Ogen op mij
Auteur
Vivienne Wren
Lezers
18.1K
Hoofdstukken
37
Guinevere leidt een zachtmoedig, rustig en stralend leven, totaal onbewust van het feit dat Asher — een intense, briljante tech-kluizenaar met het talent om binnen te dringen waar hij niet hoort — al verstrikt is geraakt in haar wereld. Hij observeert haar met een toewijding die gevaarlijk aanvoelt, maar ook ontwapenend gefocust, alsof hij al tijden wacht tot ze zijn kant op ademt.
Wanneer hij eindelijk uit de schaduw stapt, voelt Guinevere de grond op een zinderende manier kantelen. Is hij een bedreiging… of de enige persoon die dapper genoeg is om het vuur dat zij verborgen houdt uit te dagen? Hun botsing ontketent een aantrekkingskracht die ze niet kan negeren, en dwingt haar tot een keuze die ze nooit had verwacht.
Hoofdstuk 1: Doelwit
ASHER
Ik heb zo'n verdomde hekel aan mensen, man.
Iedereen wil iets: status, deals, dicht bij mij zijn. Alles wat hen een machtig gevoel geeft. Ik houd me sterk, glimlach, schud handen. Knik alsof ik luister. Doe alsof het me iets kan schelen. Probeer niet te stikken in de geur van duur parfum en wanhoop.
Ik slenter door de menigte, ontwijk handen terwijl ik loop en gris een glas champagne van een dienblad.
„Blackwell!“ klinkt een luide stem achter me.
Fuck mijn leven.
Ik draai me om en dwing mijn gezicht tot iets semi-vriendelijks.
„Boden,“ zeg ik, terwijl ik zijn uitgestoken hand schud. Hij pakt mijn hand met beide handen vast, en ik krijg meteen de neiging om hem terug te trekken. Maar ik glimlach breed naar hem en knijp net iets harder dan nodig. Net hard genoeg om hem eraan te herinneren wiens hand hij aanraakt.
Fucking rat.
„Je bent moeilijk te pakken te krijgen,“ mompelt Boden. „Zelfs op je eigen evenement.“
„Vooral op mijn eigen evenement,“ antwoord ik vlak, met weer die brede glimlach. „Maar je hebt me gevonden. Wat kan ik voor je doen?“
„Loop met me mee,“ zegt Boden, terwijl hij aan mijn verdomde arm trekt alsof hij daar het recht toe heeft.
Ik loop met hem mee richting de garderobe, meer om aan de rest van de menigte te ontsnappen dan wat ook, en laat hem maar kletsen over zijn bedrijf.
En dan zie ik haar.
Een klein, breekbaar ding. Goudbruin haar losjes opgestoken, alsof ze het gehaast had gedaan. Grote groenbruine ogen die de kledingrekken afspeuren alsof ze haar zullen branden als ze te lang blijft staren. Het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien.
Breekbaar. Onschuldig. Fucking perfect.
Mijn eerste gedachte is ongepast. Mijn tweede gedachte is bezitterig. Ik moet haar de mijne maken.
Ze kijkt me niet aan. Gunt me geen enkele blik, niet eens als ik met beide handen op de balie leun en haar aanstaar alsof ik haar op haar plek wil vastpinnen. Maakt niet uit. Ik zie haar. Ik heb haar al uitgekozen. Dat is genoeg.
Dus wanneer Boden zijn telefoon pakt en zijn garderobekaartje laat vallen, raap ik het op. En wanneer de man naast me wegstapt van de balie en zijn kaartje in zijn zak stopt, bezegelt een goed getimede, vriendschappelijke halve knuffel de deal. Ik wissel de nummers om, stop het kaartje van de vreemde man in Bodens jaszak en kijk toe hoe hij doorpraat, nog steeds nergens van bewust.
Het meisje komt naar de balie. Ik kijk naar haar naambordje.
GUINEVERE
, fuck me. Een mooie naam voor een mooi meisje.
Ze pakt het kaartje van Boden aan en verdwijnt in het doolhof van jassen. Even later komt ze terug met een dure zwarte trenchcoat in haar handen.
Boden pakt hem aan zonder een woord, trekt hem aan en rukt dan zijn hand uit de zak alsof iets hem gebeten heeft. Hij trekt de jas uit en controleert het label.
„Hé, meid,“ snauwt hij boos. Ik wil het liefst zijn tanden door de vloer slaan, maar ik houd me in.
Guinevere komt weer tevoorschijn. Haar wenkbrauwen zijn vragend opgetrokken.
„Dit is niet van mij,“ briest hij, terwijl hij de jas hard op de balie smijt.
Ze fronst haar voorhoofd en pakt de jas. „Weet u het zeker?“ vraagt ze verward. „Dit is—“
„Denk je soms dat ik mijn eigen jas niet herken?!“ snauwt hij. Ze deinst bang achteruit.
Er flitst iets scherps in me op. Die blik in haar ogen. Ik wil die nog een keer zien. Door mijn handen. Op mijn voorwaarden.
Ze zoekt door een stapel weggegooide kaartjes en haalt er twee uit. Allebei nummer 312.
