Onder een wraakzuchtige hemel
Auteur
S. A. Elodie
Lezers
117K
Hoofdstukken
58
Ze rijdt door het ruige grensgebied met niets dan woede in haar hart en een doelwit op haar rug. Clara is een outlaw gevormd door verlies, gedreven door een vuur dat ze weigert te doven. Jasper is de U.S. Marshal die haar half gebroken vindt, maar nog steeds fel brandend. Hij wil haar redden; zij wil wraak. Geen van beiden verwacht de vonk die overslaat wanneer hun werelden botsen. Terwijl het gevaar dichterbij komt en elke keuze hen sterker naar elkaar toe trekt, staan ze voor een waarheid die geen van beiden hardop durft uit te spreken: de grens tussen het najagen van gerechtigheid en vallen voor de verkeerde persoon wordt gevaarlijk dun.
Een wetteloos land
CLARA
Het zand glinsterde als goud in de ochtendzon. Zandkorrels zweefden op de frisse wind en wervelden in een slangvormig patroon terug naar de aarde. De dans was stil en prachtig.
Ondanks de felle zon was de lucht nog koud. Bij elke ademhaling blies ik een zichtbaar wolkje uit. Ik trok mijn sjaal over mijn neus en ademde de geur van paarden en zweet in terwijl ik naar de horizon keek.
Ik boog mijn vingers rond de leren teugels om er wat leven en warmte in terug te brengen, terwijl ik mijn blik strak op de horizon gericht hield. Voor me strekte de woestijn zich uit, bezaaid met struiken en cactussen, reikend naar de opkomende zon in gouden en paarse tinten. Vanaf de heuvels was het een prachtige plek om de zonsopgang te bekijken.
Niet dat iemand anders van het uitzicht genoot.
De jongens waren allemaal nog half in slaap en hingen zwaar in hun zadels terwijl ze op hun tabak kauwden.
Bij het zachte geluid van paardenhoeven keek ik op. In de verte steeg een stofwolk op.
Er viel een rust over me heen. We waren niet voor niets hierheen gekomen.
„Ik denk dat de informatie van Crishom toch wat waard was,“ mompelde ik. Ik had een hekel aan zakendoen met die boer. Hij was chagrijnig, wellustig en stonk ronduit vreselijk.
Ik was ervan overtuigd dat hij zijn eigen moeder zou verkopen voor een fles brandewijn. Ik vond het ongemakkelijk om zo lang in de heuvels te blijven rondhangen op basis van zijn beloftes. Het spoor van lijken dat we volgden vervaagde, en ik wilde het niet kwijtraken.
Ik mocht het niet kwijtraken. Tien hongerige mannen in beweging houden door de woestijn kostte geld, en ik was het zat om in het zand te slapen.
„Ik zei het je toch.“ Naast me spuugde Norman zijn tabak in het gouden zand.
Zijn blonde haar was vet en paste amper onder zijn hoed. Hij grijnsde naar me toen ik een vies gezicht trok.
Ik trok mijn jas strakker om mijn schouders, waarbij mijn vingers onbewust speelden met het medaillon om mijn nek terwijl er een glinstering van de heuvels boven ons kwam. Ik glimlachte. Het was tijd.
„Oké dames, ga naar je plekken, rustig aan,“ zei ik kalm. De jongens giechelden.
Ze bewogen rustig en stil, als een goed geoliede machine. De enige geluiden waren de paardenhoeven in het zand en de pufjes koude adem.
Ik gaf Lady een zacht tikje, en ze klom langzaam en sierlijk de heuvel op naar de top van de heuvelrug die uitkeek over de naderende postkoets, waarbij kiezeltjes wegschoten onder haar hoeven. Ik leunde achterover in mijn zadel en nam het uitzicht in me op vanaf mijn nieuwe positie. In de verte maakte een glanzende postkoets snel zijn weg over het pad, getrokken door vier paarden.
De zon verwarmde mijn gezicht. Ik haalde mijn Winchester uit de houder. Het koude gewicht van het geweer voelde goed in mijn stijve handen. Ik controleerde of het geladen was voordat ik afsteeg.
