Geen weg terug
Auteur
Zainab Sambo
Lezers
831K
Hoofdstukken
42
Prologue
Ze kon zich niet herinneren wanneer het precies begon. Niet de dag, niet het tijdstip, zelfs niet wat ze aan had.
Maar één ding wist ze zeker—het was een rotdag.
Ze ging linea recta naar huis vanaf haar broers huis, behoorlijk van slag door de puinhoop die hij ervan had gemaakt. Die dag was ze stiekem blij dat hun ouders er niet meer waren.
Als ze hadden gezien wat er van hun zoon was geworden, zou het hun hart gebroken hebben. Hij maakte niet zomaar foutjes—hij zat tot over zijn oren in de problemen. Hij had schulden, werd bedreigd, en stond op het punt zijn huis kwijt te raken.
Men zegt wel eens dat huilen oplucht, maar na de ontdekking dat haar broer nog steeds gokte—nog steeds alles verspeelde—was huilen wel het laatste waar ze aan dacht.
Ze wilde tegen hem tekeergaan. Ze wilde hem door elkaar rammelen en vragen waarom Grant voor de verandering niet eens háár kon helpen.
Hij was haar grote broer. Hoorde hij niet haar problemen op te lossen, in plaats van andersom? Hij zou haar moeten beschermen tegen ellende, niet haar erin meesleuren.
Ze voelde zich nog steeds ongemakkelijk toen ze zich herinnerde hoe ze thuiskwam en haar voordeur open aantrof. Haar eerste gedachte was de politie te bellen.
Maar dat deed ze niet. Ze was niet bang genoeg om de buren erbij te halen—vooral was ze in de war.
Had ze vergeten de deur op slot te doen? Dat zou makkelijker zijn geweest. Dan was het tenminste haar eigen schuld geweest.
Maar ze kon het zich niet heugen.
Haar familie stond niet bekend om hun lef, maar op dat moment was ze meer bezorgd over wat er gestolen zou kunnen zijn. Er waren dingen die ze niet kon vervangen en spullen waarover ze had nagedacht om te verkopen om Grant te helpen zijn schulden af te lossen.
Ze stapte naar binnen—overal was het donker. Het was muisstil.
Terwijl ze voetje voor voetje naar voren liep, begon ze het koud te krijgen en werd ze bang. De stilte was het ergste.
De eerste keer dat Nova hem zag, gilde ze het uit.
Een wildvreemde man lag op haar bank, met donker, nat haar dat zijn gezicht bedekte. Ze schrok zich een hoedje toen ze het bloed zag—zoveel bloed—dat zijn witte overhemd doorweekte, vooral aan de rechterkant van zijn buik.
Bloed was op de vloer gedruppeld en had een spoor naar de bank achtergelaten. Ze baalde bijna nog meer van haar verwoeste bank en het bruine gordijn dat rood gevlekt was.
Het duurde even voordat het tot haar doordrong wat ze zag. Toen hapte ze naar adem, nog banger dan eerst. Nova kwam dichterbij, op haar hoede, en bekeek de vreemdeling van top tot teen. Ze tuurde naar zijn borst, op zoek naar de langzame op en neer beweging die betekende dat hij nog leefde.
Maar nauwelijks. Zijn ademhaling was traag.
Ze keek lang naar hem. Zijn kleding was donker, op het witte overhemd na. Zijn spijkerbroek en het jasje op de grond waren allebei zwart.
Zijn overhemdsmowen waren kort en tatoeages bedekten zijn armen helemaal tot aan zijn nek. Zelfs zijn knokkels waren getatoeëerd.
Hij zag er precies uit als het soort man wiens foto op een gezochte-poster bij het politiebureau zou hangen. Nova was er zeker van. Die gedachte stelde haar niet bepaald gerust.
Sterker nog, haar benen voelden slap en ze was zo duizelig dat ze dacht dat ze zou overgeven van al het bloed.
Als ze op dat moment de politie had gebeld, was haar leven misschien weer normaal geworden. Maar in plaats daarvan kwam ze dichterbij, met trillende handen, en stak haar hand uit om hem aan te raken.
