King's Ranch Serie Boek 1: Een helse rit
Auteur
CC Adele
Lezers
120K
Hoofdstukken
48
Rodeo (Garth Brooks)
ASHTON
Adrenaline stroomt door mijn aderen als ik het gejuich van de menigte hoor. De lucht hangt vol met spanning, stof en mest, een geur die even bekend als geruststellend is na de afgelopen tien jaar wedstrijden rijden, waarvan vijf jaar als professional.
Ik haal een paar keer diep adem om me beter te concentreren en rustig te worden. Ik ben een Roughie in het Professional Bull Riders (PBR) Circuit; hier leef ik voor. Ik doe mijn handschoen aan, verruil mijn gelukshoed voor mijn helm en zorg ervoor dat mijn vest goed aansluit.
De baas van de starthekken roept de volgende vier rijders om, allemaal leden van mijn team, mezelf inbegrepen, de Kansas City Outlaws: „Silas Cole, Ty Wyatt, Luke Dylan, Ashton Evans, jullie zijn aan de beurt!“
Ik knik naar de andere rijders en wens ze succes terwijl ik naar mijn toegewezen starthek loop. Coach Hart stapt naar voren en geeft ons snelle tips en advies over onze stieren en ritten, terwijl we teruglopen naar zijn plek bij de hekken.
Ik neem positie in boven het hek en krijg een knikje van mijn beste vriend, River, en de rest van de medewerkers. River slaat op mijn schouder. „Pak hem aan, Ashton, je kunt dit!“
Ik laat mijn gespierde lichaam van een meter negentig diep in het zadel op de rug van het beest zakken. Ik trok aan het kortste eind bij de stieren en werd toegewezen aan Bruiser and Bust. Bruiser and Bust heeft een gemengde stijl van bokken, draaien en springen.
Hij is explosief, onvoorspelbaar en krachtig, en zijn brandende blik heeft maar één doel: niet alleen de rijder eraf gooien, maar hem ook verpletteren.
Ik zoek mijn evenwicht, grijp het stierentouw vast en wrijf de hars warm. Er zijn nog maar zes rodeo's over in deze reeks voor de PBR World Finals, en ik heb deze overwinning nodig om me te plaatsen.
Ik ben er klaar voor; deze rit is van mij. 'Something to Talk About' van Koe Wetzel klinkt uit de stadionspeakers. De omroeper van de PBR Tour zweept de menigte op, roept mijn naam om, waarna het starthek openzwaait en het beest loslaat.
Bruiser and Bust ontsteekt in pure kracht. Hij begint met een draai, stuwt zichzelf dan naar voren en springt de lucht in terwijl hij bokt. Als hij neerkomt, schopt hij zijn achterpoten opzij, in een poging me uit balans te brengen.
Ik lees hem; elke trilling, beweging en verschuiving van zijn spieren is mijn open boek terwijl hij zich voorbereidt om deze aanval in te zetten.
Ik moedig hem zachtjes aan om de nodige reacties te bereiken voor een topscore voordat de tijd om is. Met een laatste poging om me van zijn rug te gooien, draait Bruiser and Bust naar links.
Hij bokt, lanceert zichzelf weer, schopt met zijn achterpoten en landt precies wanneer de zoemer van acht seconden klinkt. Omdat ik het lot niet verder wil tarten, maak ik snel het touw los, zwaai over de rug van de stier en spring eraf.
Ik raak de grond met mijn schouder, wat een oude blessure verergert, en rol snel naar het hek terwijl de stierenvechters Bruiser and Bust naar de uitgang jagen.
Zodra de stier weer achter de muur is, blaas ik de adem uit waarvan ik niet besefte dat ik die inhield. Als ik omhoog de menigte in kijk, zie ik de azuurblauwe ogen uit mijn dromen naar me staren, en de adem wordt voor de tweede keer vanavond uit mijn longen geslagen.
Het publiek barst los in gejuich, wat de betovering verbreekt terwijl ik met mijn ogen knipper naar het bord met mijn score: 81,75. Mijn beste rit tot nu toe in deze reeks, waarmee ik een gekwalificeerde rit voor mijn team binnensleep.
Ik steek een vuist in de lucht en zoek weer naar die diepgaande ogen, die inmiddels als een geest in de mist verdwenen zijn.
Ik zwaai nog een keer naar het publiek, dat mijn naam blijft scanderen. Ik klim over het hek, waar River op en neer springt als een gek. Verschillende andere rijders en buckle bunnies komen me feliciteren.
Een paar bunnies proberen mijn aandacht te trekken, waaronder Janice, die dicht tegen me aan kruipt en haar borsten in mijn borstkas drukt.
Ze was een tijdje leuk, maar net als bij de rest van de bunnies gaat de lol er snel vanaf. Bovendien, als je weet dat ze met bijna elke cowboy in het circuit het bed hebben gedeeld, is dat niet iemand met wie je iets speciaals op wilt bouwen.
Ik duw me erdoorheen en geef River een „man hug“.
„Man, dat was een zieke rit! Waarschijnlijk een van je beste tot nu toe,“ zegt River met een brede lach.
„Bedankt, man. Ik moest Bruiser even laten zien wie de baas is,“ antwoord ik, trots op de rit.
Zodra de laatste rit voorbij is en de scores bekend zijn, word ik teruggeroepen naar de vloer van de bomvolle, achttienduizend stoelen tellende multifunctionele Simmons Bank Arena.
Nu de scores op het bord staan, behoud ik de eerste plaats in het evenement. Als ik er morgen tijdens mijn rit niet word afgegooid, zou ik de winst moeten pakken, wat mijn team helpt verder uit te lopen op de rest.
