Geheeld
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
1.3M
Hoofdstukken
19
Emery heeft een bijzonder gave, een gave die haar in gevaar zou brengen als iemand buiten haar roedel erachter zou komen. Op haar eenentwintigste verjaardag kijkt ze vol spanning uit naar de ontdekking van wie haar levenspartner is. Maar wanneer blijkt dat het een koude, afstandelijke Alpha van een andere roedel is, slaat haar opwinding om in bezorgdheid. Kan ze deze Alpha vertrouwen met haar geheim? En als hij echt haar levenspartner is, waarom wil hij haar dan niet?
Hoofdstuk 1
EMERY
Ik kwam ter wereld op een verborgen plek. Onze roedel leefde hoog in de bergen. We waren omringd door kilometers bos. We leefden in vrede. We genoten van onze afzondering en hielden van de schoonheid van de natuur.
Toen ik geboren werd, waren mijn ouders heel gelukkig. Ze hadden jarenlang geprobeerd om nog een kind te krijgen na mijn broer. Ik was hun wonder. Maar ik was ook hun grootste angst.
Toen ik drie jaar oud was, begon ik tekenen te vertonen van een bijzondere, zeldzame gave.
Ik was een heler.
Helers waren heel zeldzaam in de wolvengemeenschap. Een heler in de roedel was een teken van macht. Mijn gave maakte mijn ouders lange tijd bang.
Dat doet het nog steeds, maar ze zijn eraan gewend geraakt. Ik denk dat ze hopen dat ik een partner in onze roedel zal vinden. Dat is de veiligste keuze.
***
Mijn wekker ging vroeg in de ochtend af en ik kreunde. Ik draaide me om voordat ik mezelf dwong uit bed te komen om de dag te beginnen.
Als heler werkte ik in de kliniek als receptioniste. Soms behandelde ik ernstige wonden. Ik liep de keuken in en zag mijn moeder met een kop koffie. Ze zag er nog half slapend uit.
'Koffie?' zei ze zachtjes, nog half in slaap.
'Ik pak het wel... je morst het misschien,' grapte ik, terwijl ik een mok uit de kast pakte. Ik nam een slok van de warme koffie voordat ik rondkeek. 'Waar is papa?'
'Hij is vroeg vertrokken. Iets over de beschermers helpen vanmorgen,' zei mijn moeder. Ze rekte zich uit om wakker te worden.
'Slaapt Titus nog?' vroeg ik. Ik wist dat mijn oudere broer waarschijnlijk nog sliep.
'Mhm... oh, ik moet hem wakker maken. Hij heeft over twintig minuten training,' zei mijn moeder. Ze nam nog een slok voordat ze de gang in liep.
Ik pakte mijn tas en verliet het alfa-appartement. Ik liep de trap van het roedelhuis af. Ik stapte naar buiten en liep de weg af. Ik keek naar de beschermers die zich op het veld aan het opwarmen waren.
Mijn vader zag me en rende glimlachend naar me toe. 'Goedemorgen, Squish.'
'Hoe kun je zo vrolijk zijn? Het is half zeven 's ochtends,' vroeg ik, terwijl ik hem van opzij aankeek.
Hij haalde zijn schouders op alsof hij het niet wist en gaf een zacht tikje tegen mijn arm voordat hij terugrende naar het veld.
Toen ik de kliniek binnenliep, liet ik mijn tas vallen en ging naar de achterkamer om een verse pot koffie te zetten. Ik leunde tegen de kast met mijn ogen half dicht terwijl ik wachtte.
'Morgen, Em!' zei Matt vrolijk toen hij de kamer binnenliep.
Ik schrok een beetje van het geluid en keek hem boos aan. 'Dat was niet aardig.'
'Maar het was grappig,' lachte Matt, terwijl hij een arm om mijn schouder legde. 'Hoe gaat het met je?'
'Goed, alleen nog niet helemaal wakker. Je hebt een paar afspraken vanmorgen, maar verder niets tot later,' zei ik, terwijl ik een mok uit de kast pakte.
'Prima, prima,' zei Matt zonder echt op te letten. Toen pakte hij mijn kop koffie en verliet de kamer.
Ik keek hem na en schudde mijn hoofd. Ik mocht Matt wel. Hij was een goede vent, en ik zou liegen als ik zei dat ik hem niet aantrekkelijk vond.
Zijn vuilblonde haar en chocoladebruine ogen waren warm en vriendelijk. Hij was altijd aardig voor me geweest en had me veel geleerd sinds ik in de kliniek was begonnen.
Hij was een paar jaar ouder dan ik, maar ik hoopte dat hij mijn partner zou zijn. Ik vond het fijn dat we allebei mensen hielpen. Maar ik zou het pas zeker weten op mijn eenentwintigste verjaardag, over een week.
'Kan hij onze partner zijn? Alsjeblieeeft?' smeekte mijn wolf, River, terwijl we hem nakeken.
'Nog maar een week,' zei ik zachtjes tegen mezelf voordat ik de achterkamer verliet om bij de receptie te gaan zitten.
