De Tucker X Olivia Trilogie Boek 1: Mijn Beste Vriend
Auteur
Katie Keane
Lezers
18,0K
Hoofdstukken
45
Olivia Walker leeft een leven dat gevormd is door verwachtingen, waarin elke keuze gepland voelt door iemand anders. Tussen haar veeleisende ouders en een perfect plaatje van een vriendje door, voelt ze zichzelf langzaam uiteenvallen. De enige constante in haar wereld is Tucker, haar trouwe beste vriend die altijd stilletjes aan haar zijde heeft gestaan.
Wanneer hartzeer Olivia eindelijk dwingt om zich los te maken, verschuift een onverwacht moment alles tussen hen. Wat begint als een simpele afspraak om het luchtig te houden, raakt al snel verstrengeld in iets dat veel gecompliceerder is. Terwijl grenzen vervagen en emoties dieper gaan, begint hun voorheen ongedwongen vriendschap te veranderen. Nu moet Olivia onder ogen zien wat ze werkelijk wil, terwijl Tucker zich afvraagt of in de schaduw blijven nog wel genoeg is.
Lippen Verstrengeld
OLIVIA
„Kom op,“ kreunde Reggie. Hij liet zijn achterovergekamde, lichtbruine, opgeschoren haar over de rand van de bank hangen. „Kunnen we niet gewoon neuken?“
Ik zwoer dat seks het enige was waar hij aan dacht. Gezien zijn gedrag zou je denken dat ik nooit met hem naar bed ging.
Ik zat met gekruiste benen op zijn bank. Mijn MacBook lag op schoot en mijn vingers tikten op de zwarte toetsen. Neutrale kleuren bedekten de muren rondom de enorme zwarte flatscreen voor ons. Het blauwe uitzicht naast ons werd af en toe onderbroken door zachte wolken. Ze dreven achter de enorme wolkenkrabbers langs, zichtbaar door de glazen wand van het penthouse in het Four Seasons.
„Nee, dat kan wachten tot na het feest. Ik moet dit eerst afmaken. Meneer Daniels verwacht mijn verslag vanavond. Moest jij niet ook binnenkort een paper inleveren voor mevrouw Jenkins?“
„Rechten is makkelijk. Gisteren al afgerond.“ Reggies handen streken mijn donkere haren van mijn schouder. Hij snoof de geur van mijn nek op. Zijn tong gleed over mijn huid voordat hij erin zoog.
Een prettige rilling liep over mijn rug. Het zorgde voor een verlangend kloppen tussen mijn benen. Toch kon ik alleen maar aan mijn deadline denken. Ik boog mijn hoofd en duwde hem weg uit mijn hals. „Ik kan nu niet.“
Reggie rolde met zijn blauwe ogen en leunde achterover op de bank. „Jezus, je bent echt een cocktease, Liv.“
Ping. Mijn iPhone piepte naast mijn been. Een kleine, ronde foto van mijn beste vriend Tucker Brunello verscheen op het scherm, samen met een berichtje. Hoewel de foto klein was, vielen zijn bleke huid, pikzwarte krullen en donkere ogen meteen op. Ze vielen net zo op als de rode A die ik dolgraag voor mijn artikel wilde halen.
Ik wierp een blik op het berichtje van Tucker over mijn ouders. Reggie keek mee.
CHAT:HOLDER:Olivia
CHAT:Tucker: Nou, ik weet zeker dat ze heel blij zouden zijn met het stuk dat je hebt geschreven... 😂
Reggie keek boos. „Praat je nog steeds met die loser?“
Daar gingen we weer. „Waarom is hij een loser? Omdat hij niet in een penthouse woont of geen trustfonds heeft?“ sneerde ik. „Hij is mijn beste vriend. Doe niet zo lullig, Reg.“
Reggie kende Tucker nauwelijks. Hij had hem maar een paar keer ontmoet en had niet het recht om over hem te oordelen. Tucker had dan wel niet alle spullen die wij hadden, maar dat maakte hem niet minder als persoon. Wat voor oppervlakkige gedachten er ook door Reggies hoofd spookten.
