Kenzo Boek 2
Auteur
Ivy White
Lezers
174K
Hoofdstukken
31
Rebecca's leven neemt een duistere wending wanneer ze bij Kenzo intrekt, een man wiens mysterieuze en gevaarlijke levensstijl haar geïsoleerd en verwaarloosd doet voelen. Terwijl ze worstelt met de complexiteit van hun relatie, vindt Rebecca troost in de onverwachte vriendelijkheid van Grayson, een compagnon van Kenzo. Maar wanneer ze op Kenzo's geheime wereld stuit, raakt haar leven in een spiraal van intense en schokkende ervaringen. Zal Rebecca de kracht vinden om haar leven terug te winnen, of zal de duisternis om haar heen haar verzwelgen?
Hoofdstuk 1: Wat Er Gebeurde.
Boek Twee:Robernero
REBECCA
Er is een maand voorbij sinds Kenzo Rebecca terugbracht naar zijn huis in Prentonville. In korte tijd kan er veel veranderen.
Sinds hun terugkeer is Kenzo alleen maar aan het werk geweest. Rebecca kan zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst intiem waren, maar ze zit op haar bed tv te kijken met zijn halsband om. Ze blijft zich afvragen waarom.
Hij brengt geen tijd meer met haar door zoals in het begin. Misschien is de eerste vonk van hun relatie gedoofd?
Een grote verandering is dat Rebecca nu een zwarte leren halsband draagt met gouden letters. Er staat „Eigendom van Kenzo“ op.
Ze heeft een eenvoudig wit shirt aan dat haar lichaam bedekt van haar nek tot haar dijen. Ze draagt geen broek. Onder het shirt heeft ze zwart ondergoed aan.
Ze heeft geen zwarte jurk meer gedragen sinds ze terug is. Haar haar zit altijd in een knot bovenop haar hoofd.
De tuin waarvan Kenzo zei dat ze die tot de hare kon maken, ligt er verlaten bij. Die staat in Arlington met alle dode rozen.
Kenzo gebruikt zijn parfums niet meer en ruikt niet meer naar rozen. Rebecca gaf hem een lijst, maar die is niet afgewerkt. Rebecca wacht nog steeds.
Zijn eigendom in Arlington staat leeg, met bewakers rond het hek. Niemand gaat er in of uit.
Rebecca voelt zich eenzaam. Ze blijft zichzelf de hele dag vragen stellen.
'Ben ik goed genoeg? Waarom ging hij gisteravond zonder mij naar het casino? Waarom gaat hij elke avond uit? Waarom slaap ik alleen in zijn bed?' piekert ze opnieuw.
Ze is erg verdrietig. Ze eet maar één maaltijd per dag, voelt zich constant ziek en verlaat nooit de kamer. Ze wil de realiteit niet onder ogen zien.
Ze wil gewoon de hele dag in de kamer blijven. Vaak kan ze niet slapen. Om 4 uur 's nachts ligt ze nog steeds wakker en alleen in bed.
Rebecca wrijft in haar vermoeide ogen. Ze denkt dat het misschien beter was geweest als Kenzo haar niet uit Arlington was komen halen.
Hij zei dat ze niet de juiste onderdanige voor hem was, dus misschien probeert hij haar op afstand te houden om haar te beschermen? Rebecca houdt zichzelf voor dat dit waar is.
Ze staat op, loopt naar het grote raam en kijkt naar de tuinmannen die bladeren opruimen na Storm Owen.
Er speelt muziek op de tv en Rebecca beweegt haar heupen heen en weer. Ze wenst dat ze naar buiten kon gaan. Kenzo is de laatste twee weken niet veel thuis geweest.
Ze begrijpt niet waarom hij haar de laatste drie keer niet mee wilde nemen naar Sicilië. Nu voelt ze alsof ze geen deel meer wil uitmaken van zijn leven.
Dit is wat er gebeurt als je een hele maand lang de hele dag nadenkt. Je begint te denken dat het tijd is om je biezen te pakken en te vertrekken.
Iemand klopt op de deur en Rebecca draait zich om, haar armen over elkaar geslagen. De deur gaat langzaam open en ze hoort voetstappen.
'Rebecca?' Haar ogen worden groot als een man van haar leeftijd binnenkomt. Hij heeft bruine ogen en bruin haar dat naar achteren is gekamd.
Rebecca voelt vlinders in haar buik. De laatste keer dat ze dit voelde was toen ze intiem was met Kenzo.
'J-ja,' Rebecca schraapt haar keel en kijkt weer uit het raam. Haar armen zijn nog steeds gekruist. Het is ongemakkelijk. Ze draagt alleen een wit shirt zonder broek.
'Het eten is klaar,' zegt de man, en Rebecca rolt met haar ogen. Hij draagt volledig zwarte kleding, net als alle mannen van Kenzo.
Rebecca wuift met haar hand voor haar gezicht. Ze kijkt naar zichzelf in de grote spiegel en ziet dat ze zweet. De bovenste verdieping wordt altijd heet door de zon.