Ik keek op en glimlachte toen de deurbel ging. 'Goedemor—Papa! Wat is er gebeurd?' zei ik luid, terwijl ik naar een van de jongens rende die hinkte. Mijn vader hielp hem de kliniek binnen.
'Deze twee dachten dat het een goed idee was om een gevecht te beginnen dat ze duidelijk niet konden afmaken,' zei mijn vader. Hij was duidelijk geïrriteerd.
'Alfa, goedemorgen. Het lijkt erop dat we hier een paar flinke snijwonden hebben,' zei Matt, terwijl hij naar buiten liep met onderzoekshandschoenen aan.
We leidden hen naar een onderzoekskamer om gecontroleerd te worden. Ik keek toe terwijl Matt hun wonden schoonmaakte en verbond.
'Deze zouden vanavond genezen moeten zijn, maar houd ze schoon tot die tijd. Begrepen?'
'Ja, meneer...,' zeiden ze allebei zachtjes.
Toen ze van de onderzoekstafels sprongen, maakte een van hen een geluid van pijn. 'Mijn borst...' zei hij met pijn.
Nadat Matt en mijn vader hem weer omhoog hadden geholpen, ontdekte Matt een paar gebroken ribben. Ze draaiden zich allemaal naar mij om en ik gaf een kleine glimlach.
'Onze beurt,' zei ik zachtjes, terwijl mijn wolf een blij geluid maakte.
Ik stond naast de tafel en sloot mijn ogen. Ik wreef mijn handen tegen elkaar. Toen ik ze opende, legde ik mijn handen op zijn borst boven de gebroken ribben.
Warmte kwam uit mijn handen en ik hield ze daar een paar momenten voordat ik ze optilde.
'Beter?' vroeg ik glimlachend.
'Veel beter. Dank je,' glimlachte de jonge beschermer.
Mijn vader kneep in mijn schouders voordat hij hen de kliniek uit hielp.
'Ik kan nog steeds niet geloven hoe je dat doet,' zei Matt terwijl we hen nakeken. 'Het is een geweldige gave.'
'Bedankt,' zei ik zachtjes, wetend dat het meer problemen veroorzaakte dan het oploste.
Alleen onze roedel kende mijn geheim. Mijn vader had de roedel laten beloven het geheim te houden. Het bevel van een alfa was definitief, en in dit geval was de straf voor het breken van dat bevel heel zwaar.
Ik vond het niet fijn, maar mijn ouders zeiden dat het voor mijn veiligheid en de veiligheid van onze roedel was. 'Oorlogen zijn begonnen om veel minder,' zei mijn vader altijd.
En omdat ik bijzonder was, zou elke alfa ter wereld bij onze deur staan, in een poging om met me te paren of me te stelen.
Maar over een week zou ik mijn partner vinden en hoefde ik me geen zorgen meer te maken.
***
EMERY
„Mam, dit is krankzinnig. Waarom geven we zo'n groot feest?“ zei ik terwijl ik mijn zevende jurk paste.
„Nou, mensen kwamen erachter dat de dochter van de alfa nu oud genoeg is, en wat een klein feestje had moeten zijn, is veranderd in een enorm feest,“ zei mijn moeder. Ze was duidelijk van streek dat mijn vader hiermee had ingestemd.
„Kom, pas deze eens,“ zei ze, terwijl ze nog een jurk omhooghield. Ik wilde geen jurken meer passen.
Ik maakte me zorgen over morgen. Ik zou mijn speciale krachten lang verborgen moeten houden, totdat ik degene die mijn partner was kon vertrouwen. Tenzij ik geluk had en het Matt was.
***
Voor het eerst in lange tijd werd ik niet wakker van een wekker. Ik had de dag vrij om me klaar te maken voor vanavond. Ik rolde om en rekte me uit. Ik lag daar na te denken over wat vandaag betekende.
Ik zou een partner vinden.
Ik zou een partner vinden.
Angst stroomde door me heen. Mijn hele leven hadden mensen me gewaarschuwd voor wat er zou gebeuren als vreemden mijn geheim ontdekten. Vandaag zou het hele roedelhuis vol vreemden zijn.
'Ontspan…,' zei River met een kalme stem. 'Wie onze partner ook is, hij is BEDOELD voor ons. Het één dag verborgen houden brengt ons echt niet om. Adem nu voordat je flauwvalt.'
Ik ging rechtop in bed zitten. Ik haalde diep adem, sloot mijn ogen en legde mijn handen op mijn borst. Ik liet het warme gevoel over me heen spoelen. Het maakte me rustig totdat ik kon stoppen met me zorgen te maken over vanavond.
„Emery?“
Ik opende mijn ogen en zag mijn moeder bij de deur kijken. „Hé, mam,“ glimlachte ik. Eindelijk voelde ik me rustig.
Mijn ouders kwamen binnen en gingen op het bed zitten. Ze sloegen hun armen om me heen. „Gelukkige verjaardag, Squish,“ zei mijn vader, terwijl hij me stevig omhelsde.
„Dus… vandaag…,“ zei mijn moeder. Haar glimlach zag er nerveus uit.
