Het publiek werd luidruchtig. Ik zette toen het alarm aan, waardoor het harde geluid een paar mensen deed schrikken, maar iedereen barstte in lachen uit toen de twee inzittenden haastig de condens van de ramen veegden. Hun ogen ontmoetten de mijne vol afschuw, waarna ze het fatsoen hadden om zich te bedekken na zo'n openbare vertoning.
Ze probeerden eruit te komen, maar ik hield de deuren op slot en zei niets. Hun gedempte geschreeuw bereikte mijn oren, maar ik negeerde ze volkomen.
De twee mensen die ik als vrienden beschouwde, waren nu betrapt bij een clichématige daad. Hoe zielig was dit?
Camera's en smartphones flitsten en klikten terwijl ze nog steeds probeerden naar buiten te komen. Het loeiende alarm en het lawaai van de menigte trokken meer mensen aan, net op het moment dat er een politieauto de parkeerplaats op reed.
De agenten baanden zich een weg door de menigte; de een liep naar het busje en schreeuwde bevelen naar ze, terwijl de ander mij opzocht. Ik draaide me om naar de vrouwelijke agent, met mijn haar in mijn gezicht, en keek haar nog steeds doodkalm in mijn woede aan.
„Meneer McRoy, weet u hoe ze in uw voertuig zijn gekomen?“ vroeg ze een beetje aarzelend.
„Zoals ik tegen de meldkamer zei, die twee zijn vreemdelingen,“ antwoordde ik, terwijl ik het alarm uitzette en de deuren van het slot haalde. Ronnies gehuil om mij bereikte mijn oren, maar van Dante hoorde ik niets.
De agent die hen nu aan elkaar had geboeid, bracht ze naar me toe. „Seb, het spijt me zo, schatje. Het was allemaal een vergissing. I-Ik... Ik weet niet wat er is gebeurd. We gingen je verjaardagscadeau halen, en toen begon er iets...“ Haar stomme smoes, of uitleg, of wat ze ook probeerde te doen, was al even clichématig. Dacht ze nou echt dat ik haar zou geloven?
„Dank u wel, agenten, voor het snelle optreden. Ik laat u verder uw werk doen. Als u nog vragen heeft, neem dan contact met mij op,“ zei ik op een verveelde toon. Mijn ogen gingen naar Dante, die ook naar mij keek.
Hij zei niets, en ik ook niet. Zijn blik was afstandelijk en zijn houding was gespannen. Dit was de reactie die ik kreeg van mijn beste vriend, de man met wie ik een toekomst bij MacTech had gepland, en die zelfs had geholpen bij het kiezen van de plek waar we ons eerste huis zouden kopen. Ik kreeg alleen maar stilte, zelfs toen Ronnie hem begon zwart te maken bij de agenten.
„Weet u zeker dat u deze mensen niet kent, meneer?“ vroeg de agent nog een keer.
„Het spijt me, maar ik ken ze niet.“
Daarmee liep ik langs hen heen en ging terug naar de hoofdingang van de universiteit, terwijl ik onderweg snel een telefoontje pleegde.
***
„Sebastien!! Oh, mijn engel.“ De bezorgde stem van mijn lieve moeder klonk door de grote, marmeren hal van ons huis. Onze butler nam simpelweg mijn tas aan en kwam naast me staan toen mijn moeder aan kwam rennen.
Een trillende glimlach verscheen op mijn gezicht toen ik haar zag in een met verf bedekt shirt en een spijkerbroek, gecombineerd met haar favoriete sneakers. Ze was een kunstenares, goed bekend in Amerika en in heel Europa; het was in Praag waar ze mijn vader, Donovan McRoy, Hertog van Montrose, had ontmoet.
Haar blonde haar had een paar vegen verf toen ze naar me toe kwam gerend en me in een stevige knuffel nam.
Tweeëntwintig zijn en nog steeds afhankelijk zijn van de knuffels van mijn moeder was iets waar ik me nooit voor zou schamen. Ik had gehoopt dat het mijn hart meteen zou genezen, maar ik voelde me nog steeds gebroken.
„Commissaris Caine heeft gebeld. Hij wil weten of je aangifte wilt doen,“ zei ze zachtjes, terwijl ze mijn krullen wegstreek van mijn voorhoofd.
„Zeg hem maar dat hij mag doen wat hij wil. Ik ben op mijn kamer.“
„Ik zal je avondeten naar boven sturen. Je vader is onderweg naar huis,“ zei mijn moeder op een troostende toon. Ze probeerde mijn ruimte te respecteren, maar wilde ook de overbezorgde moeder van een gebroken zoon zijn.
Eerlijk gezegd was ik er helemaal verdoofd voor. Het verraad was er wel, maar ik veronderstelde dat de juiste emoties nog niet naar boven waren gekomen. De lange weg naar mijn kamer nemen was geen goed idee; het personeel gaf me allemaal meelevende glimlachjes en geruststellende woorden.
Wat moest ik doen? Dit was allemaal nieuw voor mij: datgene wat ze liefdesverdriet noemden.
Het was nog erger in mijn kamer. Overal stonden foto's van hen. Ik leunde tegen het grote mahoniehouten bureau in het midden van mijn kamer, keek om me heen en haalde elke herinnering boven die bij elke foto hoorde. Ik liet me erdoor kwellen.
Waarom had ik niets doorgehad? Hoe lang waren ze hier al mee bezig? Hoe kon ik zo dom zijn?
Mijn arm streek langs een ingelijste foto van Ronnie en mij, en de woede die in mij opborrelde brak eindelijk door. Ik smeet de foto door de kamer; het glas dat tegen de muur aan diggelen sloeg, gaf me een klein beetje troost.
Ik liet het me helemaal verteren. De beelden van hen samen vormden de vonk. Elke foto die ik van Ronnie had, sloeg ik in kleine stukjes. Tranen vertroebelden mijn zicht terwijl ik de woede en pijn losliet die ik op de universiteit had ingehouden.
Ik moest het er allemaal uit gooien. De vraag waarom bleef zich maar herhalen in mijn hoofd. Wat had ik gedaan om dit grote verraad te verdienen? Ik zag dit soort ontrouw alleen in de films en boeken waar Ronnie zo van hield.
Dante was het ergste. We kenden elkaar al jaren, sinds we vijf jaar oud waren, en we werden altijd onafscheidelijk genoemd. Hoe kon hij me dit aandoen? Ik deed altijd alles voor hem.
Ik zag hem als een broer; als enig kind had ik niemand anders, en mijn ouders waren dol op hem. Wat the fuck was er misgegaan?
Ik wist niet hoe lang mijn inzinking duurde, maar ik had het wel door toen mijn ouders binnenkwamen. „We hebben alles afgezegd,“ zei mijn vader op een doodkalme toon.
Ik lachte spottend om zijn woorden. „Ik denk dat ik wel genoeg heb gehad van deze dag,“ zei ik droogjes. Ze kwamen naast me zitten en mijn vader trok me in een stevige knuffel: dat was het moment waarop de dam brak.
Ik huilde als een kleine bitch in de armen van mijn vader. Wat me het meest verbaasde, was dat hij me daadwerkelijk aan het troosten was. Mijn nuchtere vader, van wie iedereen zei dat ik een replica was, hield me bij elkaar.
„Het is oké. Laat het er maar uit,“ zei hij. Nog steeds in zijn pak, hield hij me vast zoals hij deed toen ik jonger was, mijn hoofd weggestopt onder zijn kin, terwijl hij me vertelde dat hij alles zou oplossen.
Dat was het. Ik wilde niet dat hij mijn gevechten zou leveren; ik moest op eigen benen staan. Ik wist dat ik niet kon weglopen voor de titel van zijn enige erfgenaam, maar ik moest sterk zijn op mijn eigen voorwaarden. De situatie van vandaag had het allemaal in perspectief geplaatst.
Mijn moeder deed mee met haar eigen troostende woorden. Ze bleven allebei in stilte bij me totdat iemands telefoon overging.
„Het lef van deze vrouw,“ siste ze boos, kijkend naar de beller-ID. Dit was niet goed.
„Wat is er, Victoria?“
Zowel mijn vader als ik luisterden mee naar het eenzijdige gesprek. Wat Ronnies moeder ook zei, mijn moeder veranderde in de felle moederbeer die ze was.
„Dat uw dochter mijn zoon bedriegt met zijn beste vriend in ZIJN auto is een heel groot probleem. Dit is niet iets wat je zomaar kunt oplossen met mooie praatjes.“ Haar wenkbrauw ging vol ongeloof omhoog bij wat er daarna werd gezegd.
„Ja, ik denk inderdaad dat mijn zoon een verdomde prins is; u belt tenslotte om hun verloving te redden. Mijn zoon zal zich niet zo verlagen als uw dochter. Waarom belt u Mitchell niet? Misschien wil hij wel een vreemdgaande slet als schoondochter. Ze heeft tenslotte al met zijn zoon geslapen.“ Daarmee hing ze op en liet een gefrustreerde zucht ontsnappen.
„Ik weet zeker dat haar man snel zal bellen met een ander plan om het allemaal stil te houden,“ zei mijn vader met een even gefrustreerde zucht.
„Ik wil nu even niet aan haar denken. Ze heeft haar keuze gemaakt,“ zei ik verbitterd. Mijn ouders bleven stil en lieten me alleen met mijn eigen wilde, destructieve gedachten.
„Jongen, ik denk dat je wat tijd ver weg van dit alles nodig hebt. Kom terug als je er klaar voor bent.“
Het was geen slecht idee. Ik had tijd nodig om na te denken over wat er was gebeurd en me te focussen op mijn toekomst.
Hoe vaak trof een toekomstige voorzitter zijn vriendin van drie jaar aan met zijn beste vriend op zijn tweeëntwintigste verjaardag?