„Het spijt me,“ mompelde Reggie. „Ik weet het.“
„En trouwens... heb je mijn artikel eigenlijk wel gelezen?“
„Maak je een grapje?“ Reggie fronste zijn strakke wenkbrauwen. „Het was wel tien pagina's lang...“
Waarom verwachtte ik ook iets anders? Ik rolde met mijn ogen, klapte mijn computer dicht en sprong van de bank.
„Waar ga je heen?“ vroeg Reggie.
„Mijn paper printen en inleveren,“ zei ik zachtjes. „Ik zie je later wel.“
Ik voelde hoe Reggies warme hand plotseling de mijne pakte, waardoor ik niet kon weglopen. Ik draaide me met een beetje een houding om. Maar die playboy-grijns waar ik zo van hield verscheen op zijn gezicht en ik kon het niet laten om terug te glimlachen. Ik haatte het verdomme dat ik nooit lang boos op hem kon blijven.
„Ik hou van je, Liv,“ zei hij liefjes.
„Ik ook van jou, Reg.“
Hij trok aan mijn arm en stuurde me naar zijn lippen. Ik leunde voorover en gaf me over aan de kus. Met lichte spijt trok ik me terug om het af te breken. Reggie ademde zwaar in en opende zijn ogen. „Ik zie je later, Liv.“
Ik schonk hem een glimlach en draaide me om naar de uitgang.
***
De spits in Philadelphia was altijd een ramp. Erdoorheen rijden met mijn nieuwe, knalrode Bentley maakte me behoorlijk zenuwachtig. Toch was ik al in vijftien minuten op de universiteit. Dat was sneller dan normaal.
Felgele en rode bladeren bedekten de takken van de bomen. De bomen stonden langs het verharde pad, naast de bruine bakstenen van de studentenflats, terwijl ik voorbij wandelde. Studenten liepen rond met stapels rode bekers, doosjes pingpongballen en flessen drank. De frisse lucht en de geur van bladeren vulden mijn longen bij elke ademhaling. Eindelijk keek ik op mijn telefoon om Tuckers bericht te beantwoorden.
CHAT:HOLDER:Olivia
CHAT:Olivia: Ja, erg hè? 😅 Bedankt dat je mijn artikel hebt gelezen.
Toen ik op verzenden drukte, riep een mannenstem plotseling achter me. „Liv!“
Ik stopte en draaide me om. Christopher, Reggies vriend en de kicker van het Penn Quakers footballteam, kwam naar me toe gejogd. Hij klemde een sixpack Shock Top tegen zich aan. De openstaande voorkant van zijn donkerblauwe sportjasje wapperde in de wind. Zijn blonde skater-kapsel waaide met de wind mee.
„Komen jij en Reggie vanavond?“ vroeg hij.
„Ja, we zijn erbij.“ Mijn ogen werden groot toen ik het karton zag dat hij vasthield. „Je weet dat Reg je gaat afzeiken over je bierkeuze, toch?“
Christopher rolde met zijn hazelnootbruine ogen en grijnsde. „We kunnen niet allemaal het beste van het beste betalen...“
„Ik zie je later,“ grinnikte ik.
Terwijl Christopher wegholde, klonk er een sms-toon. Ping. Ik keek naar mijn scherm. Met elk woord dat ik las, werd mijn glimlach breder.
CHAT:HOLDER:Olivia
CHAT:Tucker: Natuurlijk. Ik weet alleen niet of ik wel zoveel geholpen heb. Het verbaast me dat je niet gewoon een professional hebt ingehuurd, jij kleine trustfund-baby. 😜
Ik haatte het als hij me plaagde met het geld van mijn familie. Ondanks het trustfonds waar mijn ouders me op mijn twintigste toegang toe gaven, miste ik nooit een kans om anderen te helpen. En dan vooral Tucker.
CHAT:HOLDER:Olivia
CHAT:Olivia: Hou op, lol. Ik ben nu onderweg om het in te leveren en me klaar te maken voor het feest. Weet je zeker dat je niet even kunt langskomen?
Ik wist zijn antwoord al, maar dat hield me niet tegen om het te vragen...
