I Didn't Belong to You (Nederlands) Book 3
Auteur
Elfy G
Lezers
18,3K
Hoofdstukken
29
Het leven van Lauren neemt een onverwachte wending wanneer haar jeugdliefde, Michael, weer opduikt, veranderd en onweerstaanbaar. Terwijl ze hun hernieuwde passie proberen te ontdekken, dreigen geheimen en trauma's uit het verleden hun ontluikende relatie te ontwrichten. Met vrienden en familie die de zaken compliceren, moet Lauren beslissen of de liefde het risico waard is. Zullen zij en Michael hun obstakels overwinnen, of zullen hun verledens hen uit elkaar drijven?
Hoofdstuk 1.
Boek 3:Het Deed Me Niets
LAUREN
IN HET VERLEDEN
Hij was een echte blikvanger. Mijn hart sloeg op hol telkens als ik hem zag. Zodra hij een ruimte binnenkwam, draaiden alle meidenhoofden zijn kant op. Elke jongen op school wilde in zijn schoenen staan.
Juliet zei: 'Hou eens op met staren. Hij heeft het nog door.' Ze wendde zich tot mijn nicht. 'Kristen, jij ook al?'
Ik wilde zeker weten dat Kristen niet naar Finn keek. Opgelucht zag ik dat haar blik op zijn vriend was gericht.
Dat scheelde niet veel!
Finns vriend had Kristen ook in de smiezen—hij leek wel geïnteresseerd.
Waarom kan Finn mij niet zo aankijken?
Kristens wangen kleurden vuurrood toen ze betrapt werd op het aanstaren van Finns vriend. Het was best grappig om te zien.
O jee, ze komen deze kant op.
Wat moet ik doen?
Hoe sta ik het beste?
Finn kwam op me af. Ik was door het dolle heen.
'Hoi, schoonheid. Ik ben Will Harrison. En jij bent?' Finns vriend glimlachte in afwachting van Kristens antwoord.
Kristen verschool zich achter haar boek. 'Eh... Kristen... Kristen Shepherd.'
Ik keek hoopvol naar Finn, biddend dat hij zou blijven. Ik wenste dat hij me net zo zou begroeten als zijn vriend mijn nicht aansprak.
Maar dat deed hij niet, en ik voelde me teleurgesteld.
Wat kon ik nog meer doen om zijn aandacht te trekken?
'Hé, Harrison. Wie is die jongen die met je zus staat te praten?' vroeg Finn, terwijl hij naar een blond meisje keek.
'Dat is mijn kleine broertje, Michael,' legde Juliet uit. 'Maak je geen zorgen. Hij is geen bedreiging.'
Finn trok een wenkbrauw op maar bleef naar hen kijken. 'Ik moet er vandoor. Nathalie wacht op me. Tot later, Harrison.'
Will knikte, nog steeds met zijn ogen op Kristen gericht. Hij had alleen oog voor haar.
Plotseling greep Juliet mijn arm en begon weg te lopen, terwijl ze me meetrok. 'Wij moeten ook gaan. Doei, Kristen.'
Ik had geen keus en volgde haar. 'Waar gaan we naartoe?' vroeg ik.
Juliet haalde haar schouders op. 'Geen idee. Ik wilde die twee gewoon even alleen laten.'
Terwijl ik met haar meeliep, voelde ik dat iemand me aanstaarde. Ik draaide me om om te zien wie het was, maar het was alleen Michael, Juliets kleine broertje.
Wat irritant!
Arme jongen. Hij zou nooit een kans bij mij maken. Ten eerste vond ik hem totaal niet aantrekkelijk. Hij was twee jaar jonger dan ik, en hij was Juliets nerdy kleine broertje. Geen denken aan.
Dat gaat nooit gebeuren.
Echt niet.
Ten tweede had ik alleen oog voor Finn Campbell.
Hij had wel een vriendin, maar dat maakte niet uit. Niets duurt eeuwig. Als ik de kans kreeg, zou ik hem het hoofd op hol brengen, en hij zou niet weten wat hem overkwam.
'Ik weet dat het doordeweeks is, maar zullen we vanavond afspreken?' vroeg ik toen we stopten met lopen.
Juliet schudde haar hoofd. 'Sorry, dat gaat niet. Je weet dat ik niet kan. Ik moet op mijn broertje passen omdat mijn ouders werken.' Ze krabde aan haar hoofd. 'Je kunt altijd bij ons langskomen.'
Als ik naar haar huis ging, zou Michael er ook zijn, me weer aanstarend.
Ik was niet bang voor hem of zo. Ik vond zijn aandacht gewoon niet prettig. Een keer dacht ik dat ik kwijl op zijn mond zag. Alleen al de gedachte eraan gaf me de kriebels.
