Marcello's Maffia Boek 2
Auteur
Lezers
488K
Hoofdstukken
57
Creatief worden
LUCA
Luca was wakker. Hij was aangekleed en klaar voor zijn afspraak met de twee idioten met wie hij samenwerkte.
Gisteravond was erg goed voor hem geweest, en dat Hayley er was, maakte het nog veel beter. Nu stond ze onder de douche, en hij dacht eraan hoe geweldig ze was. Hij wilde dat hij tijd had om zich bij haar te voegen.
Zelfverzekerd liep hij door het huis naar de keuken. Nic zat aan het aanrecht en at zijn ontbijt. Nic knikte toen Luca binnenkwam.
„Morgen.“ Luca pakte een mok hete koffie en ging tegenover zijn tweede man zitten. „Waar is Frankie?“
„Hij kijkt de auto na. Hij blijft erbij wachten, zodat niemand er een zender op kan plaatsen,“ legde Nic uit.
Luca had geluk dat hij zulke trouwe mannen had die voor hem werkten.
„Toby Sanchez zegt dat de rechercheur honderd procent zeker weet dat hij vandaag een zender op het safehouse gaat plaatsen.“
„Nou, laten we hopen dat de andere twee idioten net zo voorzichtig zijn als wij.“
Het Halfway House, zoals ze de oude lingeriefabriek noemden, was de plek waar het grote gevecht met Adam Marino zou plaatsvinden. Ze wilden niet dat hij te vroeg zou opduiken.
„Heb je een plan om te delen?“ vroeg Nic, en Luca knikte serieus.
Natuurlijk had hij een plan. Hij had altijd een plan.
HAYLEY
Hayley was een wrak terwijl ze douchte. Ze bleef maar naar het toilettasje met de geheime telefoon erin kijken.
Terwijl ze zich aankleedde en klaarmaakte, dacht ze aan hoe de agent haar had gedwongen om dit te doen. Ze had weinig keuze.
Ze bleef maar denken aan al het bloedvergieten, de verloren levens, en haar gedachten gingen naar de foto's in de mappen van de agent—alle mannen, vrouwen en, helaas, kinderen die gestorven waren.
Ze kon nooit, en wilde nooit, het bloed achter de bar vergeten. Het was het bloed van de twee onschuldige mensen die door Lorenzo Borroni waren vermoord.
Deze mannen doodden om te krijgen wat ze wilden. Van hen houden was onmogelijk. Maar voor Hayley was het ook onmogelijk om Luca te haten.
Ze hoorde Luca en Nic beneden praten over vertrekken. Ze wist dat ze nu moest toeslaan als ze wilde doen wat de agent had gevraagd.
Ze pakte haar tas, rende de kamer uit en de trap af. Luca en Nic stonden in de gang bij de voordeur. Het was nog donker buiten.
„Morgen,“ zei ze zachtjes toen ze beneden kwam.
Luca glimlachte breed. „Morgen, baby.“ Hij liep naar haar toe. Hij legde een hand op haar heup en kuste haar wang. „Je lijkt haast te hebben.“
Ze stapte achteruit om haar jas te pakken en trok hem aan. „Dat heb ik. Ik was een afspraak met een leverancier vergeten,“ loog ze. „Ik ben al laat.“
Luca keek naar een camera boven hem. „Ric kan je brengen.“
Dit wilde ze helemaal niet horen.
„Baas, we rijden langs de Dublin. We kunnen haar wel afzetten. Ik stuur Tony een bericht dat hij daarheen moet komen,“ legde Nic uit, terwijl hij zijn telefoon pakte.
Ze wist niet of ze opgelucht of juist doodsbang moest zijn.
„Ik denk het wel.“ Luca haalde zijn schouders op.
„Als jullie haast hebben, kan ik—“ Maar ze werd gestopt door een zachte kus op haar lippen.
„Je wilt je bazen toch niet boos maken, wel?“ Luca knipoogde. Hij pakte haar hand en nam haar mee naar buiten, de koude herfstlucht in.
„Dat is waar,“ zei Hayley terwijl Luca de deur van de SUV voor haar opende. „Een van hen is een echte klootzak als hij zijn zin niet krijgt.“ Ze kuste hem voordat ze instapte, en hij lachte zachtjes.
„Jouw baas klinkt als mijn soort man,“ zei hij toen hij naast haar ging zitten.