Ik stopte mijn telefoon terug in mijn zak. Ik liep het gebouw binnen en liep door de gangen. Eindelijk bereikte ik mijn studentenkamer en gooide de witgeschilderde deur open. De twee bedden aan de linker- en rechterkant van de kamer waren heel anders ingericht. Het linkerbed was van Madison Doyle. Het pronkte met talloze tinten roze, paars en wit, compleet met een kinderachtig bloemendekbed. Mijn kant bestond uit neutrale beige- en grijstinten. Ik had een paar nepplantjes en een whiteboard met mijn planning voor oktober.
„Oh mijn God, Liv...“ Mijn huisgenoot sprong op van haar bed. „Je raadt nooit wie me als zijn date heeft gevraagd voor vanavond!“ De puntjes van haar halflange, koperkleurige haar vielen net boven haar sleutelbeenderen. Haar blauwe ogen straalden.
Ik trok een wenkbrauw op. „Je enthousiasme spreekt eigenlijk al voor zich.“
„Verdorie...“ De koontjes van haar lichte wangen, bedekt met sproeten, bolden weer op door een glimlach. „Jij gaat echt een goede journalist worden.“
Ik liep naar mijn kant van de slaapkamer. Ik liep naar het kleine, witte bureau waar mijn printer stond. „Luister, Maddie, dit doe je elke keer...“ Ik haalde mijn MacBook uit mijn tas. „Weet je zeker dat hij een date wilde of gewoon een hookup?“
„Hij gebruikte echt het woord date,“ zwoer ze.
„Ja, maar is dat ook wat hij bedoelde?“ Ik zette mijn computer neer. Ik sloot hem aan op mijn printer en wachtte op Madisons antwoord. Het apparaat sprong aan en de pagina's rolden eruit.
„Ik weet het niet,“ mompelde ze. „Ik hoop het.“
Ping. Mijn iPhone piepte. Ik haalde mijn telefoon uit mijn achterzak en keek naar Tuckers antwoord.
CHAT:HOLDER:Olivia
CHAT:Tucker: Ja, ik weet het zeker. Een hoop dronken studenten op een feestje is niks voor mij. Maar veel plezier.
Ik zuchtte. Ik staarde naar het berichtje alsof dat zijn antwoord nog zou veranderen.
„Gedraagt Reggie zich weer als een klootzak?“ vroeg Madison.
„Nee, het is mijn beste vriend van de middelbare school.“ Ik kneep mijn ogen nieuwsgierig tot spleetjes. „Waarom dacht je dat het Reggie was?“
Ze grijnsde. „De teleurstelling op je gezicht sprak nogal voor zich.“
„Blijf jij maar bij kunst, Maddie.“ Ik glimlachte naar haar, ondanks haar scherpe opmerking. „Ik zie je vanavond.“ Ik pakte mijn artikel van tien pagina's en niette de hoekjes aan elkaar. Toen verliet ik onze kamer net zo snel als ik was binnengekomen.
Na een tocht door de drukke gangen, liep ik naar de donker notenhouten deurpost van mijn professor. Ik liep de kamer in. Warme, notenhouten beits bedekte de houten balken die zich uitstrekten naar het hoge plafond, tegen de perfect witte muren. De ramen in de muur voor me waren gemaakt van structuurglas. Het gouden licht van de late middagzon scheen erdoorheen.
Ik glimlachte. „Hallo, meneer Daniels.“
Zijn donkerbruine ogen keken op van zijn papieren. Ik overhandigde hem mijn artikel over zijn donkere bureau. Hij las vluchtig de titel: „De Mentale Effecten van de Huidige Economische Normen.“
„Wauw,“ zei meneer Daniels zachtjes, terwijl hij erdoorheen bladerde. „Ik ben onder de indruk, Olivia.“
„Wat kan ik zeggen?“ Ik haalde mijn schouders op. „Het is een onderwerp dat me na aan het hart ligt.“
Ik leerde Tucker kennen in mijn derde jaar van de middelbare school. Sindsdien had ik gezien wat deze wereld met een mens kan doen. Tucker was de reden dat ik nooit was zoals de andere kakmeisjes in mijn wijk. Ik had diep respect voor alles wat hij had bereikt, nadat hij in armoede was opgegroeid.
„Nou, wat je ook doet, het werkt,“ zei meneer Daniels.
„Bedankt,“ zei ik, en ik draaide me om naar de uitgang.
