De broers Morretti
Auteur
Jessica Morel
Lezers
913K
Hoofdstukken
20
Eddison Jenkins en Luca Moretti zijn al twee jaar huisgenoten. Eddison is een slimme, kleine, jongensachtige brunette, en Luca is een zelfverklaarde seksverslaafde. Als ze aan hun derde jaar op de universiteit beginnen, begint de dynamiek tussen de twee te veranderen. Luca heeft elke avond een ander meisje, maar wat zal er gebeuren als Eddison een jongen mee naar huis neemt?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Bunny
Boek 1: Huisgenoten
„Oh mijn god! Jij bent de vriendin, of niet soms?“ klonk een stem van achter Eddie.
Klinkt absoluut als een blondje. Waarschijnlijk Luca's nieuwste scharrel, dacht Eddie. Ze draaide zich weg van de pannenkoeken die ze aan het bakken was om antwoord te geven op de stem.
„Ik ben de huisgenoot,“ zei Eddison simpelweg.
Bij het geluid van sleutels die in het slot omdraaiden, keken beide vrouwen naar de deur. Eddie wist meteen wie het was.
„Dat...“ zei ze terwijl de deur openging, „is de vriendin.“
Kate Vanderbeek kwam het kleine herenhuis in Boston binnen. Ze droeg een dure designer handtas over haar schouder. Eddie was inmiddels wel aan haar gewend geraakt.
„Morgen, Kate. Pannenkoek?“
„Nee bedankt, Eddie.“ Kate bekeek de blondine van top tot teen voordat ze zich weer tot Eddie richtte. „Zeg me niet dat...“
„Yep,“ antwoordde Eddie met rollende ogen terwijl Kate keihard begon te schreeuwen.
„Luca Moretti! Kom nu meteen met je kont hierheen!“
Op Kate's bevel liep Luca Moretti de keuken in. Hij was bijna een meter negentig lang en had zwart krullend haar. Met zijn blote borstkas leek hij op een knappe Italiaanse god.
Eddie gooide een pannenkoek op haar bord en ging op het aanrecht zitten. Ze was klaar voor haar ochtendvermaak. Het was tenslotte al de vierde keer deze week.
„Hé, babe,“ zei Luca, terwijl hij zijn armen om Kate's middel sloeg. Ze duwde hem ruw weg en sloeg hem met haar dure handtas.
„Noem me geen 'babe'! Alweer? Luca, meen je dit? Je had het nog beloofd!“
Terwijl het geschreeuw doorging, draaide Eddie zich om naar de blondine die naast haar stond.
„Dus, wat is jouw naam?“ vroeg ze.
„Bunny,“ antwoordde de blondine met een giechel. Hierdoor rolde Eddie opnieuw met haar ogen.
„Natuurlijk heet je zo.“
Eddie en Luca woonden nu iets meer dan twee jaar samen. Ze zaten allebei in hun derde jaar van de universiteit.
Ze hadden alleen via e-mail gesproken voordat ze gingen samenwonen. In het begin schrokken ze allebei best wel van elkaar. Maar ze hadden geleerd om goed als huisgenoten samen te leven.
Luca dacht eerst dat Eddie een jongen was vanwege haar naam. Hij was blij verrast toen hij ontdekte dat dit niet zo was.
Hij vond haar ontzettend aantrekkelijk. Ze leek dit zelf echter niet door te hebben en liep in bijna niks door het appartement. Daardoor stond Luca vaak lang onder een koude douche.
Eddie voelde zich ook erg aangetrokken tot Luca. Ze had hem echter duidelijk gemaakt dat ze niet zomaar de volgende scharrel wilde zijn. Ze was in Boston om te studeren, een diploma te halen en weer te vertrekken. Geen enkele jongen zou haar in de weg staan.
De ouders van Luca waren de eigenaren van het huis waar de twee woonden. Luca had eigenlijk geen huisgenoot nodig. Toch gebruikte hij de huur die Eddie betaalde — het geld dat ze in de zomer verdiende — om van te feesten.
In het begin vonden meneer en mevrouw Moretti het geen goed idee dat Luca een vrouwelijke huisgenoot had. Maar toen ze Eddie eenmaal ontmoetten, sloten ze haar meteen in hun hart.
Eddie vond het altijd grappig dat Luca's ouders zich zorgen om háár maakten. Zeker als je keek naar de rij vrouwen die elke ochtend uit zijn bed kwam.
Het geluid van de huistelefoon maakte een einde aan de ruzie. Eddie liep ernaartoe om op te nemen.
„Hallo, met Eddison.“
„Eddison, lieverd, hoe gaat het met je?“ Het zware Italiaanse accent van mevrouw Moretti maakte haar dag direct een stuk beter.
„Goedemorgen, mevrouw Moretti. Met mij gaat het goed. Hoe is het met u?“
Eddie grijnsde naar Luca. Bij het horen van de naam van zijn moeder, duwde hij Kate en Bunny snel het huis uit. Eddie hield haar lach in om mevrouw Moretti niet te onderbreken.
„...Dante en ik missen onze kleine jongen en denken erover om even langs te komen.“
„Een bezoekje klinkt geweldig! Ik weet zeker dat Luca er heel blij mee is. Wilt u hem even spreken?“ stelde Eddie voor. Luca was inmiddels weer zonder zijn fanclub binnengekomen. Hij zwaaide naar Eddie en maakte duidelijk dat ze hem de telefoon niet mocht geven.