Ze glimlachte een beetje. „Ik zie wel dat jullie op elkaar lijken.“
Tijdens het rijden had ze het gevoel dat de auto steeds kleiner werd. Ze kreeg het benauwd. Hij zou haar zeker niet met hen meenemen. Ze had niet veel tijd meer om een plan te maken. Kon ze dit wel?
Ze begon in paniek te raken.
Was ze vergeten haar telefoon te pakken? Ze zocht ernaar in haar tas. Plotseling remde Frankie heel hard, en hij vloekte hardop in het Italiaans.
Door het harde remmen liet Hayley haar tas vallen. Alles viel op de vloer. Sommige spullen rolden onder de stoel van de bestuurder.
„Shit!“ siste ze. Ze bukte zich en probeerde haar spullen op te pakken. Dat was niet makkelijk terwijl de auto reed.
„Gaat het?“ vroeg Luca aan haar, en ze knikte met een glimlach.
„Frankie, kun je wat voorzichtiger doen?“ snauwde hij. Daarna mompelde hij: „Cazzo inutile.“
„Sorry, Baas. Sommige mensen worden gewoon dom geboren!“
„Ja, en jij bent er één van,“ lachte Nic. Frankie keek hem boos aan en mompelde een scheldwoord in het Italiaans. Daardoor moest Nic alleen maar harder lachen.
Hayley bedankte Luca en de mannen toen ze bij de Dublin stopten. Ze stapte uit. Ze pakte de spullen op die ze op de vloer zag liggen en gooide ze slordig in haar grote handtas.
„Tot later, baby,“ zei Luca, en ze dwong zichzelf om te glimlachen.
„Ik kijk ernaar uit.“
Ze voelde zich misselijk. Ze sloot de deur en keek hoe de auto wegreed naar de geheime locatie.
Ze voelde zich schuldig en haatte zichzelf. Maar er lag in elk geval nog één ding onder de stoel van die auto.
LUCA
De SUV stopte bij het Halfway House. Zoals afgesproken wachtten daar maar vier mannen en twee auto's. De twee Genovese broers stonden te praten met Lorenzo Borroni. Vitali stond iets verderop te bellen.
„Ik blijf in de auto om de boel in de gaten te houden,“ zei Frankie, en Luca knikte.
Luca en Nic stapten uit de auto en liepen samen naar de andere groep toe.
„Weer een geheime tip?“ vroeg Genovese toen ze bij de mannen kwamen.
„Hebben jullie je auto's gecontroleerd?“ vroeg Luca. Hij negeerde de vraag, en Genovese knikte.
„We hebben alles gecontroleerd,“ zei Francesco snel. „Onze kleding, onze telefoons, alles.“
„Goed zo.“
Borroni zuchtte ongeduldig. „Laten we beginnen met deze vergadering.“
Met zijn zessen liepen ze de lege fabriek in. Daar stonden een tafel en zes stoelen klaar.
„Wat gaat er nu gebeuren?“ vroeg Genovese terwijl hij een sigaret opstak.
„We moeten het spel meespelen. We geven hem precies wat hij wil zien.“ Luca glimlachte gemeen. „En ik heb daarvoor het perfecte idee.“
HAYLEY
Hayley was de hele ochtend en middag een zenuwpees geweest. Toen Siobhan had gevraagd waarom ze er zo vroeg was, had ze gelogen. Ze zei dat ze had afgesproken met een band, maar dat die niet was komen opdagen.
In plaats daarvan had ze schoongemaakt. Ze had alles keer op keer gepoetst met chloor. Ze was een rat, een verrader. Zelfs de gedachte aan gerechtigheid voor de onschuldige slachtoffers gaf haar geen beter gevoel.
Toen het avond werd, stroomde de club vol. De harde muziek hielp haar om de slechte gedachten te vergeten. De band hield de mensen aan het dansen, en het geld stroomde binnen.
„Ik neem aan dat het je gelukt is,“ hoorde ze een bekende stem zeggen terwijl ze een klant hielp.
Ze draaide zich om en keek naar Max. „Hoe weet je dat? Wat is er gebeurd?“ Had de politie Luca opgepakt?
