De Brimstonebroeders boek 5: Blaze
Auteur
Elizabeth Gordon
Lezers
115K
Hoofdstukken
18
Veroordeeld voor een misdaad waarvan ze zweert dat ze die niet heeft begaan, wordt Layla verbannen naar Brimstone en verplicht om het koninklijke verwende nest te dienen—Prins Morningstar. Hij is humeurig, in de watten gelegd en absoluut niet het behulpzame type. Gevangen in een hels kasteel met als enig gezelschap de lijfwacht van de prins, Blaze, weet Layla dat ze snel moet handelen. Maar haar onschuld bewijzen vanuit de buik van Brimstone is makkelijker gezegd dan gedaan, vooral wanneer geheimen broeien, bondgenootschappen veranderen en de vonken—in meer dan één opzicht—overslaan.
Sissende ketels
Boek 5: Blaze
Gerechtigheid is zeldzaam in de wereld, hoewel er veel van zou moeten zijn. Het leek wel een zeldzaam iets dat je alleen kon vinden door de waarheid naar boven te halen.
Daarom wilde ik zo graag bij de Black Cats horen, een coven die er alles aan deed om de waarheid te achterhalen.
Er werd van de leden van de coven verwacht dat ze onderzoek deden en schreven voor The Open Grimoire, een krant voor de magische gemeenschap die geheimen deelde over veelgebruikte spreuken, tips gaf over hoe je op een ethische manier magie kon gebruiken, en, het beste van alles, de leiders van de gemeenschap onderzocht en misbruik en corruptie blootlegde.
Ik had al op jonge leeftijd een sterk gevoel voor rechtvaardigheid ontwikkeld.
Ik was pas vijf jaar oud toen mijn moeder onder mysterieuze omstandigheden stierf terwijl ze op missie was voor haar coven, de Grand Supremes, een machtige coven die de baas speelde over de rest van de heksengemeenschap.
De Grand Supremes waren vaak gehuld in geheimzinnigheid, en hoewel ze beweerden dat ze de dood van mijn moeder hadden onderzocht, werden er nooit details vrijgegeven.
Voor zover ik weet, is er nooit iemand verantwoordelijk gehouden.
De meeste magiërs in de gemeenschap deden waar ze het beste in waren als ze hun verantwoordelijkheid moesten nemen: ze verdwenen.
Gelukkig was dit niet het geval bij mijn vader, Bruno Locksley, die mij in zijn eentje opvoedde nadat mijn moeder was overleden.
Mijn vader was de Grand Master van zijn coven, The Keepers, een groep die verantwoordelijk was voor het ontdekken en bewaren van historische voorwerpen die belangrijk waren voor de magische gemeenschap.
Ik groeide op in een huis dat meer op een museum leek dan op een thuis, omdat mijn vader altijd voorwerpen mee naar huis bracht die hij interessant vond.
Op dat moment was hij voorzichtig aarde van een opgegraven vaas aan het borstelen.
Terwijl hij verder werkte aan zijn nieuwste vondst, probeerde hij me te overtuigen om niet bij de Black Cats te gaan.
„Ik respecteer wat de Black Cats proberen te bereiken,“ zei hij, „maar ze zijn niet de meest populaire coven, en ik wil niet dat je als een verschoppeling wordt behandeld, Layla.“
„Alleen mensen die iets te verbergen hebben, haten de Black Cats,“ wierp ik tegen.
„En dat is het grootste deel van de magische gemeenschap!“ riep mijn vader uit, terwijl hij opkeek om me aan te kijken.
Als hij niet zo serieus was geweest, was het grappig geweest, aangezien hij een vergrootglasbril droeg die zijn ogen vervormde, waardoor ze op een paar verkleurde, uitgelopen eieren leken.
Ik nam de bril voorzichtig van zijn neus af om in zijn heldere grijze ogen te kijken. Die had ik van hem geërfd.