'Ik heb geen trek.' De man sluit de deur en komt glimlachend binnen.
'Mijn naam is Grayson. Wat is er aan de hand? Vertel het me. Ik weet dat er iets is dat je dwars zit.' Rebecca schudt haar hoofd en kijkt naar de douche. Grayson gaat op het bed zitten.
Hij klopt naast zich op het bed, wachtend tot Rebecca zich omdraait, naar hem toe komt en naast hem gaat zitten.
'Vertel me alles,' Rebecca knikt en kijkt naar haar handen, spelend met haar vingers. Ze voelt dat ze met hem kan praten, wat haar in verwarring brengt.
Een vriendelijk gezicht betekent niet altijd dat iemand aardig is. Maar Rebecca voelt zich op haar gemak bij hem.
'Ik ben ongelukkig, Grayson. Hij is altijd weg en ik zit hier de hele dag alleen. Hij praat niet met me en hij is anders dan toen we elkaar net ontmoetten. Toen had hij tijd voor me, maar nu ben ik eenzaam en ik haat het hier.
'Ik denk dat ik depressief ben. Hij komt niet in mijn buurt en brengt geen tijd met me door. Ik vroeg twee weken geleden of ik met hem mee mocht, en hij zei nee voordat hij vertrok.
'Sindsdien ben ik hier alleen. Hij komt elke ochtend een uur terug.'
'Heb je er met hem over gepraat?' Rebecca knikt, en Grayson denkt na.
'Hij blijft zeggen dat hij het druk heeft en dat mijn leven niet moeilijk is. Maar dat is het wel. Ik verveel me en ik haat het hier. Ik wil deze kamer niet uit.'
Rebecca probeert sterk te zijn, maar ze begint te huilen. Grayson slaat zijn armen om haar schouders om haar te steunen.
Hij trekt haar dicht tegen zich aan, laat haar hoofd op zijn borst rusten terwijl hij tegen het hoofdeinde van het bed leunt.
'Het komt goed. Dat doet het altijd. Ik beloof het,' glimlacht Grayson.
'Ik hoop het.' Rebecca huilt als de deur opengaat en Kenzo binnenkomt met Harry. Rebecca kijkt naar hem op en Grayson staat op, zich van haar verwijderend.
Kenzo's grijze ogen kijken ijskoud en zijn lichaam is gespannen. Hij balt zijn vuisten.
Grayson trekt zijn jasje recht. Kenzo draagt een zwart zijden pak, zwarte stropdas, zwart overhemd en glimmende schoenen. Grayson weet dat hij een fout heeft gemaakt.
'Raak mijn meisje nog een keer aan en je bent er geweest.' Kenzo wijst naar Grayson en knikt naar de deur. Grayson kijkt nog een keer om naar Rebecca terwijl hij vertrekt en de deur achter zich sluit.
HARRY
Kenzo beweegt zich behoedzaam in Rebecca's richting terwijl zij haar vermoeide, betraande ogen droogwrijft. Bij de deur staat Harry, zijn armen over elkaar geslagen. Hij hoopt vurig dat Kenzo en Rebecca geen toenadering zoeken in zijn bijzijn.
Harry's gedachten dwalen af naar het moment waarop Kenzo Rebecca naar kelderkamer één bracht. Hij knijpt even zijn ogen dicht en slaakt een diepe zucht.
KENZO
Kenzo staat als aan de grond genageld. Hij kan zijn ogen niet geloven als hij zojuist zijn man in de kamer met Rebecca aantreft. Zijn borstkas zwelt op van woede en zijn handen ballen zich tot vuisten, zo strak dat zijn knokkels wit wegtrekken.
Hij heeft zich uit de naad gewerkt en had alles verwacht, behalve thuiskomen en Rebecca in de armen van zijn echtgenoot aan te treffen. Het voelt als een klap in zijn gezicht. Hij kan er met zijn verstand niet bij waarom ze zoiets zouden doen.
REBECCA
„Waarom zit je zo dicht bij mijn man?“ vraagt Kenzo met toegeknepen ogen. Rebecca haalt onverschillig haar schouders op. Haar onderlip trilt licht. Ze haalt diep adem en probeert zich groot te houden, ook al voelt ze zich vanbinnen klein.
'Hij steunde me, Kenzo,' zegt Rebecca, terwijl ze met haar ogen rolt. Kenzo's mond krult in een gemene grijns.
'Je steunen? Dat is mijn taak.' Hij bijt de woorden uit tussen zijn tanden door. Rebecca kan het horen knarsen.
'O ja? Wanneer dan? O wacht, nooit. Waar was je de afgelopen maand, Kenzo? Niet bij mij, in elk geval.' Rebecca komt overeind en kijkt Kenzo recht in zijn woedende ogen. Ze verheft nu haar stem.
'Ik ben er nu toch?'
'Ja. Alleen omdat je Grayson me zag omhelzen. Als dat niet was gebeurd, stonden we hier nu niet. Het kan je geen reet schelen, Kenzo!'
Rebecca schudt haar hoofd en laat haar blik naar het bed dwalen. Ze kookt van woede.