Ik leidde Lady aan de andere kant de heuvelrug af en bond haar vast aan de struiken achter me. Ze nam blij een handvol haver van me aan voordat ik weer naar boven liep.
Terwijl ik op mijn buik lag, liet ik mijn geweer op een grote steen rusten. Tegen die tijd waren de jongens aan de andere kant van het pad allemaal op hun plek, goed verstopt. Als ik niet had geweten waar ze zaten, had ik ze niet opgemerkt.
Behalve Hank en Faraday, die op hun gemak hun positie innamen in het midden van het pad. Hank, met zijn geweer nonchalant over zijn schouder geslagen, en Faraday, die met zijn vieze vingers over zijn kalende hoofd streek, dat glansde in de ochtendzon.
Toen ik me omdraaide om naar het pad te kijken, kwam de postkoets duidelijker in beeld. Hij was net zo groot als Crishom ons had verteld. Een oude man bestuurde hem, met kleren die losjes om zijn breekbare lijf hingen.
Aan de zijkanten van de koets zag ik kisten vol buit. Het was lang geleden dat we zo'n rijke postkoets hadden beroofd.
Toen de bestuurder zag dat Hank en Faraday met hun geweren midden op de weg stonden, riep hij naar zijn paarden om te stoppen. Hij trok aan de teugels, en de paarden brachten de postkoets tot een daverende stilstand. Het gouden zand dwarrelde om hen heen terwijl Hank als groet zijn hoed aftikte en Faraday zijn geweer spande en het op de borst van de oude man richtte.
„Hallo daar, vreemdeling,“ begon Hank met zijn zware zuidelijke accent. Hij was een angstaanjagende verschijning; een lange baard, slordig haar dat onder zijn hoed vandaan sprong, en lichtblauwe ogen die van een wolf konden zijn. Hij kauwde langzaam op zijn tabak en hield zijn hoofd schuin om rond de koets te kijken.
Ik had allang geleerd dat het veiliger voor me was om verborgen te blijven tussen de mannen, in plaats van mezelf te laten zien. Uiterlijk deed ertoe. En Hank genoot mijn vertrouwen.
Naast de bestuurder zat een hond met een mooie, glanzende roodbruine vacht. Hij blafte luid, en Hank tikte tegen zijn hoed naar het dier.
„Bespaar ons allemaal wat tijd en geef ons de lonen, goed?“ ging Hank verder.
De bestuurder greep naar zijn wapen. Dat liet ik niet gebeuren.
Ik haalde de trekker over en raakte het handvat van zijn geweer. Het vloog uit zijn handen. Het schot galmde door de vallei en verbrak de ochtendstilte.
De bestuurder slaakte een kreet toen zijn geweer volkomen onbruikbaar voor zijn voeten kletterde. De hond begon te blaffen, sprong van de postkoets en snuffelde aan de grond waar stukken hout en metaal waren gevallen.
Hank grinnikte zachtjes en wreef over zijn baard. De man keek hem vol afschuw aan. Hank grijnsde. „Meneer, dat zult u niet nodig hebben.“
„Ik weet niet wie jullie zijn,“ gromde de bestuurder, boos starend naar Hank. „En ik heb geen ruzie met jullie. Maar blijf bij mijn wagen vandaan!“
„Ik zou de mannen die een geweer tegen uw hoofd houden maar niet bedreigen, meneer. Mijn jongens kunnen niet zo goed tegen dreigementen,“ antwoordde Hank, terwijl hij weer aan de zijkant van zijn gezicht krabde.
Hij moest wel luizen hebben. Ik rilde bij de gedachte.
„Ik weet dat u het geld bij zich heeft voor de jongens stroomafwaarts die deze mooie kraal bouwen. Laten we het dus makkelijk maken. Geef me het geld, dan laat ik u zonder problemen verdergaan.“
Terwijl Hank sprak, liep Faraday naar de koets. Zijn geweer was nog steeds op de man gericht. De bestuurder keek hem met een vies gezicht aan.