„Ik wil al een Black Cat zijn sinds ik een kind was, pap. Dat weet je, en je had beloofd om me altijd te steunen.“
Mijn vader was een knappe man met een bos donker, krullend haar dat op dat van mij leek.
Door de jaren heen waren er grijze plukken in verschenen, maar hij had altijd zijn jeugdige en vrolijke uitstraling behouden.
Ik maakte me zorgen, omdat hij de afgelopen momenten wel tien jaar ouder leek te zijn geworden terwijl we ruzieden over mijn inwijding bij de Black Cats.
„Het komt wel goed met me,“ stelde ik hem gerust, terwijl ik voorover boog en hem een kus op zijn wang gaf. „De Black Cats ontmaskeren al meer dan tweehonderd jaar mensen in The Open Grimoire, en niemand van hen is ooit omgekomen.“
Mijn vader legde zijn borstel neer, zodat hij zijn hand vrij had om mijn gezicht vast te pakken.
„Ik wou alleen dat je een veiliger beroep zou kiezen; ik hoorde dat The Potion Proprietors op zoek zijn naar nieuwe leden.“
„Ik wil niet mijn hele leven liefdesdrankjes maken, pap,“ zei ik stellig. „Alsjeblieft, geef me je zegen.“
De ogen van mijn vader werden zachter.
„Natuurlijk heb je mijn zegen, Layla, maar wat voor vader zou ik zijn als ik me geen zorgen om je maakte?“
Ik glimlachte en gaf hem nog een kusje.
„Je bent altijd de beste geweest.“ Toen ik me terugtrok, viel mijn oog op de klok achter hem.
„Ik kan maar beter gaan; ik wil niet te laat komen voor mijn eigen inwijdingsceremonie,“ riep ik, terwijl ik hem een laatste afscheidskus toe blies en me de kamer uit haastte.
„Veel succes vandaag,“ riep mijn vader me na.
Ik ging terug naar mijn slaapkamer, die een buitendeur had met een kattenluikje voor makkelijke toegang.
Alleen vrouwelijke heksen hadden de gave om in katten te veranderen.
Vrouwen, die het belangrijkste doelwit van de meeste heksenjachten waren, waren zo geëvolueerd dat we ongemerkt konden reizen.
Hoewel het gevaar geweken was, mochten heksen nog steeds niet op twee benen naar een bijeenkomst komen.
Ik vond die traditie maar onzin, aangezien het ons niet lang veilig had gehouden.
Uiteindelijk kregen de heksenjagers argwaan door de plotselinge toename van zwerfkatten en begonnen ze een propagandacampagne, wat ervoor zorgde dat koninkrijken de oorlog verklaarden aan katten.
Hoewel de meeste gevangen katten gewoon onschuldige dieren waren geweest, raakte er een heks verstrikt in het geweld. De magische gemeenschap nam wraak door een rattenplaag los te laten op die gebieden, en omdat er geen katten meer waren om de ratten te vangen, had dit vreselijke gevolgen en stopte de uitroeiing.
Hoewel de wereld haar lesje had geleerd, bleef het bijgeloof rondom katten bestaan.
Ik kleedde me snel uit en veranderde in een glanzende, zwarte kat, glipte toen door het kleine luikje en sloop ongezien naar de rand van de stad, waar de Black Cats actief waren.
Wonen in de stad was wel makkelijk, maar mijn kattenkant verlangde naar het buitenleven.
De weelderige begroeiing bood genoeg hoekjes om in te verstoppen, en in tegenstelling tot de huizen in de stad — die uit rijen van dezelfde blokkendozen bestonden — waren de huizen in dit gebied uniek, en roken ze stuk voor stuk naar een rijke geschiedenis.
Zelfs in de vorm van een kat had ik geen moeite om de boerderij te herkennen, die de Black Cats als hun thuisbasis gebruikten.
Aan de buitenkant zou je denken dat het niets meer dan een gezellig woonhuis was, maar schijn kan bedriegen.
