Ontwaken - Eve en Eden
Auteur
L. T. Marshall
Lezers
19.0K
Hoofdstukken
155
Twee zussen. Eén lot. En een duisternis die weigert begraven te blijven.
Eden en Eve Santo zijn identiek geboren, maar ze konden niet meer van elkaar verschillen. Eden is zachtaardig, empathisch en gezegend met een zeldzame helende magie. Eve is machtig, roekeloos en verteerd door een rusteloze honger naar meer dan het beschutte leven dat hun roedel vereist.
Opgegroeid in de veiligheid van de Santo-wolvenroedel nadat een brute oorlog hun soort bijna vernietigde, hadden de tweelingzussen nooit de verschrikkingen van het verleden onder ogen hoeven komen. Maar wanneer Eve geobsedeerd raakt door de verboden berg waar ooit wilde vampiers stierven, ontwaakt een eeuwenoude duisternis die haar meesleurt naar een plek waar niemand haar kan bereiken.
Terwijl Eve's krachten buiten controle raken, weigert Eden de zus op te geven die volgens de rest al verloren is. Met de hulp van Kaelin, een gevaarlijke hybride tussen demon en wolf die door het lot aan haar verbonden is, moet Eden de vervloekte berg betreden en de angstaanjagende waarheid onder ogen zien over wat de tweeling werkelijk voorbestemd was te worden.
Want om Eve te redden, moet Eden misschien juist datgene vernietigen wat haar zus zo machtig maakt.
Awakening: Eve of Eden is een duistere paranormale fantasy vol verboden magie, eeuwenoude bloedlijnen, wilde vampiers, 'fated mates' en de hartverscheurende band tussen zussen – een emotionele en verslavende reis over liefde, opoffering en de gevaarlijke prijs van macht.
Hoofdstuk 1: Het meisje in haar schaduw
TWAALF JAAR OUD
„Waarom ben je zo'n huilebalk?“ Eve trekt me overeind uit de kluwen van armen en benen waar ik in belandde toen ik in deze spleet gleed. Ze smakt met haar tong, rolt met haar ogen en klopt me ruw af. Mijn onhandigheid irriteert haar, en ze toont geen greintje zusterlijke bezorgdheid.
Ik zucht nog maar eens. Telkens als ik haar probeer bij te houden, val ik en moet zij me redden. Vergeleken met haar ben ik inderdaad altijd onhandig en traag. Dat is niet mijn schuld. We mogen er dan precies hetzelfde uitzien, maar daar houdt de vergelijking op.
„Ik ben geen huilebalk... Ik heb me bezeerd. Het is oké om daar even verdrietig over te zijn. Je rende te hard, en daar ben ik niet zo goed in als jij. Ik kan alleen op een normaal tempo rennen.“ Ik probeer me te verdedigen, snuif mijn tranen van de pijn weg en veeg mijn bloedende pols af aan mijn natte jurk. Mijn nieuwste zomerjurk met bloemetjes is nu een kapotte bende, met een flinke scheur langs de kanten zoom.
„Sssst, ze komen eraan. Stel je niet aan en stop met snotteren. Je weet dat ze je gaan uitlachen. Zet me niet voor schut.“ Eve verstijft bij het gekraak en geritsel van onze naderende vrienden en zet dat koele masker van onverschilligheid op waar ze zo om bekendstaat.
Ik ga rechtop staan en tover een vrolijke glimlach op mijn gezicht die veel meer bij mij past. Het maakt me niet uit dat mijn val haar met haar ogen laat rollen; ik wil gewoon niet dat mijn vrienden medelijden met me hebben.
„Jullie zijn veel te snel voor ons om bij te houden. Eve, bedenk wel dat wij nog niet zijn getransformeerd; wij kunnen alleen rennen op normale benen.“ Toya, een van de kleinere meisjes, komt als eerste tevoorschijn en baant zich een weg door de struiken die deze stomme spleet verbergen, de spleet die me overrompelde. Ze hebben alle drie grote ogen en zien er uitgeput uit, terwijl ze zwaar ademen met een laagje zweet op hun voorhoofd.