Ontdek Galatea

Van massief steenTwisted Minds Boek 4De Afspraak Boek 5De verhalen van Regventus 3: RayaVoor de schijn

Nieuwste publicaties

Een gevaarlijke vereniging boek 2Verliefd op de maffiabroers Boek 3Verliefd op de maffiabroers Boek 2Een tweede kansDe Ridge Mountain-roedel boek 5: De voorspelling

Leeslijsten

Alles weergeven

Duik in romantische boekencollecties samengesteld door onze lezers.

Good story

door Mi Cheli

60 boeken

Great Reads

door SilenTiamia

226 boeken

Kidnapped by my mate

door celestial

5 boeken

Nieuwe Nederlandse

door Laura Twente

17 boeken

Nieuw nederlands mei 2025 (nl)

door Laura Twente

12 boeken

My Library

4 boeken

Boeken bewaren

door anita68

15 boeken

Ahoeee!!!!

door jumpy_cumquat_679

4 boeken

Winterhof

door celestial

4 boeken

Nederland weerwolven

door Laura Twente

11 boeken

Owned by the alphas

door Book mermaid

10 boeken

The Millenium Wolves

door LouiseC93

13 boeken

Fairy godmother Inc

door Book mermaid

8 boeken

Owned By the Alphas Saga

door jkc146

12 boeken

Ophelia Bell

door Jeanetta

35 boeken