Zijn duistere verlangens
Auteur
Raven Flanagan
Lezers
1,3M
Hoofdstukken
37
Hoofdstuk 1
LILLY
De donder rolde over de bergen. Donkere schaduwen verspreidden zich over het land terwijl de zon haar laatste adem uitblies. Ik merkte pas hoe donker het bos was geworden toen ik opkeek van een wilde rozemarijnstruik.
Een ijzige, beklemmende rilling trok over mijn ruggengraat.
Een angstaanjagende stilte uit de bomen maakte me nerveus. Ik kreeg kippenvel op mijn armen terwijl mijn adem stokte. Dit is een waarschuwing van het bos. Ik voelde het tot in mijn botten, terwijl de aarde onder mijn nagels me verbond met de wortels van de planten. Ik stopte mijn geplukte kruiden in de volle buidel bovenop mijn zwartgevlekte koe.
“Er is iets mis, Millie-Koe.” Haar hoofd ging zachtjes op en neer en ze draaide zich om richting onze boerderij. Een kraai vloog uit de bomen, met een luid gekrijs dat me deed gillen.
Ik klampte me stevig vast aan Millie. Ze loeide en stampte met haar poot. “We moeten weg. Nu.” Angst greep me bij de keel en deed me vertragen terwijl we richting het kabbelende beekje wandelden. Behoedzaam lopen had geen zin met bevende benen.
Ik struikelde over iets hards. Ik gilde het uit, me nauwelijks opvangend op mijn handen en knieën. Toen ik me snel omdraaide, zag ik iets glanzend blauw en rood in de schaduwen.
Een bloedstollende schreeuw ontsnapte aan mijn mond toen ik gedeukt metaal en vers, stroperig bloed zag dat door de spleten van een met modder besmeurd harnas sijpelde. Het ongemakkelijk uitgestrekte, gepantserde lichaam was als een gruwelijk bewijs van een oorlog waar ik niet langer aan kon ontsnappen.
De schrijnende waarheid van een wereld gescheurd door vooroordelen en geweld was voor mijn ogen aan het sterven.
Een nauwelijks hoorbare kreun kwam uit de spleten van de ingedeukte helm. Ik onderdrukte de opkomende spanning in mijn borst en kroop over de vochtige aarde om de gewonde man te inspecteren—een ridder, vermoedde ik.
“Hij leeft nog!” Het op en neergaan van zijn borst was maar amper zichtbaar onder zijn harnas. Het kostte me alle moeite om alles los te maken wat ik maar kon.
Zacht, gepijnigd gegrom ontsnapte hem terwijl ik probeerde zijn imposante lichaam te verplaatsen.
Maar hij kon makkelijker ademen zonder het extra gewicht.
Zodra ik hem tot op zijn bijna helemaal verscheurde ondergoed had uitgekleed, slaakte de krijger een zachte, ruwe zucht van verlichting. Mijn adem stokte in mijn keel. Zijn gezicht was bont en blauw. Toch was hij de mooiste man die ik ooit had gezien.
Kleverig bloed besmeurde zijn korte, donkere haar en maakte zijn krullen plat in bloederige golven. Hij had een stoppelbaard langs zijn scherpe kaaklijn die het kuiltje in zijn kin gedeeltelijk bedekte. Zijn volle, perfecte lippen stonden open en vormden een hijgende grimas.
Een innerlijke drang dreef me ertoe mijn vingers over zijn wang te strijken. Koud vanbinnen, maar een warmte vanbinnen die me aantrok.
Niet dood. Maar dat zou hij snel zijn als hij niet snel geholpen werd.
Hij maakte een geluid als een zucht, en onbewust duwde hij zijn hoofd tegen mijn hand. Zijn ruwe baard en zwakke adem kietelden mijn handpalm. We moeten hem helpen, Millie,” zei ik, kijkend naar de koe die rondhuppelde en met haar poten in de grond stampte, net zo nerveus uit als ik me voelde.
Ze draaide haar kop. “Boe!”
“Ik ga niet met je in discussie. Je gaat me helpen hem naar huis te brengen. We kunnen hem hier niet voor dood achterlaten!” Alle leven was waardevol. Krijgers en soldaten zijn levende wezens en verdienen hulp.
De koppige koe snoof en liet toen haar hoofd zakken om te laten zien dat ze zou doen wat ik zei. Al die jaren op de boerderij kwamen goed van pas terwijl ik het zwaargewicht van de met bloed doordrenkte grond optilde. Het kostte me meerdere pogingen, maar uiteindelijk zakte hij op Millie's rug.
Hij maakte geen geluid meer, wat me zorgen baarde.
Het pad naar huis leek langer dan normaal. Achter me kwam grijze rook uit het bos.