„Eden is ook nog niet getransformeerd, en zij zat me de hele tijd op de hielen. Geef maar toe, jullie zijn gewoon langzaam. En jullie zoeken smoesjes!“ Eve grijnst arrogant naar hen om hun geklaag en wuift hen achteloos weg met haar hand.
„Eden is de dochter van een alfa... Snelheid is voor haar heel natuurlijk, wolf of niet. Ze heeft altijd al veel harder gerend dan wij.“ Simon is de volgende die zich ermee bemoeit. Hij hijgt en ziet er op een schattige manier wat ongemakkelijk uit, terwijl hij zijn slappe haar uit zijn sproetige gezicht veegt. Ik bloos als ik hem zie en zijn compliment hoor.
Simon geeft me kriebels in mijn buik als hij in de buurt is, en ik weet niet waarom. Misschien komt het doordat hij de enige jongen in de roedel is die niet bang is om in de buurt te zijn van een van de dochters van de alfa, en hij me behandelt als ieder ander. Hij is niet direct de knapste jongen van onze leeftijd: lang en dun, met te veel sproeten en zandkleurig haar.
Normaal val ik altijd op de donkere, mysterieuze wolven van de Colombiaanse bloedlijn, dus ik heb nooit begrepen waarom ik zo verlegen van hem word. Misschien komt het door hoe hij zich soms gedraagt: volwassen en een beetje uit de hoogte, alsof hij slimmer en wijzer is dan wij allemaal, omdat hij de oudste is.
„Alleen verliezers zoeken smoesjes voor hun fouten,“ snauwt Eve. Ze maakt met haar vingers een 'L' op haar voorhoofd naar Simon. Het maakt hem boos, hoewel hij dat niet zal zeggen. Hij haat ruzies en weet dat Eve toch sterker is. Hij gaat nooit tegen haar in en laat mij dat in plaats daarvan doen.
Eve draait zich resoluut om, gooit haar haar naar achteren in zijn richting en loopt weg, barstensvol arrogantie, terwijl ik achter haar rug om met mijn ogen rol.
„Gaat het? Ben je gevallen?“ Simon loopt direct op me af als hij mijn kapotte jurk en de bloedvegen ziet. Toya volgt hem bezorgd, en de kleine Maisie klautert eindelijk ook tevoorschijn.
„Mijn hemel... Ik denk dat ik doodga. Mijn hart kan dit geren niet veel langer aan.“ Ze ademt zwaar, met een rood hoofd. „Eden... je jurk!“
„Het gaat wel. Het is maar een schaafwond, al deed het wel pijn toen ik daar viel.“ Ik draai me om en knik naar de kuil in de bosgrond waar ik in ben beland. Een piepklein dalletje, ongeveer drie meter breed en ruim een meter diep, dat er vanuit deze hoek onbenullig en ondiep uitziet. Ze leunen allemaal naar voren om te kijken, maken meelevende geluidjes en helpen me om het resterende vuil van me af te vegen.
„Waarom is ze toch altijd zo humeurig?“ Toya doorbreekt ten slotte ons kleine groepje zorgzame vrienden en knikt naar de plek waar Eve verdween. Het is de bedoeling dat we samen de oude mijnen of grotten in de berg gaan verkennen, waar vroeger vampiers schijnen te hebben gewoond. Een plek die ten strengste verboden voor ons is, en toch staan we hier.
De oorlog met de vampiers eindigde meer dan tien jaar geleden, nog voor ik werd geboren, dus het fascineert me enorm. Mijn grootvader is een vampier, en ik kan me niet voorstellen dat wolven en vampiers zo met elkaar vochten. Vechten op leven en dood... gezworen vijanden. Het is vreemd.
