De vuile was van de miljardair
Auteur
S. L. Adams
Lezers
924K
Hoofdstukken
29
Kinley zwoer dat ze nooit meer een voet in het huis van haar stiefvader zou zetten. Het is zestien jaar geleden, en haar wonden zijn nog steeds rauw, waardoor ze niet het leven kan leiden dat ze wil. Harland was tevreden met zijn vrijgezellenleven in New York City, maar nu zijn zijn vader en stiefmoeder dood. Kunnen de twee stiefbroer en -zus erin slagen hun haat te overwinnen en een erfenis te delen - en de voogdij over hun twaalfjarige halfzus?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk 1
KINLEY
De bomen zagen er fris en levendig uit in het vroege ochtendlicht. Het frisse groen van mei gaf me een kalm gevoel. Dit was mijn favoriete tijd van het jaar, alles nieuw en de zomer in aantocht.
Maine was prachtig. Behalve in de winter. De winters in New England waren bijna net zo erg als die in New York. Ik had 16 jaar in Rochester gewoond, en de sneeuw van het meer kon behoorlijk heftig zijn.
De afspraak met de advocaten stond gepland voor 9 uur. Ik had de dag ervoor 6 uur gereden, en had nog 3 uur voor de boeg vanochtend. Ik had een onrustige nacht doorgebracht in een hotel in Concord, New Hampshire.
Ik vertrok om 5 uur en kwam net na 8 uur aan in Bangor. Mijn navigatie bracht me naar een oud bakstenen gebouw dat er precies uitzag zoals ik had verwacht.
Orland Hollingbrook was een vreemde oude man die alles om zich heen net zo oud wilde hebben als hijzelf. Behalve als het om vrouwen ging. Qua bedpartners hield hij van jong.
Rot op, smerige vent.
Ik had kunnen vertrekken. Terug kunnen rijden naar Rochester. De afgelopen twee dagen kunnen vergeten. Dat was beter geweest voor mijn gemoedsrust.
Het geld interesseerde me niet. Toen ik 16 jaar geleden wegliep, had ik mezelf beloofd nooit meer terug te gaan naar dat vreselijke huis.
Tot het telefoontje dat alles veranderde.
Ik parkeerde mijn oude groene Honda naast het advocatenkantoor en pakte mijn Kindle. Ik kon net zo goed een van mijn romantische boeken lezen om de tijd te doden. Mijn boeken hielpen me te ontsnappen aan mijn eenzame vrijgezellenleven.
Hoe zou het zijn om verliefd te worden op een man zoals in mijn boeken? Grote, sterke mannen die hun vrouwen op handen droegen?
Mijn romantische heldinnen moesten altijd wat tegenslagen overwinnen, maar vonden uiteindelijk altijd hun happy end. Jammer dat het echte leven niet zo werkt.
Happy endings zijn niet gegarandeerd. Zeker niet voor beschadigde vrouwen zoals ik.
Om kwart voor negen stopte ik mijn Kindle weg en stapte uit de auto. Mijn voeten voelden loodzwaar terwijl ik naar de ingang liep.
Ik duwde de zware houten deur open en stapte een ruimte binnen die rechtstreeks uit 1980 leek te komen.
Ik was pas aan het eind van dat decennium geboren, maar ik wist hoe het er toen uitzag. Het deel van mij dat van inrichten hield, gruwelde van de donkerbruine muren en bloemige banken.
De receptioniste keek me over haar bril heen aan. "Kan ik u helpen?"
"Ik ben Kinley Davenport. Ik heb een afspraak met meneer File."
"Zijn kantoor is op de derde verdieping," vertelde ze me. "Als u die gang inloopt, vindt u links een lift."
"Dank u."
Ik liep de donkere, met tapijt beklede gang in. Iemand zou de advocaten van File, Fitch en Ferguson moeten vertellen dat tapijt uit de mode is, en ook nog eens ongezond.
Ik drukte op de liftknop en wachtte. De deuren gingen open, maar er kwam niemand uit, dus stapte ik de met spiegels beklede lift in, hoofdschuddend om het bruine tapijt en de koperen reling.
De deur begon te sluiten, maar stopte toen een grote hand ertussen kwam. "Houd hem even vast," zei een bekende stem.
Harland Hollingbrook.
Mijn stiefbroer, die me had gepest vanaf het moment dat mijn moeder met zijn vader trouwde tot ik vertrok, had me alle acht jaar dat ik bij hem woonde het leven zuur gemaakt. Hij haatte mijn moeder. En hij reageerde dat op mij af.
Hij stapte de lift in, zijn glimlach verdween toen hij me zag.