Millie en ik begonnen sneller te lopen. Duisternis daalde neer van de berg, bedekte de bergketen en zou weldra mijn boerderij bereiken. Millie en ik renden door de weide, vastberaden op tijd thuis te komen. Bloemen wiegden mee toen we door het gras renden, zich uitstrekkend en rillend van vreugde bij het aanraken van mijn huid.Het dorp was te ver weg, en de ridder zou het misschien niet overleven als ik het zou riskeren hulp te gaan zoeken.
De boerderijdieren maakten veel lawaai toen we dichterbij kwamen. Ik zei alleen: “Uit de weg!”
Ik rende voor Millie uit en opende het hek naar het huis. Het hout boog door en maakte kreunde uit protest.
Bij de voordeur sloeg ik mezelf voor mijn kop. “Ik zal hem zelf naar binnen moeten brengen.”
”Boe!”
“Ik weet dat hij zwaar is, maar ik kan hem niet laten sterven omdat hij veel weegt!” Millie gaf toe aan mijn wanhopige gebaren en leunde genoeg achterover zodat de man van haar rug gleed.
Met hernieuwde kracht ving ik hem op en sleepte hem over de drempel. Hij was nog steeds bewusteloos, maar zijn grote lichaam zorgde ervoor dat mijn kleine huis nog kleiner aanvoelde.
Iemand zo groot en zo knap, hoorde niet thuis in bescheiden huisjes verscholen in de buitenwijken van vergeten dorpjes. Toch probeerde ik me niet te focussen op hoe hij eruitzag terwijl ik hem door de hoofdkamer van het huisje naar de hoofdslaapkamer sleepte. Ik liet hem meer dan een keer bijna vallen.
. Met de grootste moeite duwde hem door een deur die ik maanden niet had aangeraakt. Ik aarzelde, tegengehouden door verdriet.
Pas toen maakte hij een geluid—een lange zucht, alsof hij zijn laatste adem uitblies. Ik werd meteen alert en schoot meteen in actie.
Ik tilde de man met een luide plof op het bed. Zijn gewicht veroorzaakte een merkbare kuil in het matras.
In paniek en sneller ademend, haastte ik me om de ridder te verzorgen.
Oude, betrouwbare scharen knipten door wat er over was van zijn kleren zodat ik beter toegang had tot zijn verwondingen. De dure stof gleed weg in gescheurde stroken, waardoor zijn blote borst zichtbaar werd.
Ik had verwacht dat hij best gespierd zou zijn, maar het in levenden lijve zien ontlokte me een beschaamd gilletje. Een dun laagje donker haar bedekte zijn brede borst en benadrukte zijn gespierde buik voordat het verdween onder zijn tailleband.
Ik had nog nooit zo'n duidelijke V op de heupen van een man gezien. Ik wist niet dat het mogelijk was. Een blos kroop over mijn wangen.
Ondanks dat hij gewond was, zag de man er geweldig uit. Ik voelde een vreemd gefladder in mijn buik en borst. Ik schudde ongewenste gedachten van me af en richtte me volledig op het schoonmaken van de wonden voordat ik de laatste restjes van mijn helende zalf aanbracht.
Ik was geen echte heler, maar ik had helaas moeten leren hoe ik verwondingen en ziektes moest verzorgen. Daarom werd de kamer niet gebruikt, maar ik probeerde niet aan mezelf te twijfelen als iemands leven in mijn handen lag.
Terwijl het laatste daglicht zich overgaf aan de nacht, stak ik snel wat oude, moeilijk in gang te krijgen kaarsen aan doorheen de kamer. Zijn huid bleef koud en zijn kaak strak, verloren in een wereld van pijn.
Ik mopperde vloekwoorden terwijl ik houtblokken haalde voor een vuurtje in de kachel van de slaapkamer, ondanks de lentelucht. Daarna verzamelde ik het laatste restje van mijn vaders papavermelk. Ik onderdrukte recente herinneringen en hielp de ridder elke druppel inslikken.
Uiteindelijk had ik hem in een rommelig verband gewikkeld, goed genoeg om hem in leven te houden. Ik keek nog eens naar hem en beet op mijn onderlip.
Met een zacht hijgje trok ik een deken over de ridder heen en gaf het vuur de schuld voor mijn rode wangen. Ik verliet de kamer met een mand vuile lappen en zijn gescheurde hemd.
Buiten voorzag de schemering voldoende licht voor me om mijn dieren te vinden en me klaar te maken voor de aankomende storm. Na de lappen bij de andere was te hebben gelegd, ging ik over naar de volgende taak.
Millie was niet blij toen ik de dieren naar de oude schuur dreef. Haar boe zei duidelijk: “Daar slaap ik niet in.”
We discussieerden tot ze zwichtte en hielp me de andere dieren in de vervallen schuur te leiden
“Vader zou hem nu al gerepareerd hebben.” Ik zuchtte. De koe duwde me speels aan en ik lachte flauwtjes, uitgeput.
Ik aaide haar neus en forceerde een glimlach. “Vooruit, naar binnen, meid.” Ik loodste Millie naar binnen voordat ik de weerbarstige schuurdeur met moeite sloot.