Ze schuift ze naar Boden toe. „Kijkt u maar. Dit is het nummer dat u me gaf. Ik weet het nog, want—“
Hij leunt over de balie en onderbreekt haar. „Denk je dat ik mijn eigen jas niet ken?“ gromt hij weer. Zijn ogen schieten door de ruimte en blijven hangen bij een zijdeur. „Laat me erin. Ik pak hem zelf wel.“
„Nee!“ piept Guinevere. „Ik mag u niet binnenlaten. Dat is tegen de regels!“ Ze beeft nu, met wijdopen ogen vol angst.
Een collega komt achter haar staan. „Meneer, het spijt me—“
Ik grijp in. Kalm. Ontspannen. Mijn hand grijpt Bodens schouder vast. Ik knijp precies hard genoeg om hem te laten stoppen.
„Boden, vriend,“ zeg ik. Mijn stem klinkt zoet, maar ook gemeen. „Waarom ga je niet even naar buiten voor een sigaret? Guinevere hier zoekt jouw jas wel even. Toch, schatje?“
Ze krimpt ineen. Die grote ogen kijken eindelijk in de mijne. Het is maar voor een tel, maar het is genoeg.
Ze knikt en schiet dan weer snel weg.
„Mijn sigaretten zitten in mijn jas,“ moppert Boden.
„Een drankje dan,“ zeg ik. Ik stuur hem al richting de bar.
Hij beent weg, en ik draai me weer naar haar toe.
Ze kamt door de rekken, bijna allemaal zwarte trenchcoats, het arme kind. Ik kijk haar na als een havik en bestudeer hoe ze beweegt. Ze ademt in snelle, korte teugjes; haar bewegingen zijn schrikachtig. Ze is gespannen en kijkt om de paar seconden over haar schouder. Ze checkt vast of Boden al terug is.
Hij maakt haar zenuwachtig. Ik zie haar graag zenuwachtig. Maar ik vind het niet fijn dat híj degene is die dat veroorzaakt. Ik vind het echt niet fijn dat ze langs me heen kijkt alsof ik hier verdomme niet besta.
Ik leun met mijn onderarmen op de balie en strengel mijn vingers in elkaar.
Het kost haar bijna tien minuten om iets te vinden dat past bij Bodens beschrijving. Ze haast zich terug met de jas in haar hand.
Ik wenk Boden om te komen.
Hij steekt zijn hand uit zodra hij de jas ziet. Maar Guinevere aarzelt.
„Kunt u me vertellen wat er in de rechterzak zit?“ vraagt ze. Ze durft hem amper aan te kijken.
„Je maakt verdomme toch een grapje,“ mompelt Boden. Hij grijpt weer naar de jas.
Ze stapt naar achteren.
„U gaf me een ander kaartje,“ zegt ze, zacht en onzeker. „Het is een regel om te dubbelchecken voordat we een jas aan iemand meegeven zonder het juiste nummer.“
Boden kijkt haar aan alsof hij over de balie wil springen. Dan gromt hij: „Sigaretten en een zilveren Zippo.“
Ze controleert de zak. Ze knikt en geeft de jas over.
„Nogmaals, meneer, het spijt me zo—“
„Bespaar me je excuses,“ snauwt hij. „Je wordt toch wel ontslagen.“ Dan stampt hij weg, terwijl hij al een sigaret tevoorschijn haalt.
Guinevere draait zich om en loopt recht in de armen van haar collega, die haar omhelst en over haar haar aait als een of andere verdomde held.
Ik sta daar en kijk hoe ze haar frustraties deelt met haar collega, zich totaal niet bewust van mijn aanwezigheid. Het maakt me razend en windt me tegelijkertijd verdomd op.
Ik blijf in de buurt hangen. Ik glip een paar keer de grote zaal weer in, praat met wat werknemers en doe alsof ik nog steeds aan het netwerken ben. Maar ik verlies haar geen seconde uit het oog.
Als ik zie dat ze haar collega's gedag knuffelt en haar jas pakt, glip ik door de menigte.
***
De nachtlucht bijt in mijn gezicht als ik naar buiten stap, ver genoeg achter haar om niet gezien te worden. Ze slaat een sjaal om, te groot voor haar kleine lichaam, en stopt haar handen in haar zakken. Ze loopt snel voor iemand die zo klein is.
Ik blijf in de schaduwen en kijk.
Ze loopt de parkeerplaats voorbij. Ze blijft doorlopen.
Guinevere, baby. Zeg me niet dat je in het donker helemaal alleen naar huis loopt.
Ze steekt de straat over. Ze loopt sneller.
Nog een straat verder begint ze in haar tas te graven. Ze zoekt haar sleutels: we zijn ofwel dicht bij haar huis, of ze weet dat ze gevolgd wordt en zoekt wanhopig naar iets om zich mee te verdedigen.
Maar dan stopt ze voor een klein rijtjeshuis en maakt de deur open, die ze hard achter zich dichtslaat. Ik hoor sloten omdraaien.
Ik blijf in de schaduw van een boom aan de overkant van de straat staan en kijk.
Ze knipt het licht aan. Trekt haar sjaal en jas uit. Verdwijnt even, en komt dan weer in beeld met een deken in haar armen. Dan, eindelijk, sluit ze de gordijnen.
Brave meid.
Je weet maar nooit wat voor monsters er zich buiten kunnen verstoppen.
