Mijn meisje
Auteur
Evelyn Miller
Lezers
3,9M
Hoofdstukken
28
Hoofdstuk Eén
SAVANNAH
Het huis is stil. Mijn ouders slapen eindelijk. Ik kijk naar mijn klok: 23:30 uur.
Nu of nooit.
Ik gebruik de schroevendraaier die ik uit de gereedschapskist van mijn vader heb gejat om de hor uit mijn raam te wippen. Daarna knoop ik een touw (ook gejat van mijn vader) om mijn ladekast en laat het uit het raam zakken. Terwijl ik naar beneden klim, gaat mijn hart tekeer. Ik doe dit echt! Ik sluip echt voor de eerste keer in mijn leven het huis uit. En ik doe het om EEN JONGEN TE ZIEN.
Maar wanneer mijn voeten het gras in de voortuin raken, dringt de realiteit tot me door en bevries ik.
Ben ik dit echt aan het doen?
Ik ben altijd de perfecte dochter geweest. Ik volgde elke regel op die mijn ouders voor me bedachten. Ik werd niet eens boos toen ze me naar de andere kant van het land verhuisden, weg van mijn vrienden en familie.
Als mam me betrapt terwijl ik wegsluip, sluit ze me waarschijnlijk voor de rest van mijn leven op in mijn kamer. Als ze erachter komt dat ik wegsluip om een jongen te ontmoeten, en dan ook nog eens Tanner Taylor, maakt ze me af.
Mijn moeder haat Tanner omdat hij de zoveelste arrogante, rijke klootzak lijkt wiens papa en mama hem alles geven wat hij wil. Maar hij is juist het complete tegenovergestelde.
Daar kwam ik achter toen we aan het begin van het jaar aan elkaar werden gekoppeld voor een opdracht voor maatschappijleer. Het blijkt dat hij de liefste, grappigste en meest nuchtere jongen is die ik ooit heb ontmoet.
Het blijkt ook dat hij me echt leuk vindt, wat onmogelijk lijkt. Ik ben het nieuwe meisje en best wel een nerd. Ik geef meer om mijn schoolwerk dan om populair zijn.
Ondertussen is Tanner de beste atleet van de school, de huidige Homecoming King, en het doelwit van elk meisje op school.
Ik dacht dat we gewoon vrienden waren, totdat hij me vroeg om vanavond met hem af te spreken. Je vraagt een 'vriend' toch niet om stiekem naar buiten te sluipen en je laat op de avond te ontmoeten?
Ik staar naar het donkere raam van mijn ouders. Het is nog niet te laat. Ik kan weer naar binnen gaan, in bed kruipen en mijn reputatie als perfecte dochter behouden.
Maar dan denk ik aan de manier waarop Tanner naar me kijkt. Hij heeft van die eindeloze ogen waar ik helemaal van smelt. Ik draai me om en ren zo snel als ik kan de straat uit.
Ik stop pas met rennen als ik aan het einde van mijn straat ben en de hoek om ben gegaan.
Net als mijn zenuwen wat zijn gezakt, hoor ik een stem in het donker. „Hé.“
Ik spring echt een meter in de lucht. Daarna land ik in een karatehouding, ook al heb ik nog nooit in mijn leven één dag op karate gezeten.
„Niet slaan!“ zegt Tanner lachend.
„Tanner! Je liet me schrikken!“ roep ik uit, terwijl ik speels op zijn schouder sla.
„Wat doe je hier?“ vraag ik. Zijn huis is maar tien minuutjes lopen.
„Wat voor jongen zou ik zijn als ik je alleen in het donker liet lopen?“ zegt hij terwijl hij mijn hand vastpakt.
„Ik heb een verrassing voor je.“ Hij glimlacht naar me terwijl we lopen. Ik weet niet precies hoe lang hij is, maar zeker meer dan een meter negentig, want hij torent boven me uit.
„Wat voor verrassing?“ vraag ik.
„Geduld, Savannah. Al weten we allebei dat je dat niet hebt,“ zegt hij, waardoor ik met hem mee moet lachen.
We komen aan bij zijn huis. In plaats van naar de voordeur te gaan, leidt hij me langs de zijkant naar de achtertuin.
„We moeten stil zijn,“ fluistert Tanner terwijl hij naar een verlicht raam op de bovenste verdieping van zijn huis wijst. „Mijn broertje is nog wakker.“
In de achtertuin staat een enorme boom met een ladder ertegenaan. Ik glimlach als ik de zelfgemaakte boomhut bovenaan zie.