Mijn huid tintelde en ik voelde een vreemd gevoel door me heen gaan. Zelfs terwijl ik met mijn voorhoofd tegen de schuurdeur leunde, raakten mijn vingers mijn lippen aan, terugdenkend aan de vorm van zijn—
Een schreeuw in de verte, bij de rand van het veld, onderbrak mijn gedachten en deed mijn hart in mijn keel kloppen.
Met een ruk keek ik op en zag een mysterieus figuur te baard. Er kwamen maar weinig mensen tot hier, wat een van de redenen was dat ik me veilig voelde, zelfs alleen.
Bij de poort stopte ik en gooide een sjaal uit de zak van mijn jurk over mijn hoofd.
Met de punten van mijn vreemde spitse oren verborgen, liep ik zelfverzekerd door de poort. Het maakte een krakend geluid alsof het pijn had. Ik huiverde maar liep door.
“Lilly!” Opluchting overviel me terwijl een van de lokale dorpelingen aankwam op zijn paard. “Goedenavond, meneer Tatum!” Ik zwaaide naar hem ter begroeting terwijl zijn bruine merrie aan de rand van het aarden weggetje tot stilstand kwam.
Ik probeerde het te vermijden als het kon. Ondanks zijn verouderde gezicht, had hij een vriendelijke glimlach op zijn dunne lippen. “Het spijt me dat ik niet eerder mijn medeleven ben komen betuigen over je vader. Ik hoorde het pas toen ik terugkwam van mijn reizen.”
“O.” De bescheiden glimlach verdween van mijn gezicht en een gapend gat opende zich weer in mijn borst. Niemand anders uit het zielige kleine dorpje had zijn medeleven betuigd toen vader stierf. Afgezien van de dorpspriester die de laatste woorden prevelde boven zijn vers gegraven graf.
Niemand durfde nadien tegen me te praten. Ik gaf het helemaal op nadat mijn laatste poging om goederen te ruilen me alleen minachting en afkeurende blikken opleverde.
Het was beter om op afstand te blijven, afgedankt als verstotene.
Eenzaam.
Maar veilig.
Ik vroeg hoe het ging met zijn familie om mezelf af te leiden van de bodemloze put van verdriet. Sinds we vorige winter hadden gesproken, stelde zijn familie het prima. Meneer Tatum had hem zelfs naar hier gestuurd met mijn favoriet: honingcake. Ik knuffelde het geschenk tegen me aan en snikte een vloedgolf aan ongewenste tranen weg.
“Heel erg bedankt. Wil je mevrouw Tatum ook voor me bedanken?”
“Natuurlijk, Lilly. Maar ik ben bang dat ik niet alleen ben gekomen om cake te brengen.” Meneer Tatum hield de teugels van zijn merrie vast, verontrust door het nieuws dat hij moest vertellen.
Een gevoel van angst bekroop me terwijl ik mijn zelfbeheersing herwon.
“Je hebt toch wel gehoord van de nieuwe koning, hé? Koning Soren, of zoiets.”"
Zijn sombere vraag voelde als een trap in mijn maag. Ik had genoeg geruchten en gefluister over de nieuwe koning gehoord tijdens mijn laatste bezoeken aan het dorp.
De meningen over het nieuws waren verdeeld; sommigen waren enthousiast. Maar zijn troonsbestijging in Elleslan bracht problemen met zich mee en nog meer vooroordelen, wat leidde tot openlijke oorlog.
“Ze noemen hem de feeënslachter. Hij is de laatste tijd actiever in deze regio. We praten er niet over in het dorp uit respect voor je vader, maar de meesten vermoeden dat dat de reden was dat hij je verborgen hield.”
Ik deed een klein stapje achteruit, mijn hart bonsde hard.
“Ik zeg niet dat we je zouden verraden. Maar ik heb niets goeds gehoord over deze heerser tijdens mijn reizen. Je moet voorzichtig zijn, Lilly. Er gaan geruchten over soldaten in de bossen. Zijn ridders zijn door het koninkrijk aan het trekken, op jacht naar de feeën, regio per regio.”
Ik dacht snel aan de man in mijn bed en mijn hart stond stil.
Bedankt voor de waarschuwing, meneer.” Een geforceerde glimlach trok over mijn lippen.
“Koning Soren de feeënslachter? Nou, ik wil me de liedjes die ze over hem zullen zingen niet voorstellen.”
Meneer Tatum grinnikte, maar het was een zwaar en droevig geluid. “De verhalen die ze over hem zullen zingen, zullen ongetwijfeld verschrikkelijk zijn, en al zeker als je een fee
Bent,” hij keek naar de sjaal op mijn hoofd—”ook al maar half.”
Ik klemde het geschenk steviger tegen mijn borst, en raakte met mijn vrije hand de kromming van mijn oor onder de sjaal aan. Ik verslikte me bijna in de krop in mijn keel.
Wat als de ridder wakker werd en de verborgen helft van mijn erfenis ontdekte?