Arme jongen. Ik dacht niet dat hij zou uitgroeien tot een knappe vent.
HEDEN
Ik snapte er niets van. Het ene moment hadden de meiden en ik de grootste lol in een lingeriewinkel, en het volgende zag Juliet eruit alsof ze een spook had gezien.
En nu lag ze in Travis' armen.
Waren zij een setje?
Geweldig. Als dat waar was, was ik de enige single.
Hoera!
Ik keek naar Jamie, die naast haar man stond—de man op wie ik zo lang een oogje had gehad. Ik probeerde hem uit mijn hoofd te zetten. Toen ik hoorde dat ze getrouwd waren, had ik even tijd nodig om het te verwerken.
Maar nu zag ik dat wat zij hadden echte liefde was.
Ik wilde dit ook. Ik wilde de soort liefde die Kristen en Will hadden. Ik wilde wat Finn en Jamie hadden gevonden. Ik wilde dat iemand me vasthield zoals Travis Juliet vasthield.
'Hij heeft een merk op mijn vrouw gezet, en jij wilt dat ik niets doe?' Travis' woorden haalden me uit mijn gedachten.
Wat? Heeft iemand Juliet pijn gedaan? Wanneer?
Was dit waarom Juliet er zo van slag uitzag? Ze had er nooit iets over gezegd. Ik vroeg me af waarom.
'Alsjeblieft, Travis, doe dit voor mij,' probeerde ze hem te kalmeren.
Travis keek om zich heen en toen weer naar Juliet. 'Goed dan!' Hij klonk boos, wat begrijpelijk was.
Juliet omhelsde hem. 'Dank je.'
Hij kuste haar bovenop haar hoofd, terwijl hij door haar haar streek. 'Je moet me beloven dat je hem in de toekomst niet in je buurt laat komen, en als hij het verdomme wel doet, bel me dan, anders kan ik je niet meer alleen laten.
'Ik ben blij dat je broer bij je woont, dat je niet in je eentje in je appartement zit.'
Dat klopt—Juliet had me verteld dat Michael bij haar was ingetrokken toen hij terugkwam.
'Kunnen we het alsjeblieft over iets anders hebben? Ik wil niet meer aan hem denken,' vroeg Juliet.
Travis wreef over haar armen. 'Oké. We hebben het er een andere keer over.'
'Nee, nee, nee! Niet zo snel,' zei Jamie op luchtige toon.
'Sinds wanneer is dit gaande?' Kristen wees naar Travis en Juliet.
Dat was precies wat ik ook wilde weten.
Plotseling zag ik een man op ons afkomen. Hij had rood haar, net als Juliet, en was behoorlijk knap, met een geweldig lichaam. Ik vroeg me af wie hij was.
Wacht—ik denk dat ik hem eerder heb gezien, maar waar?
Nee, dat kan hij niet zijn.
'Hé, zus,' begroette Michael Juliet.
O mijn god! Hij is het echt!
Waarom voelde ik me opeens zo zenuwachtig?
Hou op met staren, zei ik tegen mezelf. Hij heeft het nog door.
Dat was makkelijker gezegd dan gedaan.
'Michael? Wat doe jij hier? Hoe wist je dat ik hier was?' Zijn zus leek ook verrast hem te zien.
Travis sloeg zijn arm om Juliets schouders en kuste haar wang.
Plotseling, uit het niets, stelde ik me voor dat Michael mij zo vasthield.
Wat is er mis met me? Ik kan niet zo over hem denken. Ook al is hij bloedmooi.
'Je vriend belde om me uit te nodigen voor jullie kleine feestje,' antwoordde hij.
Juliet draaide haar hoofd om naar Travis te kijken. 'Heb jij dat gedaan?'
Hij haalde zijn schouders op. 'Hij is je broer. Bovendien wilde ik niet dat Lauren zich buitengesloten zou voelen.'
Ik voelde me nu zo beschaamd. Waarom zou hij zoiets zeggen?
Buitengesloten. Bah!
Zeg iets, wat dan ook, tegen Michael. Probeer normaal te doen.
Buitengesloten, m'n neus.
Ik trok mijn wenkbrauwen op, alsof ik verrast was. 'Michael, ben jij dat?'
Stom! Stom! Stom!
Hij lachte, terwijl hij me aankeek. 'Hé, Lauren. Leuk je weer te zien.'
Ik had nooit eerder opgemerkt hoe mooi zijn bruine ogen waren.
Nee, nee, nee! Ik was eindelijk over mijn gevoelens voor Finn heen. Ik zou zeker niet verliefd worden op Juliets kleine broertje.
Echt niet.