„Jullie zijn een rotzooitje,“ zei hij tegen Hank, die met zijn bretels speelde.
„Kijk eens aan! Ze zit goed vol.“ Faraday giechelde en liet zijn vingers over de bolle zijkanten van de koets glijden.
„U kunt maar beter blijven zitten, ouwe. Kom naar beneden, jongens, en help ons uitladen.“ Hank zwaaide met zijn arm, en ik keek toe hoe de jongens van de heuvels af begonnen te glijden en naar de postkoets zwermden.
Ik klemde mijn kaken op elkaar. Ik vond het maar niks. Ik wilde altijd dat de bende op hun plek bleef.
Hank was een goede rechterhand, behalve als hij zelf de baas wilde spelen. Ik keek boos en nam me voor hem later flink de les te lezen.
„Bid maar dat ik snel sterf, jongens, of ik besteed mijn resterende tijd aan te zorgen dat jullie hangen!“ beet de bestuurder hen toe. Hij hield zijn ogen strak op Hank gericht terwijl de bende de postkoets naderde, grijnzend als idioten.
Ik bleef op mijn plek. Mijn geweer volgde de bewegingen van de bestuurder. Het leek te makkelijk.
Faraday pakte de zijkant van de koets en trok deze met een blije schreeuw open.
Mijn blik was net teruggekeerd naar de bestuurder toen ik het eerste schot hoorde. Achter de postkoets schokte Faraday's lichaam naar achteren en klapte in het stof. Een gapend gat bloedde door zijn borst.
Mijn maag keerde zich om.
Ik mocht niet twijfelen. Ik haalde de trekker over en schoot de bestuurder van zijn stoel. Zijn lichaam viel in het zand.
De chaos brak los.
Agenten stroomden uit de koets met getrokken wapens. De jongens die het dichtstbij stonden, vielen voordat ze zich konden omdraaien. Paarden schreeuwden van paniek.
Mannen schreeuwden. De stille woestijnochtend veranderde in bloed en lawaai.
Mijn spieren spanden zich aan en ik ademde oppervlakkig. Ik klemde mijn geweer tegen de rots, vernauwde mijn focus en schoot.
Eén. Een agent viel in elkaar achter de koets.
Twee. Een ander wankelde en greep naar zijn buik voordat hij viel.
Drie. De derde viel voordat hij een schot kon lossen.
Maar er waren er te veel. Zeker vijftien man. Ze schoten ons een voor een af. Het koude zweet brak me uit op mijn rug.
„Verdomme,“ gromde ik, terwijl ik opstond uit mijn positie en over de heuvelrug rende. Ik was mijn voorsprong kwijt; het gevecht was aan de andere kant van de postkoets.
Ik zag hoe Hank wild in het rond schoot terwijl hij zich terugtrok. Hamish en Pete renden de heuvels weer op, met drie agenten op hun hielen. Geweervuur knetterde en knalde door de droge ochtendlucht, terwijl kogels langs mijn oren zoefden en afketsten op de rotsen achter me.
Met een soepele sprong belandde een van de agenten op het dak van de koets. Zijn slanke lichaam hurkte neer. Zonder angst begon hij de vluchtende jongens op de heuvel gericht neer te schieten.
Mijn bloed klopte in mijn keel. Ik viel op één knie, richtte en schoot.
De agent draaide zich op het laatste moment om, waardoor mijn kogel hem op een haar na miste. Een paar staalgrijze ogen kruiste de mijne, koud en berekenend onder de rand van zijn zwarte hoed, seconden voordat zijn kogel langs mijn oor siste en zich op centimeters van mijn schedel in het zand boorde.
Ik sprong weer op en richtte. Maar de agent was al van het dak gegleden. Zijn zwarte jas wapperde toen hij achter de koets verdween, buiten mijn bereik.
Ik vloekte weer, richtte snel en schoot. Ik raakte elke agent die ik kon zien. De harde knal van mijn geweer galmde als onweer tussen de rotsen. Elk schot werd beantwoord met een oorverdovend vuurgevecht.