„Vandaag…,“ zei ik terug. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen.
Het gezicht van mijn vader werd serieus. „We hebben dit gesprek al eerder gehad, maar ik—„
„Ik weet het, jongens,“ zei ik, terwijl ik hem onderbrak. Ik legde een kalmerende hand op elk van mijn ouders. „Geen gebruik maken van mijn speciale krachten vandaag. Helemaal niet. Ik zal er niet over praten of het aan iemand vertellen. Jullie hoeven je geen zorgen te maken.“
Mijn moeder haalde diep adem. „Ik weet dat je het begrijpt, maar we zijn nog nooit tussen zoveel vreemden geweest…„
„Hé, misschien is mijn partner uit onze roedel en gaat vanavond alles goed,“ zei ik. Ik hoopte dat dit waar was.
'Ohhhh… misschien Matt…,' zei River met een blije stem. Ik wist dat ze hem leuk vond. Hij was aardig, en ze vond het leuk als hij haar plaagde. Ik rolde met mijn ogen naar haar, maar hoopte hetzelfde.
„Nou dan, laten we gaan ontbijten. We hebben vandaag veel te doen,“ zei mijn moeder. Ze klopte op mijn knie en glimlachte.
Ik bracht de dag door met helpen bij de voorbereidingen voor het feest. Ik hield mezelf bezig zodat ik niet hoefde na te denken over mijn toekomstige partner of de kans dat hij uit een andere roedel kwam.
In de middag ging ik naar boven om me klaar te maken. Toen ik uit mijn kast stapte, maakte mijn moeder een verrast geluid.
„Wat?“ vroeg ik. Mijn ogen waren groot. „Is het erg?“ Ik draaide me om naar de spiegel om mezelf te zien in een donkergroene jurk die tot mijn knieën kwam. Hij was eenvoudig, maar bewoog mooi en zag er goed uit.
Mijn lange, donkerbruine haar was gekruld. Het viel in golven over mijn rug en rond mijn schouders. Mijn hazelnootbruine ogen leken op te vallen tegen de kleur van mijn jurk en de lichte make-up die ik had opgedaan.
„Schat, er is niets mis! Je ziet er prachtig uit!“ zei mijn moeder luid. Ze greep mijn schouders. „Laten we naar beneden gaan. De mensen zullen zo komen.“
Ik haalde diep adem voordat ik mijn arm door die van mijn moeder stak. „Laten we dit maar achter de rug hebben…„
In de zomer waren de avonden warm en gevuld met licht en vuurvliegjes.
We liepen naar buiten naar het grote buitenfeestterrein. Honderden mensen waren samengekomen om te vieren en te zien wie de partner van de dochter van de alfa zou zijn.
Ik hield me wat steviger vast aan mijn moeder terwijl we de heuvel afliepen en het gras op gingen. Mijn vader kwam naar ons toe met een glimlach en een omhelzing. „Je ziet er prachtig uit, Squish.“
Ik lachte omdat hij zelfs op een semi-formeel roedelfeest nog steeds mijn bijnaam gebruikte. We liepen rond de rand van het feestterrein voordat we stopten bij het grote podium aan de voorkant.
„Welkom aan onze roedelleden, en aan iedereen die vanavond op bezoek is om de verjaardag van mijn dochter, Emery, te vieren!“ zei mijn vader luid.
„We hebben eten, drinken en muziek. Geniet ervan!“
Hij stapte naar beneden en leidde me naar de dansvloer. We dansten een tijdje op de muziek. Ik was dankbaar voor mijn vader. Hij wist altijd hoe hij dingen leuk moest maken.
Na het dansen en praten met wat aanvoelde als elke man ter wereld, kreeg ik eindelijk de kans om iets te eten te pakken.
„Oh mijn god, goddank…,“ zei ik zachtjes tegen mezelf terwijl ik een halve hamburger in mijn mond propte.
„Geven ze je geen eten in het roedelhuis?“
Mijn ogen werden groot en mijn wangen waren vol. Ik draaide me langzaam om bij de stem die ik kende. „Matt!“ zei ik met volle mond, terwijl ik probeerde mijn hamburger snel op te eten.
„Gelukkige verjaardag, Em,“ zei hij met een brede glimlach.
„Bedankt, Mattie,“ zei ik terug, glimlachend voordat ik me realiseerde dat er niets gebeurde.
'Sorry, schat, het lijkt erop dat hij het niet is…,' zei River met een droevige stem. Ze was teleurgesteld.
Ik forceerde een kleine glimlach, in een poging te verbergen dat ik teleurgesteld was. Ik was verrast toen Matt mijn hand in de zijne nam en dichterbij stapte. Zijn gezicht raakte bijna het mijne terwijl hij zachtjes sprak.
„Ik zal niet liegen en zeggen dat ik niet teleurgesteld ben, Em. Ik hoopte echt dat wij—„
Plotseling werd Matt naar achteren getrokken. Een lange, ruw uitziende man hield hem bij de kraag van zijn shirt vast. „Hoe durf je haar aan te raken,“ zei hij met een boze stem.
