Gehaat door mijn partner: finale
Auteur
Nathalie Hooker
Lezers
2,0M
Hoofdstukken
15
Hoofdstuk 1.
Aurora en Wolfgang hebben samen al heel wat stormen doorstaan, maar zal haar innerlijke wolf even onverzettelijk blijven? Terwijl Rory steeds vaardiger wordt in het beheersen van de elementen, dienen zich nieuwe obstakels aan. De heksen blijken een ander gezicht te hebben dan gedacht, en Wendell zal ongetwijfeld nog roet in het eten gooien. Wat heeft Selena in petto voor onze betoverende witte wolvin? En welk lot wacht de dochters van de maangodin? Het is nog lang geen rozengeur en maneschijn voor onze helden.
Aurora
Het stadsplein was veranderd in een slagveld. Geweerschoten knalden terwijl jagers en heksen van alle kanten opdoken.
De grond trilde toen mijn weerwolf vrienden in wolven veranderden, klaar voor de strijd.
Sierra, Wolfgang, Max, Remus en ik stonden bij elkaar en keken naar de chaos om ons heen. Wendell keek me aan met een duivelse grijns.
In zijn ogen was geen spoor van berouw te bekennen.
Hij wilde alleen maar verwoesten wat hij als fout beschouwde.
Het plein, normaal gesproken een gezellige ontmoetingsplek, lag nu bedekt onder as en rook. Hier dronk ik vroeger koffie met Emma. Het deed pijn om het zo te zien.
Als kind was dit de enige plek die als thuis voelde.
Gewoonlijk stonden er oude houten gebouwen omheen. Vanavond stond meer dan de helft in lichterlaaie.
Aan de Avery Road stonden kleine huisjes met bossen en besneeuwde bergen op de achtergrond.
In het midden van het plein stond een grote, sierlijke fontein. Normaal gesproken kabbelde het water er rustig doorheen. Vanavond was het water bloedrood gekleurd.
Dat was alles wat ik kon zien. Mijn jeugdplek, verwoest door menselijke jagers en hun gestoorde leider.
Op gewone dagen zou ik over de gladde stenen in het midden lopen.
Mijn voetstappen zouden normaal gesproken zacht klinken, niet zo luid als nu.
Ik hoorde een stem in mijn hoofd. Het was Eleanor.
'Doe niets doms, Aurora. Je bent er nog niet klaar voor.'
Ik ontblootte mijn tanden, klaar om van gedaante te verwisselen.
Wendell keek me aan met koude ogen en glimlachte.
'Ik ben er klaar genoeg voor,' antwoordde ik in gedachten. 'Ik ga niet toekijken hoe deze man mijn thuis vernietigt.'
'Aurora,' zei ze. 'Alles op zijn tijd.'
'Er is nooit een goed moment om onschuldige puppy's en families te doden, Eleanor.'
De verbinding werd zwakker.
'Oké,' zei ze uiteindelijk. 'Ik kan je niet tegenhouden. Maar het is niet verstandig om het te proberen. Je lijkt veel op je moeder.'
Ik kon haar bijna zien glimlachen, met een licht verdrietige blik.
'Wees voorzichtig. Woede kan je helpen, als je het goed gebruikt.'
Ik dacht na over haar laatste woorden.
Aan de noordkant van het plein stond een klein podium voor lokale zangers en artiesten.
Er hadden felgekleurde vlaggen en lichten moeten hangen. Vanavond zouden er kinderen optreden.
In plaats daarvan lagen hun lichamen op het podium, sommige bedekt, andere onbedekt, hun gezichten nog steeds onschuldig in de dood.
De kleine cafés en restaurants roken niet meer naar vers brood of koffie, maar naar bloed en vuil. Er was geen gepraat, alleen een angstaanjagende stilte.
Lake Iliamna lag er stil bij in de verte, getuige van de verschrikkingen die zich afspeelden. Het was te veel. Gewoon te veel.
Ik haalde diep adem en opende mijn ogen. De jagers bleven me bespotten, maar ik probeerde niet te luisteren.