Beneden viel de bende uit elkaar. De agenten hadden dekking, wij stonden in de open lucht.
De jongens die nog leefden, zaten vast achter in paniek geraakte paarden. De dieren steigerden en schreeuwden. Hun hoeven woelden het zand om en de teugels zwiepten als zwepen.
„Daarboven!“ De agent met de grijze ogen wees naar mij.
Ik dook meteen weg. Een regen van kogels raakte de plek waar ik net nog stond. Mijn hart vloog tekeer.
Ik hoorde Lady hinniken, en toen ik naar beneden keek naar de plek waar ik haar had vastgebonden, gleed Norman net op haar rug om ervandoor te gaan. God, ik zou die man van mijn paard schieten als ik hem niet mijn leven verschuldigd was. Ik keek toe hoe hij op mijn paard wegreed en haar wild aanspoorde om zo snel mogelijk te ontsnappen.
Fucking lafaard. Ik had hem moeten neerschieten. Ik hief mijn geweer om op hem te schieten, toen een kogel het zand naast mijn knie raakte.
Ik slaakte een kreet, rolde naar achteren en keek over mijn heuvelrug naar het bloedbad beneden. De kogels suisden heen en weer in een afgrijselijke, dodelijke dans.
Met een geoefende beweging laadde ik de kogels uit mijn patroongordel snel in mijn Winchester, zonder mijn ogen af te halen van mijn nieuwe doelwit: de gehurkte voeten van een agent achter de postkoets. Ik richtte, haalde de trekker over en hoorde zijn schreeuw. Bijna onmiddellijk kwamen de hoofden van de drie overgebleven agenten tevoorschijn, die allemaal op mij schoten.
Ik bukte. Maar niet snel genoeg.
Een brandende pijn in mijn schouder slingerde me naar achteren. Ik hapte naar adem en rolde de achterkant van de heuvelrug af, terwijl stenen en modder in het rond vlogen en tegen me aan sloegen. Mijn hart bonkte, en ik krabbelde omhoog, wanhopig klauwend naar de afbrokkelende rotsen om te voorkomen dat ik te ver viel.
Het voelde als een eeuwigheid terwijl mijn lichaam rolde. Mijn schouder schreeuwde het uit van de pijn.
Ik raakte de bodem met een plof die door mijn lichaam dreunde. Ik rilde. Heet bloed gutste uit mijn wond, maakte mijn hertenleren jas snel doorweekt, en vormde een dampend plasje op het gouden zand.
Ik ademde schokkend. Mijn hoofd tolde. Ik probeerde overeind te komen.
Ik keek naar de top van de heuvel. Ik was blij toen ik zag dat geen enkele agent me was gevolgd. Ik hoorde geschreeuw en schoten, maar het waren er veel minder nu. Toen klonk het getrappel van hoeven toen de koets wegreed.
Ik voelde mijn hart in mijn borst bonken, en mijn adem kwam in korte, zichtbare pufjes. Ik drukte mijn hand op mijn wond om het bloeden te stoppen, maar het hete bloed sijpelde door mijn vingers.
Terwijl mijn hoofd tolde, kon ik alleen maar naar de ene wolk in de lucht boven me staren naarmate mijn zicht begon te verduisteren en mijn adem in mijn keel stokte. Mijn schouder deed niet eens meer pijn; mijn hele lichaam was gefocust op het nemen van mijn volgende ademhaling, die maar niet kwam.
Een korte seconde zag ik zijn kleine gezichtje. Kleine Jamie, huilend in zijn bedje, reikend naar mij. Zijn zachte, warme wangen waren rood van de slaap, en zijn kleine handjes openden en sloten zich terwijl hij naar me zocht.
En de lach op zijn ronde gezichtje toen hij me zag. Ik voelde de warmte van zijn zwakke handje op mijn wang en klemde mijn tanden op elkaar, niet in staat mijn arm te bewegen of te ademen terwijl de duisternis binnensijpelde.