De laatste keer dat ik Harland zag was hij 19. Ik vond hem toen al groot, maar de klootzak was blijkbaar doorgegroeid. Hij torende boven me uit, mijn ogen op gelijke hoogte met zijn borst.
Een zeer gespierde borst, in een strakke zwarte blouse.
Een grijs gestreepte das en een keurig zwart colbert maakten zijn "ik ben belangrijk" look compleet. Mijn ogen gleden naar een duur uitziende aktetas, en de enorme vingers die strak om het handvat geklemd zaten.
Ik voelde woede opkomen, opborrelend vanuit mijn maag als een vulkaan die 16 jaar sluimerend was geweest, net onder de oppervlakte wachtend om uit te barsten.
"Ik wist dat je niet weg kon blijven," zei hij op boze toon, zijn diepe stem oorverdovend in de kleine lift. "Je moeder, die alleen maar uit was op geld, heeft je goed opgeleid."
"Ik ben niets zoals mijn moeder," beet ik hem toe.
"Waarom ben je hier dan?"
"Voor mijn zus."
Hij keek me vol walging aan. "Je wist niet eens dat ze bestond tot twee dagen geleden."
"Ze is mijn familie."
"Ze is je halfzus."
"Dus ik moet haar maar aan haar lot overlaten?"
"Ik zorg wel dat ze goed terechtkomt," zei hij. "Jij kunt terug naar waar je je de afgelopen 16 jaar hebt verstopt. Ze heeft iemand als jou niet nodig in haar leven."
"Wat bedoel je daarmee? Iemand als ik?"
"Precies zoals het klinkt. Iemand die alleen maar uit is op geld."
Ik drukte hard op de openknop. "Ik neem wel de trap." Toen de deuren niet opengingen, ramde ik met mijn duim op de knop.
Harland reikte om me heen en drukte op de sluitknop.
"Ik wil uit deze lift!" riep ik. "Ga uit de weg, grote pestkop."
"Grote pestkop?" Hij schudde zijn hoofd. "Is dat het beste scheldwoord dat je kunt verzinnen?"
Ik probeerde om hem heen te reiken om nogmaals op de openknop te drukken, maar hij blokkeerde het hele paneel. "Ga opzij, Harland. We moeten naar boven. We komen te laat voor onze afspraak."
"Rustig aan, Vuurtje."
"Noem me niet zo."
"Vuurtje."
Ik balde mijn vuisten, woedend kijkend naar de man die mijn leven tot een hel had gemaakt. Die op mijn eerste dag van de middelbare school de schoolsecretaresse had overgehaald hem een aankondiging te laten doen via de speakers.
Hij had me succes gewenst met mijn eerste schooldag, om vervolgens de hele school te vertellen dat mijn bijnaam Vuurtje was omdat ik een grote, felrode bos haar had - zogenaamd gezien toen hij per ongeluk binnenwandelde terwijl ik onder de douche stond.
Niets ervan was waar, maar iedereen had hem geloofd. Ze hadden me Vuurtje genoemd tot de dag dat ik vertrok, de zomer voor mijn eindexamenjaar. Harland was geschorst, en zijn vader had hem als "straf" meegenomen naar een Red Sox wedstrijd.
"Kalm aan, Kinley," zuchtte hij, terwijl hij naar de andere kant van de lift bewoog. "Je bent nog geen steek veranderd. Nog steeds geen lol aan te beleven, zie ik."
Ik drukte op de knop voor de derde verdieping, maar er gebeurde niets. "Waarom beweegt deze lift niet?" zei ik zachtjes.
"Opzij," zei hij luid, terwijl hij me met een brede schouder opzij duwde. De geur van zijn aftershave of cologne drong mijn neus binnen.
Hij rook naar een mix van leer en dennenboom. Het was een aangename geur. Jammer dat degene die hem droeg zo'n enorme eikel was.
Hij drukte op alle knoppen, zachtjes vloekend. "Ik denk dat we vastzitten."
"Goed gedaan, klootzak."
"Dat was een beetje gemeen."
"Als de schoen past..."
"Groei eens op, Kinley."
"Jij eerst."
Zijn ogen gleden over mijn lichaam, bleven even hangen bij mijn borsten voordat ze mijn boze gezicht met een speelse blik opnamen. "Wel, wel, klein Vuurtje is volwassen geworden. Je bent uitgegroeid tot een behoorlijk aantrekkelijke vrouw, Kinley Davenport."
Woede vulde mijn lichaam, 16 jaar aan opgekropte woede dreigde te exploderen in die lift. Ik sloot mijn ogen, nam langzame diepe ademhalingen, en herinnerde me de woorden van mijn therapeut.