Hij voelde gloeiend heet aan. Dat zorgde ervoor dat ze zijn shirt optilde, en ze liet een beverige zucht ontsnappen toen ze de schotwond zag.
Opnieuw dacht ze eraan de politie te bellen, maar iets in haar zei nee. Als ze belde, zou ze bij deze situatie betrokken raken. Ze zou de eerste verdachte zijn.
Niemand zou geloven dat ze hem niet kende. Hoe kon ze anders een bloedende vreemdeling in haar huis verklaren? Ze wist niet eens hoe hij binnen was gekomen.
En als de politie zou gaan rondneuzen, zouden ze haar leven uitpluizen. Ze zouden haar familie onderzoeken. Grant.
Ze wist, diep vanbinnen, dat Grant geheimen had. Geheimen die hem achter de tralies konden doen belanden, of misschien nog erger. Ze kon niet geloven dat hij alleen maar een gokker was.
Dus geen politie. Nova graaide in de zakken van de man en vond zijn telefoon. Er zat geen wachtwoord op.
Ze overwoog iemand uit zijn contacten te bellen—iemand die hem in leven kon houden, want ze was er zeker van dat hij geen half uur meer zou leven.
Maar toen ze door zijn recente oproepen keek, werd ze nog banger. Geen van de namen klonk veilig.
Geen Kevin. Geen Ben. Alleen De Uil, Scheermes, Kogel, Schaduw, Schedelkraker. Dit waren niet het soort mensen dat Nova in haar woonkamer wilde hebben.
Ook al lag hij op sterven, ze zou geen van hen bellen. Ze besloot op dat moment dat de vreemdeling in haar huis geen lieverdje was.
Hij was een crimineel. Misschien een gangster, misschien maffia. Waarom anders zou hij een schotwond hebben? Hij was waarschijnlijk op de vlucht voor iemand, en haar huis was toevallig de dichtstbijzijnde plek om zich te verstoppen.
Een ziekenhuis was geen optie.
Nova was een gevoelig type. Ze huilde om alles, wat de reden was dat ze niet zomaar kon blijven staan en hem zien sterven, of hij nu een goede of een slechte man was. Hij zou niet in haar woonkamer doodgaan.
Zes maanden studie geneeskunde bleken eindelijk nuttig. Hoewel ze was gestopt, lukte het haar de kogel te verwijderen en zijn wond dicht te naaien.
Zo dichtbij zag ze eindelijk zijn gezicht. Het was scherp en ruw.
Zijn neus was recht en dramatisch, als een mes. Hij was zo knap dat het bijna pijn deed om naar hem te kijken, en ze betrapte zichzelf erop dat ze haar adem inhield.
Zijn gelaatstrekken waren hard, zijn lippen vol en rood, zijn kaak bedekt met donkere stoppels. Ze merkte dat ze wenste dat hij zijn ogen zou openen, alleen maar om te zien welke kleur ze hadden—of ze net zo mooi waren als de rest van hem.
Beseffend dat ze een beetje te geïnteresseerd raakte, deed Nova een stap achteruit nadat ze zich ervan had verzekerd dat hij nog ademde.
Met die gedachte pakte ze haar EHBO-doos en ging naar haar kamer, rechtstreeks naar de badkamer. De douche was heet en snel, maar het duurde lang om de bloedvlekken weg te wassen.
Ze herinnerde zich dat ze de badkamer verliet, op de rand van haar bed ging zitten, en toen—niets. De slaap moet snel gekomen zijn, want het volgende dat ze wist, waren er uren voorbij.
Toen Nova wakker werd, was de vreemdeling verdwenen. Het enige bewijs dat hij er ooit was geweest, was de bloedvlek op haar bank. Als die er niet was geweest, had ze zichzelf misschien kunnen wijsmaken dat ze het hele gebeuren had gedroomd.
Maar hij was er geweest. En toen—zomaar—was hij er niet meer. Geen afscheid, geen uitleg, niet eens een bedankje voor het redden van zijn leven.
Nova had harder moeten wensen hem nooit meer te zien.
Maar minder dan drie weken later stond hij voor haar deur, bewusteloos en bloedend uit nog een schotwond.
En zo werd het een regelmatig iets.