Achter de voordeur was de woonkamer omgebouwd tot een callcenter waar de Black Cats hun tips ontvingen, en de rest van de begane grond was veranderd in schrijfkamers.
De enige kamer die nog functioneerde zoals bedoeld was de keuken, en dat alleen maar omdat heksen moeten eten.
In de grote rode schuur achter het huis stonden geen dieren, maar een enorme drukpers.
Hoewel de enorme pers nog steeds werkte, begon hij stof te verzamelen omdat The Open Grimoire steeds vaker online verscheen en het aantal papieren abonnementen flink daalde.
Uit voorzorg nam ik de achterafweggetjes om naar de boerderij te reizen, en ik kwam aan bij de achterkant van het huis.
Ik wist dat de coven mij verwachtte, dus ik twijfelde geen moment om via de achterdeur naar binnen te gaan.
Toen ik de achteringang naderde, stonden mijn kattenzintuigen op scherp.
Ik voelde de vacht op mijn staart uitzetten en mijn snorharen gingen overeind staan.
Bang dat ik gevolgd werd, versnelde ik mijn pas terwijl ik de omgeving in de gaten hield.
Hoewel er wat beweging in het gras was, zag ik geen roofdier.
Omdat ik bang was dat ik zou worden aangevallen als ik nog langer bleef dralen, zette ik het op een lopen. Ik durfde niet achterom te kijken terwijl ik recht op het kattenluik af rende, en pauzeerde pas toen ik de veiligheid van de bijkeuken bereikte.
Toen ik zeker wist dat niets me naar binnen was gevolgd, begon ik weer in een mens te veranderen.
Terwijl mijn harige vacht plaatsmaakte voor een hoop blote huid, kreeg ik het plotseling koud en begon ik snel te zoeken naar iets om mijn naakte lichaam te bedekken.
Eigenlijk kwamen heksen naakt samen, maar we stelden ons niet aan elkaar bloot en hadden altijd een stapel gewaden klaarliggen voor dit soort momenten. Ik vond de mantels, haastte me om er een aan te trekken, en trok daarna de kap omhoog om mijn gezicht te verbergen, wat gebruikelijk was tijdens een ceremonie.
Hoewel het waar is dat de ziel in de ogen zit, konden gezichten misleidend zijn, dus werd het gezicht bedekt zodat men zijn ware bedoelingen niet kon verbergen. Het was traditie om inwijdingsceremonies bij kaarslicht uit te voeren; dit was een vorm van kaarsenmagie.
De vlammen van de kaarsen konden elke verandering in trillingen opmerken, wat de coven waarschuwde dat hun beoogde lid twijfels had. Ik had verwacht dat de lampen in huis uit zouden zijn, maar was verbaasd dat er nog geen kaarsen waren aangestoken, waardoor ik me in het donker een weg moest voelen naar de grote kamer waar de ceremonie zou plaatsvinden.
Met de muur als gids tastte ik mijn weg door de keuken en de hal. Toen ik dichter bij de woonkamer kwam, deed een lang, aanhoudend gesis me stilstaan.
Na een moment stelde ik vast dat het een ijzeren ketel was die afkoelde. Het herkennen van het geluid stelde me niet gerust.
Ketels waren een vast onderdeel van de ceremonie, maar aangezien de ceremonie nog niet was begonnen, hoorde de ketel heet en borrelend te zijn, niet af te koelen. Hoewel ik geen bericht had gekregen dat de Black Cats van gedachten waren veranderd, was het doven van de vlammen daar wel een signaal van.
Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik de grote kamer bereikte en niet begroet werd. „Hallo?“ riep ik. Mijn stem klonk onzeker toen niemand op mijn aanwezigheid reageerde.
Mijn neusvleugels sperden zich open toen ze een ongewone geur oppikten, die met elk voorbijgaand moment onaangenamer werd. Ik voelde de haartjes op mijn armen overeind staan en, niet langer bezorgd om tradities, streek ik koortsachtig met mijn handen langs de muur op zoek naar een lichtknopje.
