NORSE
Auteur
Lulu Waters
Lezers
2.1M
Hoofdstukken
61
Lief, Torsten en Erik zoeken al eeuwenlang naar hun geliefde koningin nadat een boze tovenaar hen vervloekte om zonder haar te leven. Ze hebben de hoop bijna opgegeven... tot op een dag, op een archeologische opgravingsplaats in Noorwegen, een meisje met sneeuwwit haar verschijnt, wat nieuwe hoop geeft op het einde van hun zoektocht. Runa Liv groeide op met de verhalen van haar oma over drie koningen en hun geliefde koningin, en was wanhopig om het ware einde te leren kennen. Ze weet niet waar ze aan begint wanneer drie knappe reuzen haar verleiden, maar al snel lijkt het erop dat het einde van de verhalen uit haar jeugd volledig door haar geschreven kan worden. Met drie prachtige Vikingkoningen aan haar voeten lijkt de strijd van haar leven te verleidelijk om te weerstaan.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Proloog
RUNA—15 JAAR EERDER
. . . . . . NIEUW-ENGELAND, VS
Terwijl het vuur in de open haard knettert en danst, kruip ik lekker in mijn bed en wacht vol spanning op mijn favoriete verhaaltje voor het slapengaan.
Oma Naynay vertelt de mooiste verhalen ooit, maar dat over de Vikingkoningin spant de kroon.
"Vertel me meer over de koningen en hun koningin, oma!" Ik wiebel opgewonden in mijn bed om haar aandacht te trekken.
Met een zacht lachje en een warme glimlach komt oma naar me toe en gaat op de rand van mijn bed zitten. Ze ruikt naar koekjes en suiker - twee geuren waar ik dol op ben.
Het licht van het vuur weerkaatst in haar bril, waardoor ze er bijna een beetje griezelig uitziet, maar ik weet wel beter.
Bij oma logeren is het leukste wat er is. Ze vertelt me allerlei verhalen uit haar geboorteland en ik mag in deze kamer slapen. Die staat vol met boeken en oude spullen uit de Vikingtijd.
Ik heb oma verteld dat ik dit later ga bestuderen. Ze moet er altijd een beetje om lachen, maar ik meen het echt.
"Waar waren we ook alweer gebleven?" vraagt ze, terwijl ze me nog eens goed instopt als ik achterover leun op mijn zachte kussen.
"Je vertelde over de koningin met drie stipjes achter haar oor en hoe haar drie koningen haar komen redden."
Ik denk tenminste dat we daar waren gebleven. Ik heb dit verhaal al zo vaak gehoord, maar steeds net een beetje anders; ik weet het niet zeker.
Ze steekt haar vinger op terwijl ze knikt en zachtjes lacht. "O ja, ja, ja. Nu schiet het me weer te binnen. De drie koningen bogen elke avond aan haar voeten en gaven haar alles wat haar hartje begeerde.
"O, wat hielden die koningen van haar. Hun liefde voor elkaar was zo sterk als een os. Niemand en niets kon ooit tussen hen komen. Heb ik je verteld dat ze voorbestemd zijn om samen te zijn?"
Ik schud mijn hoofd en leef me weer helemaal in het verhaal in terwijl ik me de koningin voorstel, zittend op haar grote troon, met de koningen die naar haar opkijken.
Ik denk dat zij de beste koningin is die ze ooit hebben gehad. Ze is rechtvaardig en vriendelijk, maar ook sterk en dapper. Geen enkel ander dorp of volk durft het tegen haar op te nemen.
"O ja. De drie koningen vinden hun koningin altijd in elk nieuw leven. Maar dit verhaal staat op het punt te veranderen en ze zullen elkaar allemaal kwijtraken.
"Een boze tovenaar mag hen niet, en spreekt een vloek over hen uit," zegt oma met een griezelige stem, waardoor ik kippenvel krijg.
"Nee!" roep ik uit, terwijl ik mijn hoofd schud. Ik stel me de boze tovenaar voor met kippenbeenderen om zijn nek, bedekt met zwart-witte verf, net als de tovenaar die ik in mijn favoriete Vikingboek zie.
Hij is eng en gemeen - de ergste persoon in het hele verhaal.