Maar het zien van de lichamen van andere roedelleden en hun jonge puppy's verspreid over het terrein en het land van de roedel maakte me intens verdrietig en woedend.
'Laat me eruit,' smeekte Rhea. 'Het is tijd dat we ze laten zien wie hier de baas is.'
Ik twijfelde nog steeds. Wendell begon om me heen te lopen, met een gemene blik.
'Ik dacht al dat je hier zou komen, als een dappere kleine krijger.'
'Hoe durf je terug te komen, Wendell Grosvenor?' zei ik woedend, terwijl ik hem aankeek. 'Ik zei je te stoppen en de stad te verlaten. Welk deel daarvan begreep je niet?'
Hij grijnsde gemeen.
'Dacht je echt dat een jong meisje zoals jij, een meisje dat niet eens weet hoe ze haar eigen krachten moet gebruiken, mij pijn kon doen met haar woorden?'
'Ik ga je vermoorden, Aurora,' zei hij dreigend. 'Jij bent het laatste directe kind van de Maangodin. De laatste zuivere koninklijke wolvin van bloed.'
Ik keek hem woedend aan. 'Je bent gewoon een oude, boze rat die niets beters te doen heeft dan mensen bang maken met loze dreigementen en wegrennen als er echt gevaar dreigt.'
Sommige van Wendells menselijke jagers luisterden naar mijn woorden en knikten instemmend.
'Hij rent inderdaad altijd weg als er problemen zijn en laat ons achter om gedood te worden,' zei een van hen zachtjes.
Dus, zijn eigen mensen mochten hem niet.
Ik glimlachte lichtjes. 'Het lijkt erop dat je eigen mensen vinden dat je niet goed bent in je werk, Wendell.'
Wendells ogen vernauwden zich. 'Je denkt dat je zoveel beter bent, Aurora, maar je bent niets vergeleken met mij.'
De heksen aan Wendells kant begonnen magie te gebruiken en een donkere gaswolk omhulde ons allemaal. Ik hoestte en proestte terwijl het gas mijn longen brandde.
'Laat me eruit,' smeekte Rhea. 'Dit gas zal mij geen pijn doen.'
Op dat moment veranderde er iets in me.
Een koude wind streek langs mijn gezicht toen ik van gedaante verwisselde en Rhea de controle overnam. Zoals ze zei, deed het gas onze ogen geen pijn meer. In plaats daarvan wekte het het dierlijke deel in me op om te...
Verscheuren.
Doden.
Verscheuren.
Dit was precies waar Eleanor me voor gewaarschuwd had.
Ik bewoog me voorwaarts en probeerde me ergens aan vast te houden voor steun. Ik moest mijn gevoelens onder controle houden.
Maar alles wat ik kon zien waren de gezichten van de doden, die me aankeken, hun ogen smeekten om hulp.
Ik gromde en ontblootte mijn tanden naar Wendell.
'Wil je een gevecht, Wendell? Dan krijg je er een,' zei ik dreigend.
We begonnen te vechten, onze tanden en klauwen ontbloot.
Wendell was sterk en snel, maar ik was fel en vastberaden. We verwondden elkaar, sloegen en krabden.
Rhea's kracht zat in me en ik gebruikte het om me te helpen. Ik sprong op Wendell af en liet hem vallen. Hij gromde en probeerde me te bijten, maar ik was te snel.
Terwijl we vochten, zag ik Wendells broer zich in de schaduwen verstoppen. Ik greep mijn kans en sprong op hem af, waardoor hij op de grond viel.
Ik hield hem tegen de grond, mijn scherpe klauwen drongen in zijn huid.
'Stop je spreuken, Wendell,' gromde ik. 'Of je broer sterft.'
Wendell aarzelde even en gaf toen op. De donkere gaswolk verdween en ik gooide zijn broer naar onze mannen.
Wolfgang keek van een afstand toe, maar het gevecht was nu in volle gang en hij kon niet komen helpen, zelfs al wilde hij.