„De afgelopen twaalf jaar is er een strikte geen-meisjes-toegestaan-regel geweest. Dus jij, Savannah Anderson, mag je bevoorrecht voelen dat je het eerste meisje bent dat naar binnen mag.“
„Dat doe ik. Ik voel me super bevoorrecht.“
Terwijl ik de ladder begin te beklimmen, legt hij zachtjes een hand op mijn rug, voor het geval ik uitglijd. Zijn aanraking laat een rilling over mijn rug lopen.
Binnen hangen er lichtslingers aan elke muur. Hierdoor voelt het eigenlijk best romantisch, ondanks de oude Pokémon-posters.
„Geen speelgoed?“ vraag ik aan Tanner met een geamuseerde glimlach op mijn gezicht als zijn hoofd door de opening naar boven komt.
„Ik ben nu een man, Sav.“ Hij schuift veelbetekenend een Nerf-pistool in de hoek.
„Ik vind deze verrassing geweldig,“ vertel ik hem.
„Dit is niet de verrassing,“ zegt hij, terwijl hij gebaart naar een gezellig nestje van dekens en kussens. We gaan zitten. Het is er zo stil en hij is zo dichtbij. Het voelt alsof we de enige twee mensen op de wereld zijn.
„Doe je ogen dicht,“ fluistert hij. Ik gehoorzaam en doe mijn ogen dicht. Mijn adem stokt in mijn keel. Gaat hij me kussen?
Ik wrijf mijn lippen zachtjes over elkaar en ben dankbaar dat ze niet zo droog zijn als normaal. Daarna tuit ik ze een beetje.
Ik ben er klaar voor.
Ik heb eerder met jongens gezoend en ben zelfs op een paar dates geweest, maar het was nooit iets speciaals. Ik heb het gevoel dat dit anders zal zijn. Alsof dit mijn eerste echte kus is.
„Steek je handen uit,“ fluistert hij. Ik frons een heel klein beetje.
„Mijn handen?“
„Je handen,“ bevestigt hij.
Ik steek mijn handen uit in de veronderstelling dat hij misschien mijn hand wil vasthouden of zoiets. Dus wanneer ik een zacht plastic zakje in mijn handen voel, ben ik niet alleen verrast, maar ook beschaamd.
Waarom dacht ik dat hij me ging kussen?
Mijn ogen vliegen open en ik zie een uitdeelzak Jolly Ranchers in mijn handen liggen.
„Jolly Ranchers zijn mijn favoriet,“ fluister ik.
„Dat had ik door. Je at ze bijna elke dag dat we aan onze opdracht werkten.“
Ik steek mijn hand in de verpakking en haal er een snoepje uit.
„Mijn geluksdag,“ zeg ik. „Ik heb watermeloen, mijn favoriet!“
„Ze zijn allemaal met watermeloensmaak,“ zegt hij grijnzend.
„Ze verkopen geen zakken met alleen watermeloen,“ zeg ik terwijl ik naar binnen kijk. En inderdaad, er zitten alleen maar roze watermeloen Jolly Ranchers in.
„Geloof me, dat weet ik,“ zegt Tanner met een lach. „Ik heb tien mixzakken gekocht en alle watermeloensnoepjes eruit gehaald, zodat elke dag jouw geluksdag kan zijn.“
Ik knuffel hem stevig en fluister: „Dat is zo lief.“ Ik voel de tranen in mijn ogen prikken. Huil ik nou om Jolly Ranchers? Ja, inderdaad, want dit is misschien wel het meest attente wat iemand ooit voor me heeft gedaan.
We laten elkaar los en stoppen allebei een snoepje in onze mond.
„Kijk je uit naar de diploma-uitreiking?“ vraagt Tanner, terwijl hij zijn schouder tegen de mijne leunt. We zijn nog nooit zo dicht bij elkaar geweest.
„Ja, nog maar drie maanden en zes dagen.“
„Wie telt ze af?“ lacht hij.
„Alleen ik blijkbaar.“ Ik lach en geef hem een por voordat ik verderga. „Na de diploma-uitreiking kan ik weg bij mijn strenge ouders. Ik ga studeren en eindelijk een beetje leven. Ik hoef niet langer dat bange, brave meisje Savannah Anderson te zijn.“
„Je lijkt vanavond anders niet op dat brave meisje Savannah Anderson. Je sluipt het huis uit, je bent met een jongen, en je eet snoep na bedtijd,“ zegt hij, wat me laat lachen.