"Echt waar, dat deed hij. Hij vervloekte hen om voor altijd gescheiden te zijn. Zie je, de tovenaar was jaloers op de liefde die ze voor elkaar hadden.
"Hij kon het niet langer aanzien - wilde hen uit elkaar drijven - dus sprak hij een vloek uit over de koningen en stuurde de koningin weg... Ver, ver weg."
"Maar ze verslaan hem toch?" vraag ik, in de hoop dat de boze tovenaar niet wint.
De koningin en haar koningen zijn toch sterker?
"Het spijt me, maar nee, lieverd. Kijk, ook al is de koningin erg sterk, ze heeft niet alle magische krachten zoals de tovenaar die heeft.
"En haar koningen hadden alleen hun gewone wapens om tegen de magie te vechten."
Ik word bang terwijl ik aan haar lippen hang. "Wat is er met hen gebeurd, oma?"
"Het is moeilijk om precies te weten, maar de verhalen die ik van mijn eigen oma heb gehoord, zeggen dat de koningin naar een andere tijd en plaats werd gestuurd. Haar koningen bleven achter om voor altijd zonder haar te leven.
"Sommigen zeggen dat de koningen nu nog leven, werkend en levend tussen ons als gewone mensen, maar niemand heeft de koningin gezien."
Mijn hart doet pijn voor hen. Ze moeten voor altijd zonder hun koningin leven? Maar ze horen bij elkaar! "Oma, ze moeten de tovenaar toch kunnen verslaan!"
Ze glimlacht en aait over mijn hoofd. "De enige manier om de tovenaar te verslaan, vrees ik, is dat de koningen hun koningin vinden en de speciale ketting met magische symbolen, zodat ze allemaal terug naar huis kunnen gaan."
"Wat zullen ze doen als ze daar zijn?"
Ze haalt haar schouders op, staat op en kust mijn voorhoofd. "Daar eindigt het verhaal, mijn lieve kind. De koningen hebben hun koningin of de ketting nooit gevonden, dus dat kan ik je niet vertellen.
"Maar ik denk dat ze een manier zouden vinden om die gemene, boze tovenaar eens en voor altijd te verslaan." Ze knipoogt.
Ik knik en frons dan, denkend aan hoe de tovenaar alles heeft verpest. "Nou, dat is niet eerlijk. Ze zouden een gelukkig einde moeten hebben, oma."
Ik ben boos. Ook al is dit mijn favoriete verhaal, ik ben verdrietig dat de koningen hun koningin nog niet hebben gevonden, en ik ben kwaad dat de tovenaar ermee wegkomt.
"O, schatje, we willen allemaal dat ze een gelukkig einde krijgen, maar dat is nog niet gebeurd." Ze loopt naar de deuropening en doet mijn licht uit. "Ga nu slapen."
Maar voordat ze weggaat, vraag ik: "Hoe zullen ze hun koningin ooit vinden?"
Een warme glimlach verschijnt op haar lippen. "Sommigen zeggen dat het allemaal in het oude verhaal staat. Hun koningin zal haar hebben zo wit als sneeuw, een hart zo groot als de oceanen, en die drie kleine-"
"Stipjes achter haar oor!" maak ik opgewonden af.
Ze lacht. "Precies. Ga nu slapen, lieverd." Oma verlaat de deuropening.
Ik kijk naar de dansende schaduwen op het plafond, gemaakt door de open haard, en kan niet stoppen met denken aan de koningin. Waar is ze naartoe gestuurd? Misschien kan ik helpen haar te vinden.
Als ze een sterke koningin is zoals de verhalen zeggen, hoe komt het dan dat ze nog niet gevonden is?
Dan denk ik aan de koningen en hoe ze waarschijnlijk een heel verdrietig en eenzaam leven zonder haar hebben geleid.
Ik draai me om naar de muur, laat mijn vermoeide ogen dichtvallen, maar blijf piekeren over het verhaal.
Een vrouw met haar zo wit als sneeuw. Ik kan haar voor me zien, dansend in een veld terwijl haar witte haar vrij achter haar aan wappert.
Als ik groot ben, ga ik de koningen helpen hun koningin te vinden, al is het het laatste wat ik doe.