Ik denk dat ik met eigen ogen wil zien waar het is gebeurd om het te kunnen geloven. Om te begrijpen dat de vampiers, lang geleden, echt een groot gevaar voor ons waren. Dat was ook de enige manier waarop mijn zus onze vrienden heeft kunnen overhalen om mee te gaan, en dat is de reden dat ik erbij ben. Ze zouden nooit zomaar instemmen met iets wat zij vraagt, maar ik kan ze er altijd vriendelijk van overtuigen dat het een goed idee is.
„Je weet hoe ze is. Ze denkt dat ze beter is dan wij, en dat wij allemaal maar zwak en zielig zijn omdat zij al transformeerde toen ze vijf was, en dat dat op de een of andere manier aantoont dat ze van betere komaf is.“ Simon klemt zijn kaken op elkaar.
Dit is een onderwerp waar hij en mijn zus vaak ruzie over hebben gemaakt. Het irriteert hem mateloos dat mijn zus op ons neerkijkt, ook al is hij de zoon van een leider uit de tweede roedel. Ik denk dat het hem als enige man in ons groepje ook ergert dat zij als eerste transformeerde en hij nog steeds niet, ondanks dat hij ouder is.
Ik kan het niet ontkennen, want het is de waarheid. Eve heeft altijd al geloofd dat zij de beste is als eerstgeboren tweeling en de allereerste tribride van de roedels: de sterkste, de snelste, jong getransformeerd en al ver daarvoor bijzonder begaafd. Haar vaardigheden zijn ongeëvenaard, en niemand komt ook maar in haar buurt. Zelfs ik niet.
„Mijn moeder zei dat ze de arrogantie van onze opa van vaderskant heeft geërfd.“ Het floept er zonder nadenken uit; het is iets wat ik mijn ouders hoorde zeggen toen ik niet mocht meeluisteren. Snel sla ik een hand voor mijn mond. Niet alleen kan mijn zus goed horen, maar ik overtreed ook een belangrijke regel en ik ben gemeen, wat ik verschrikkelijk vind.
„We mogen niet over hem praten.“ Maisies fluisterende toon zorgt ervoor dat ik me nog dommer voel dat ik het zei. Ze sust me met een zacht tikje op mijn arm. Haar grote ogen lijken nog meer op die van een bang hertje, alsof het bos om ons heen ons zou kunnen afluisteren en verraden.
Hij is allang dood, vermoord door de vampiers. Blijkbaar was hij een vreselijk persoon die afschuwelijke dingen heeft gedaan met mijn familie en onze roedel. Hij was geobsedeerd door macht, gaf alleen om wat hij kon worden, en verraadde zelfs zijn eigen zoon door mijn Rema jarenlang in een diepe slaap op te sluiten. Juan Santo—een naam en een persoon die beter voor altijd vergeten kan worden.
Hij was deels de reden dat de oorlog tegen de vampiers begon, waarom mijn moeder haar familie verloor en waarom onze roedel nu in twee gemeenschappen woont die kilometers uit elkaar liggen. Tante Carmen en oom Jasper helpen mijn Rema en haar partner om de Bergroedel te leiden, terwijl mam, pap, tante Meadow en de tweede roedel over de vallei waken.
Soms zie ik een flits van die slechtheid in Eve, dat sterke verlangen naar meer, dat kille egoïsme. Het maakt me bang, alsof ze een stukje van zijn duisternis in zich draagt dat bij mij altijd afwezig is geweest. Op die manier zijn we als licht en donker, ook al staan we pas aan de vooravond van de puberteit en volwassenheid.
Eve is zo gefocust op wat ze kan worden, dat ze geen tijd verspilt aan normale dingen, zoals genieten van het leven en vrienden maken. Ik wil gewoon gelukkig zijn, met een simpel leven en veel plezier. Ik heb geen grote ambities.
„Je zus heeft radaroren... En wat je opa betreft, laten we de doden rusten.“ Simon breekt in om mijn fout glad te strijken. Wolven verzwijgen het pijnlijke verleden het liefst om het zo te begraven. „Laat het verleden waar het hoort.“