Laat je woede je niet beheersen. Hij kan je nu geen pijn meer doen tenzij je het toelaat. Laat het niet toe. Hij is het niet waard. Hij kan je alleen blijven kwetsen als jij ervoor kiest dat toe te staan.
"Jezus, Kinley," lachte Harland. "Ontspan. Het was een grapje. Je kon er nooit tegen."
"Ik kan prima tegen een grapje," zei ik woedend tussen opeengeklemde tanden door. "Beledigende opmerkingen maken over iemands lichaam is niet grappig."
"Je moet leren ontspannen, schatje."
"Zeg me niet wat ik moet doen."
Zijn ogen vernauwden zich. "Ga naar huis, en ik zal je nooit meer lastigvallen."
"Dat zou je wel willen, hè Harland?"
"Inderdaad. Daarom zei ik het."
"Maar waarom?"
"Omdat mijn zus en ik geen geld hoeven te delen met jou. Ik betwijfel of hij je überhaupt veel heeft nagelaten."
"Dat zullen we nog wel zien."
"Hij had verdomme dementie! Je sluwe moeder heeft hem waarschijnlijk om de tuin geleid."
"Tuurlijk," lachte ik. "Mijn moeder wist dat ze allebei op dezelfde dag zouden sterven.
"En ze gaf niets om mij, dus als ze hem had gemanipuleerd om zijn testament te veranderen, was het geweest om er zeker van te zijn dat zij alles kreeg. Het kon haar niet schelen wat er gebeurde als ze dood was."
"Waar heb je het over? Ze was kapot toen je wegging. Huilde dagenlang."
"Ja hoor."
"Mijn vader was ook behoorlijk van streek. Hij mocht je, Kinley."
Diep ademhalen, Kinley. Blijf kalm. Het laatste wat je nodig hebt is overstuur raken op het advocatenkantoor. Zeker niet met Harland Hollingbrook erbij.
"Kinley? Gaat het wel?"
"Prima," snauwde ik.
"Je ziet een beetje bleek."
"Ik moet uit deze verdomde lift!"
"Let op je taalgebruik, Vuurtje."
"Ach, hou je kop, Harland."
"Auw. Je gemene woorden kwetsen mijn gevoelens."
Hij lachte terwijl ik op de deur bonsde en om hulp riep. Wat een eikel. Harland Hollingbrook was geen steek veranderd.
"We hebben u zo bevrijd, juffrouw!" riep een stem van de andere kant van de deur. "Even geduld!"
"Wat heb je de afgelopen 16 jaar gedaan?" vroeg Harland, zijn armen over zijn brede borst vouwend terwijl hij tegen de wand leunde.
"Wat kan jou dat schelen?"
"Ik probeer gewoon een gesprek te voeren, Kinley. Jezus. Je kunt maar beter proberen te verbergen hoezeer je me haat voor het kind."
"Ik ben niet van plan lang te blijven. Ik hoop de voogdijpapieren rond te krijgen en aan het eind van de week terug te zijn in Rochester."
"Pardon?"
"Je hebt me gehoord, Harland."
"Wat maakt jou denken dat jij de voogdij krijgt?"
"Omdat ze een 12-jarig meisje is. Ze heeft een vrouw nodig, geen vrijgezelle man die elke avond een andere vrouw mee naar huis neemt."
"Wat ze nodig heeft is omringd worden door mensen uit haar eigen sociale klasse. Ze gaat miljoenen erven. Waarom zou ze bij jou willen wonen in wat voor klein huis je tegenwoordig ook hebt?"
"Je weet niets van mijn leven."
"O jawel hoor. Je woont in een eenkamerappartement in Rochester. Je rijdt in een oude, roestige auto.
"Je werkt voor een tweederangs ontwerpbedrijf dat je een schamel loon betaalt, en je leeft van loonstrook naar loonstrook zonder spaargeld."
Ik knipperde snel met mijn ogen, geschokt en boos. "Hoe weet je dat allemaal?"
"Ik heb iemand ingehuurd om informatie te verzamelen zodra ik het telefoontje over pa en Susan kreeg. Ik dacht dat je voor het geld zou komen."
"Wat een complete inbreuk op mijn privacy!"
Hij haalde zijn schouders op. "Met geld kun je veel kopen. Informatie is daar zeker een van."
"Alleen omdat ik niet in een chic appartement in New York woon, betekent nog niet dat ik de voogdij niet zou moeten krijgen."
"Je kunt amper voor jezelf zorgen! Hoe wil je een kind onderhouden?"
"Ik neem aan met onze erfenis!"