'Rory,' riep hij. 'Blijf kalm!'
Dat kon ik niet.
Ik stond vooraan in de strijd, mijn hart bonkte van angst en opwinding.
De geur van bloed en zweet was sterk terwijl de menselijke jagers, heksen en Wendells volgelingen op ons af renden met wapens.
'We moeten ons land beschermen!' riep ik naar mijn roedel, die achter me stond te grommen. 'Sierra, Wolfgang, Max, Remus, we hebben hiervoor geoefend. Laten we ze nu eens zien wat we kunnen!'
De menselijke jagers en Wendells volgelingen hadden veel wapens en de heksen gebruikten magie die de lucht donker deed aanvoelen.
We renden op hen af, onze tanden en klauwen ontbloot.
Het eerste geluid van metaal op metaal was oorverdovend en ik voelde pijn toen een van de jagers mijn arm opensneed met zijn zwaard.
'Je bent dood, wolvin!' schreeuwde Wendell, terwijl hij uit de menigte tevoorschijn kwam, zijn ogen vol woede. 'Ik zal jullie allemaal vernietigen!'
'Niet als wij jou eerst te pakken krijgen!' schreeuwde Sierra terug, terwijl ze op hem afsprong met ontblote tanden.
De andere weerwolven volgden haar en al snel waren we midden in het gevecht, ontwijkend spreuken en pijlen, en krabden we naar de menselijke jagers met al onze kracht.
Ik zag Wolfgang en Max hard vechten, heks na heks verslaan met hun enorme kracht.
Remus daarentegen vocht met zijn geest, gebruikte zijn kracht om dingen te verplaatsen en de jagers en heksen te laten struikelen.
Terwijl het gevecht doorging, zag ik Wendell proberen weg te rennen. Ik huilde, en gaf mijn roedel het signaal om hem te achtervolgen. 'Laat hem niet ontsnappen! We moeten hem te pakken krijgen!'
Mijn roedel rende vooruit, achtervolgde Wendell door de bomen en over de rivier.
Ik hoorde zijn broer, Alastor, hem smeken om te stoppen en te vechten als een moedig persoon, maar Wendell was te bang om ons direct onder ogen te komen.
Plotseling zag ik iets bewegen aan mijn rechterkant en draaide me net op tijd om te zien hoe een van de heksen een vuurbal naar me gooide.
De hitte schroeide mijn vacht en ik hoestte toen de rook mijn longen vulde.
Wendell gebruikte deze kans om langs de struiken te rennen, de laffe snelheidsduivel.
Maar toen gebeurde er iets vreemds en voelde ik een golf van energie door me heen gaan.
De rook en het vuur deden me geen pijn meer. In plaats daarvan opende ik mijn handen en ving die vuurbal op, en op de een of andere manier stuurde ik hem terug naar de heks.
Mijn ogen zagen rood en goud, vonken explodeerden in de verte. Het was te veel, te snel.
Plotseling bewogen de struiken in de buurt. Rhea, mijn wolf, gromde.
Er was iets mis.
'Alastor!' schreeuwde ik, terwijl ik naar de struiken rende. 'Hij is nog hier!'
Ik duwde de takken opzij en daar was hij, gehurkt en klaar om aan te vallen. Rhea en ik sprongen naar voren en grepen hem moeiteloos.
'We hebben hem,' zei ik, buiten adem. 'Wendell mag dan ontsnapt zijn, maar we zullen ervoor zorgen dat Alastor nooit meer problemen veroorzaakt.'
Ik vertraagde toen, beseffend dat de strijd voorbij was. Dat is wanneer ik in de ogen van mijn medewolven keek.
Ze respecteerden me, ja, maar ze leken ook bang. Ik keek om me heen.
Ik had meer verbrand dan alleen de heks. Een hele rij gebouwen en schuren in de verte had vlam gevat.
Ik had niet alleen de vuurbal teruggestuurd.
Ik had een enorme explosie veroorzaakt.