„Veel plezier op het feest vanavond,“ voegde meneer Daniels toe.
Ik keek over mijn schouder en wierp hem een ondeugende grijns toe. „Welk feest?“
Hij grinnikte en schudde zijn hoofd.
Ik verliet het lokaal. Ik ging terug naar mijn kamer om in mijn kast te zoeken naar een jurkje, een krultang en make-up.
***
Popmuziek dreunde door de gangen van de studentenflat. Ondanks de krappe ruimte stonden de looppaden vol met pingpongtafels. Op elke tafel stonden rode Solo-bekers, gevuld met bier en goedkope balletjes. Ik had Reggie al een tijdje niet meer gezien.
De laatste keer dat ik keek, speelde hij beerpong met Christopher. Ze hadden pas hun eerste footballwedstrijd gewonnen. Aangezien Reggie de quarterback van UPenn was, moest dat natuurlijk gevierd worden met heel veel drank.
Ik dacht ineens weer aan Tucker, terwijl ik daar eenzaam en verveeld stond. Hij was waarschijnlijk bij zijn vriendin, Alexandra. Eerlijk gezegd was ik liever het vijfde wiel aan de wagen bij hen dan op dit feestje.
„Hé, rijk meisje!“ Christopher kwam naar me toe en sprak met dubbele tong. „Geen drankje vanavond?“
„Nee, helaas. Ik kan morgen echt geen kater gebruiken.“ Mijn moeder zou er anders eeuwig over doorzeuren. Niet dat zij het recht had om over mij te oordelen. Haar idee van ontbijt was een mimosa, gevolgd door een Bloody Mary als lunch.
Christopher bekeek mijn rondingen. „Je ziet er ontzettend heet uit, Liv...“
Ik voelde me erg ongemakkelijk toen ik zag hoe zijn blik over mijn lichaam gleed. „Heb, eh, heb jij Reg nog gezien?“
„Voor zover ik weet, was hij naar jou op zoek.“
Ik knikte. „Bedankt.“
Nadat ik me door de menigte had gewurmd, kwam ik aan bij mijn deur. Reggie lag waarschijnlijk al te slapen in mijn bed. Ik gooide de deur wijd open.
Reggie en Madison stonden midden in de kamer. Ze kusten elkaar vol passie. Reggie betastte Madisons borsten door haar bloemenshirt heen. Haar handen knepen in de achterzakken van Reggies spijkerbroek.
Ik stond daar met stijf op elkaar geklemde lippen. Mijn maag draaide zich om, alsof ik alle alcohol op dit feest had opgedronken. „Oh mijn God...“
Reggie en Madison trokken zich onmiddellijk van elkaar los. Hun ogen werden net zo groot als de mijne. „Oh mijn God, Liv...“ zei Reggie in paniek. „Dit is niet wat het lijkt!“ Terwijl hij zich van haar wegdraaide, tekende zijn stijve zich duidelijk af onder de rits van zijn broek.
Mijn hart bonkte wild tegen mijn ribbenkast. Daarna zonk het diep weg in mijn maag.
„Ik zweer je dat ze niets voor me betekent,“ voegde hij eraan toe.
„Hé!“ snauwde Madison, en ze sloeg hem op zijn arm.
Het maakte niet uit of ze iets voor hem betekende of niet. Dit was onacceptabel. Ik draaide me abrupt weg van de deur. Ik trok mijn telefoon uit mijn zak en opende Tuckers berichten.
CHAT:HOLDER:Olivia
CHAT:Olivia: Ben je nu thuis?
Ik duwde me een weg door de menigte studenten. Achter me riep Reggie luid mijn naam. Hij probeerde me in te halen. Ping.
Ik keek snel naar Tuckers antwoord.
CHAT:HOLDER:Olivia
CHAT:Tucker: Ja, hoezo? Is alles oké?
Mijn vingers vlogen over het scherm terwijl ik de uitgang van het feest bereikte.
CHAT:HOLDER:Olivia
CHAT:Olivia: Nee. Ik kom naar je toe.
Reggies geschreeuw sneed door de zware bastonen achter me heen. „Verdomme, Olivia... stop!“
Ik rende zo hard als ik kon door de grote deuren. Zo ontsnapte ik naar de parkeerplaats.