"En dat is de enige reden dat je hier bent!"
"Dat is niet waar! Je weet helemaal niets over mij, Harland Hollingbrook! Krijg de klere!"
De liftdeur ging open en onthulde twee onderhoudsmonteurs die er ongemakkelijk bij stonden, duidelijk onze ruzie gehoord hebbend. En twee mannen in pak erachter, waarschijnlijk de advocaten met wie we een afspraak hadden.
"Ik neem aan dat u meneer Hollingbrook en mejuffrouw Davenport bent," vroeg een van de mannen in pak, fronsend met afkeuring.
We volgden de advocaten naar een vergaderruimte waar twee vrouwen zaten met laptops voor zich.
"Ik ben Farley File, en dit is mijn partner, Roland Fitch. Het spijt ons zeer voor uw verlies."
"Dank u," zei ik zachtjes, terwijl ik aan de lange tafel ging zitten.
"Ik waardeer het dat u dit snel afhandelt," zei Harland.
"Ik beheer de persoonlijke en zakelijke aangelegenheden van uw vader al jaren," zei meneer File. "Hij was een goede vriend.
"We golfden samen voordat zijn gezondheid achteruitging. Ik wil ervoor zorgen dat zijn dochter goed verzorgd wordt, en dat zijn laatste wensen worden uitgevoerd."
Harland nam de stoel naast me. "Serieus?" fluisterde ik. "Er zijn tien lege stoelen, en jij moet per se hier zitten?"
"Ruik ik soms vies of zo?"
"Nee."
"Wat is dan het probleem, Vuurtje?"
"Noem me niet zo," siste ik boos. Ik keek op en zag vier paar ogen die ons met een mengeling van ergernis en nieuwsgierigheid aankeken.
Een derde vrouw kwam binnen en ging aan het hoofd van de tafel zitten, met een zure uitdrukking op haar dunne, bleke lippen, haar grijze haar strak in een knot.
Een bril rustte op haar voorhoofd terwijl ze ons aankeek en aantekeningen maakte op het blok voor haar.
"Ik zal je wat vertellen," fluisterde Harland, dicht bij mijn oor leunend. "Ik hou ermee op als je me kunt bewijzen dat ik ongelijk heb."
"Je bent een smeerlap," zei ik zachtjes.
Meneer File kuchte. "Meneer Hollingbrook, mejuffrouw Davenport, bent u klaar om te beginnen?"
"Ja," zeiden we beiden.
"Mooi. We hebben veel te bespreken. Te veel voor één dag.
"Ik weet dat u beiden ver gereisd hebt, en dat u een begrafenis moet voorbereiden. Het is een zeer moeilijke tijd, en ik wil u niet overweldigen. Maar er zijn enkele zaken die vandaag geregeld moeten worden."
"We redden ons wel," zei Harland. "Laten we alles bespreken. Ik wil de zaken hier zo snel mogelijk afronden."
"Ik vrees dat het niet zo eenvoudig zal zijn," zei meneer File.
"Waarom niet?"
"Uw vader heeft zeer specifieke instructies in zijn testament achtergelaten."
"Natuurlijk heeft hij dat," mompelde Harland.
"Zoals u weet, was uw vader een zeer vermogend man. Ik weet zeker dat hij nooit had gedacht dat hij en Susan samen zouden overlijden, maar hij had wel instructies achtergelaten voor die situatie.
"Als hij zou overlijden, en Susan niet meer in leven was, wilde hij dat al zijn geld en bezittingen gelijk verdeeld zouden worden onder zijn drie kinderen."
"Wat?" schreeuwde Harland. "Drie kinderen! Kinley verdient geen cent. Ze is geen familie!"
"Het spijt me, Harland. Maar uw vader was daar heel duidelijk over."
"Hij kreeg dementie! Ik ga dit aanvechten!"
"Uw vader heeft die wijziging 14 jaar geleden aangebracht. Ik kan u verzekeren dat hij die dag volledig bij zinnen was."
"Waarom zou hij dat doen?"
Meneer File schudde zijn hoofd. "Daar heb ik geen antwoord op."
"Mijn vader zou nooit gewild hebben dat het huis verkocht werd. Het is al generaties in onze familie."
"U heeft gelijk. Hij wilde niet dat het familiehuis verkocht werd. Het eigendom zal worden overgedragen aan u, mejuffrouw Davenport, en het kind.
"Als jullie drieën ervoor kiezen het te behouden, is er geld gereserveerd om de belastingen te betalen en het nodige onderhoud en reparaties uit te voeren. Mochten jullie besluiten het pand te verkopen, zal de opbrengst naar een goed doel gaan."