„Op wie lijk ik dan wel?“ vraag ik. Ik draai mijn hoofd om naar zijn perfecte gezicht op te kijken.
„Je lijkt op de moedige, beeldschone, grappige, briljante, en onweerstaanbaar sexy Savannah Anderson. Precies zoals altijd.“
„Dat weet ik zo net nog niet,“ zeg ik zachtjes, een beetje overweldigd. Ik bedoel, zo zie ik mezelf soms wel. Maar niemand heeft ooit zo over mij gesproken.
„Ik wel,“ zegt hij. Dan, met een stem die nauwelijks luider is dan een fluistering, gaat hij verder: „Je hoeft niet te wachten tot je geslaagd bent. Waarom begin je niet nu al met leven?“
„Tann...“ begin ik, maar hij laat me niet uitpraten. Hij leunt naar voren en drukt zijn lippen zachtjes op de mijne.
Ik verstijf even, in shock dat Tanner Taylor me op dit moment echt aan het kussen is.
Kus hem terug, Savannah!
Mijn ogen vallen dicht en ik begin mijn lippen met de zijne mee te bewegen.
Onze kus is zacht en lief. Het is alles wat je in een kus zoekt. Hij haast zich niet. Het voelt alsof hij van elke seconde geniet, net als ik.
Ik voel me dapper. Ik til mijn hand op en leg die zachtjes in zijn nek. Ik trek hem dichterbij en open mijn lippen een klein beetje, om hem uit te nodigen de kus te verdiepen.
Tanners tong glijdt zachtjes over mijn onderlip voordat hij hem bij me naar binnen laat glijden. Hij smaakt naar snoep.
Ik laat mijn handen langs Tanners schouders glijden naar de onderkant van zijn shirt. Ik aarzel even voordat ik mijn handen eronder laat glijden. Zelfs zonder aan te spannen zijn zijn buikspieren duidelijk zichtbaar. Ik voel ze allemaal terwijl ik mijn handen omhoog duw over zijn borstkas. Het aaien over zijn zachte huid zorgt ervoor dat hij een diepe kreun laat horen.
Ik trek zijn shirt uit en bewonder zijn lichaam in het gouden licht van de lichtslingers. Het is nog beter dan ik me had voorgesteld. En ik heb het me heel vaak voorgesteld.
Hij staart vol ontzag toe hoe ik mijn eigen shirt uittrek. Daardoor komt er een zwarte kanten beha tevoorschijn, die ik van mijn vriendin Erin heb geleend.
„Holy shit, Savannah.“
Ik was bang dat het me niet zou staan, maar de blik op zijn gezicht vertelt me dat het werkt.
Hij trekt me in een knuffel. Hij slaat zijn gespierde armen om me heen en kust me vuriger. Zijn handen dwalen over mijn blote rug en hij knijpt erin alsof hij er geen genoeg van kan krijgen. Mijn vingers krullen in zijn haar en onze monden botsen in een wild, wanhopig ritme. Ik voel hem trillen. Hij houdt zich in, terwijl elk deel van mij ernaar snakt dat hij dat niet doet.
We zoenen een tijdje en verplaatsen ons zodat we in de dekens liggen. Het wordt steeds heter tussen ons. Uiteindelijk stop ik net lang genoeg met zoenen om te fluisteren: „Ik wil helemaal gaan.“
Hij pakt me bij mijn schouders vast en staart me aan. Onze blikken blijven in elkaar haken.
„Savannah,“ fluistert hij.
„Alsjeblieft, Tanner,“ fluister ik terug. „Ik ben er klaar voor.“
Ik ben er klaar voor om te beginnen met leven. En ik ben er meer dan klaar voor om mijn maagdelijkheid aan Tanner Taylor te geven.
„Weet je het zeker?“ vraagt hij, terwijl hij mijn gezicht afzoekt op zoek naar enige twijfel.
„Ik ben zeker van jou, van dit, van alles,“ zeg ik. Mijn stem klinkt zelfverzekerd. Het is de meest zelfverzekerde stem die ik ooit bij mezelf heb gehoord. „Maar is dit wat jij wilt?“ vraag ik hem.
Hij geeft me die grote Tanner-glimlach en zegt: „Ik wil dit al vanaf de eerste seconde dat we samen aan dat project voor maatschappijleer begonnen.“