Ik voelde een golf van opluchting toen ik het knopje vond, maar mijn opluchting veranderde al snel in afschuw toen de kamer tot leven sprong. De muren zaten onder het bloed, en hoewel het moeilijk was om door de rook te kijken die uit de afkoelende ketel kwam, kon ik lijken onderscheiden.
Sommigen waren nog in hun menselijke vorm terwijl anderen in katten waren veranderd, en aan hun houding te zien hadden ze geprobeerd te vluchten. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond om de gil te smoren die in mijn keel opwelde.
Hoewel ik bang was, dwong ik mezelf de kamer binnen te gaan zodat ik naar overlevenden kon zoeken. Gal kwam omhoog uit mijn maag toen ik door mijn knieën ging om een slappe zwarte kat te onderzoeken; toen ik geen pols of hartslag kon ontdekken, ging ik door naar de volgende figuur, een heks die slechts deels was getransformeerd toen ze werd vermoord.
Ik wilde net naar het volgende slachtoffer gaan toen een scherpe knal de lucht doorkliefde en de voordeur ontplofte. Verrast sprong ik overeind.
Door de onverwachte beweging gleden mijn blote voeten weg in een plas bloed, en verloor ik mijn evenwicht. Voordat ik mezelf kon opvangen, kwamen mijn voeten van de vloer en vloog ik door de lucht.
Instinctief probeerde ik mezelf op te vangen, maar mijn pogingen zorgden er alleen maar voor dat ik hard op mijn billen landde. Gefrustreerd plantte ik mijn handen op de vloer en probeerde ik op te staan, maar het lukte me alleen om de gruwelijke smurrie verder te verspreiden.
Hulpeloos keek ik toe hoe een groep magiërs het huis binnenkwam via de deuropening die tot splinters was gereduceerd. Bij het zien van hen begon mijn hart in mijn borst te bonken.
Ze waren geen gewone magiërs — het waren Enforcers. De Enforcers waren een elitegroep, geridderd door de Grand Supremes en bevoegd om geweld te gebruiken tegen degenen die een gevaar vormden voor de magische gemeenschap.
Ze droegen volledig zwarte kleding en waren de enige groep die bevoegd was om toverstokken te dragen, die illegaal waren in de magische wereld omdat ze als kanaal voor macht werkten. Onder andere omstandigheden zou ik bang zijn geweest voor de verschijning van Enforcers, maar op dat moment was ik blij om ze te zien.
Ik hoopte dat ze waren gealarmeerd om de dader te achterhalen die verantwoordelijk was voor dit bloedbad. Ik riep om hun aandacht te trekken in de hoop dat ze me overeind zouden helpen, maar in plaats van me te hulp te komen, omsingelden ze me met hun toverstokken in de aanslag.
Enforcers droegen maskers om hun identiteit te verbergen, dus ik kon hun gezichtsuitdrukkingen niet lezen, maar aan hun houding te zien realiseerde ik me dat ze me aanzagen voor een bedreiging. Ik liet voorzichtig mijn handen zien om duidelijk te maken dat ik ongevaarlijk was.
„Mijn naam is Layla Locksley,“ vertelde ik hen met een trillende stem. „Ik kwam hier vandaag omdat ik zou worden ingewijd bij de Black Cats.“
Ik keek naar de ceremoniële ketel als bewijs.
Een Enforcer met een versierd masker dat aangaf dat hij een officier was, verbrak de rangen en naderde me onbevreesd. Ik zuchtte van opluchting in de overtuiging dat hij zijn team zou opdragen hun toverstokken weg te stoppen en me overeind te helpen, maar in plaats daarvan richtte hij zijn toverstok op mij.
„Layla Locksley, je wordt in hechtenis genomen op bevel van de Grand Supremes.“