„De rechercheur liet me weten dat hij een locatie heeft. Ik weet dat Frankie de auto heeft doorzocht en al hun spullen heeft gecontroleerd. Dus hoe heb je het voor elkaar gekregen?“
„Ik ben creatief geweest,“ zei ze koeltjes terwijl ze de bar schoonveegde. Ze moest moeite doen om hem niet te slaan, maar het was er te druk voor. Een deel van haar wenste dat ze hem met Halloween echt had vermoord.
Max lachte alleen maar. „Vond je mijn foto van laatst leuk? Ik had eigenlijk privédetective moeten worden.“
Ze keek hem boos aan. „Ik wist wel dat jij het was, klootzak.“
„Het was gewoon een herinnering, Hayley. Je bent maar een van de velen, niets speciaals. Hij heeft je toch een maand gegeven?“
Ze beet aan de binnenkant van haar wang terwijl hij sprak.
„Nou, dat is een maand in zijn huis, niet in zijn leven. Jij, Arianna, of welk ander voorbijkomend verenmeisje dan ook, jullie zijn gewoon een snelle wip. Jullie zijn gewoon een bron van snelle bevrediging, een manier om de spanning te ontladen.“
Ze wilde over de bar grijpen en hem wurgen. Ze wilde haar mes deze keer echt in hem steken. Maar ze deed niets van dat alles. Ze bleef gewoon staan en keek hoe de arrogante klootzak wegliep.
Terwijl de nacht vorderde, draaiden haar gedachten overuren. En die foto spookte steeds door haar hoofd.
Het had haar niets nieuws verteld. Diep van binnen wist ze wel dat ze maar één van de vele meisjes was. Veer of geen veer. Maar ze zat er al te diep in om er nu nog iets aan te doen. Binnenkort zou haar dubbelleven voorbij zijn.
***
„Hallo, Hayley,“ zei Luca toen hij het kantoor binnenkwam. Ze was bezig om de urenbriefjes van het personeel te ondertekenen.
„Hey.“
Maar toen ze zag wat hij in zijn hand hield, bevroor ze.
De armband!
„Frankie vond deze onder zijn stoel, samen met dit.“ Hij haalde een lippenstift tevoorschijn en lachte. „Hij zweert dat het niet van hem is, ook al is het wel zijn kleur.“
Hayley liep naar hem toe, pakte de twee onschuldig lijkende voorwerpen aan en legde ze op het bureau.
„Het zat vast in je tas toen die in de auto viel.“ Luca pakte haar achterhoofd vast en kuste haar vol passie. Daarna kuste hij langs haar kaak. „Mi sei mancato,“ mompelde hij in haar nek. „Ik heb je gemist, baby.“
Ze gooide haar hoofd naar achteren om hem meer ruimte te geven.
Ze wist dat het schaamteloos was om hem haar op deze manier te laten gebruiken. Deze man behandelde haar als een van de velen, maar tegelijkertijd gaf hij haar een geweldig gevoel.
Hij tilde haar op en zette haar op de rand van het bureau. Hij plaatste haar voeten op twee stoelen in de buurt en ging tussen haar open benen staan.
„Je bent prachtig,“ fluisterde hij in haar oor terwijl hij haar kuste en plaagde.
„Luca...“ kreunde ze. Hij streek met zijn handen langs haar benen omhoog. Hij trok haar rok omhoog toen hij bij haar dijen kwam, en daarna bij haar heupen. Zijn lippen verlieten de hare geen moment.
„Lascia che io ti ami?“ Hij bewoog zijn handen naar het zijden slipje dat ze droeg. Zijn duim streek over haar bedekte schaamstreek.
„Oh,“ zuchtte ze. Toen gaf ze antwoord op de vraag die ze niet eens begreep. „Ja.“
„Tesoro mio,“ mompelde hij, terwijl hij harder op de vochtige stof drukte.
Hayley wist dat dit helemaal fout was. Vanochtend had ze hem nog verraden. Gisteren was ze erachter gekomen dat hij bij Arianna was geweest. Maar het kon haar niet schelen. Ze verlangde naar zijn duistere kant. Het stootte haar niet af, maar leek haar juist dichter naar hem toe te trekken.
Hij schoof de dunne stof opzij, zodat hij bij haar schaamstreek kon komen. Ze kreunde van genot toen hij een vinger in haar natte opening gleed. Tegelijkertijd wreef zijn duim zachtjes over haar clit.
Ze kreunde zijn naam toen ze voelde dat ze bijna ging klaarkomen.