„Ik geloof dat hij hier ergens rondloopt...“
Luca bleef met zijn lippen vormen: „Nee! Nee!“ Maar Eddie negeerde hem volkomen.
„Hier is hij! Luciano! Het is je moeder!“ zei Eddie vrolijk, terwijl ze hem de telefoon gaf.
Luca haalde een vinger langs zijn keel. Hij maakte daarmee duidelijk dat hij haar later wel zou terugpakken voor deze actie.
Eddie rolde met haar ogen en ging verder met haar pannenkoeken terwijl Luca zijn moeder begroette. „Mama! Come vanno le cose?“ (Hoe gaat het?)
„Oh, braaf kind! Je spreekt Italiaans!“
Luca vond het moeilijk om naar zijn moeder te luisteren. Zijn ogen waren strak op Eddie gericht. Hij zou zijn gevoelens voor haar nooit willen toegeven, maar hij kreeg al een stijve door alleen maar naar haar te kijken.
Hij keek toe hoe ze het laatste stukje pannenkoek in haar mond stopte. Haar tong schoot even naar buiten om haar onderlip af te likken.
Ik moet zo weer een koude douche nemen, dacht hij, terwijl hij zag hoe ze haar bord naar de gootsteen bracht.
Eddie had nog steeds haar pyjama aan. Deze bestond uit een T-shirt van Luca en haar slipje. Hij vond het geweldig hoe ze er in zijn kleren uitzag.
Het T-shirt was net lang genoeg om haar intieme delen te bedekken. Maar omdat ze geen beha droeg, liet haar borstkas niets te raden over.
Eddie gaf hem een teken dat ze zich ging omkleden. Ze kuste zijn wang en wandelde rustig naar haar kamer. Hij keek naar haar wiegende heupen totdat ze uit het zicht verdween. Daarna richtte hij zijn aandacht weer op zijn moeder.
„We komen vanavond langs, jongen. Ik neem lasagne mee.“
„Oké, mam. Klinkt goed.“
„Italiaans!“
„Va bene! Ci vediamo stasera mama.“
„Ciao, mijn mooie jongen.“
Luca hing de telefoon op en liep direct Eddie's slaapkamer in.
„Ma en pa komen vanavond eten.“ Hij ging op haar bed zitten terwijl ze haar spijkerbroek aantrok.
Hij keek de andere kant op terwijl hij sprak. Hij probeerde om niet naar haar prachtige lichaam te staren. „Ma zei dat ze lasagne meeneemt.“
„Oh, lekker! Hoe heb je Kate en Bunny hier zo snel weggekregen?“
„Bunny? Heette ze echt zo?“ Luca sloeg zichzelf in gedachten voor z'n kop omdat hij had geneukt met iemand die naar een konijntje was vernoemd.
„Dat is wat ze me vertelde. Waar vind je deze vrouwen toch?“
„Het komt allemaal hierdoor, babe,“ grijnsde Luca. Hij wees trots naar zijn blote borstkas.
Eddie merkte dat ze er te lang naar bleef kijken. Ze dwong zichzelf om weg te kijken. Snel pakte ze een trui om over haar beha aan te trekken.
„Trouwens, ze wist dat het maar voor één nacht was.“
„En Kate dan?“
„Ha! Kate is makkelijk! Ik beloof haar te trakteren op een lunch en wat sieraden, en ze eet zo uit mijn hand. Kate is voor de nachten dat ik verder niemand kan scoren. Het is goed om een reserve te hebben.“
„Dat is ziek, Luke.“
„Je houdt van me, Eddie.“ Luca gooide een kussen naar haar. Eddie ving het op en gooide het hard naar hem terug. „Weet je nog wat je afgelopen kerst tegen me zei?“
„Wat zei ik dan?“
„Oh, dat is waar ook. Je was vast dronken.“
„Ik word niet dronken, Luke, dat ben jij. Jij kunt er niet goed tegen, weet je nog?“
„Ik ben Italiaans. Italianen kunnen goed tegen alcohol.“
„Dan ben jij vast de enige Italiaan ter wereld die laveloos omvalt na één rondje shotjes.“
„Het was absint!“
„Smoesjes, smoesjes. Hoe dan ook, wat doe je hier eigenlijk, behalve kijken hoe ik me aankleed?“
„Heb je een lift nodig naar de campus?“
Eddie's telefoon trilde op het nachtkastje en ze liep ernaartoe om te kijken.
Parker Collins
Ik sta buiten. Je koets staat klaar, m'lady. x
„Hé, Jenkins! Ik praat tegen je,“ zei Luca. Hij zwaaide met zijn hand voor Eddie's gezicht. „Heb je een lift nodig? Ik kleed me even aan en dan kunnen we gaan.“
„Nee, het is al goed. Een vriend komt me ophalen.“
„Ben je terug voor het eten?“
„Yep,“ zei Eddie, en ze liet de 'p' hard ploppen. Ze hing haar tas over haar schouder en haastte zich het huis uit. Ze had al genoeg tijd verspild met wachten op Luca Moretti.
„Doei, Luke!“
Luca liep naar het raam in Eddie's kamer. Vanaf daar had hij een goed zicht op de straat. Hij zag hoe ze aan de passagierskant in een pick-up truck stapte.
Eddie leunde naar voren en kuste de bestuurder. Luca balde zijn handen stevig tot vuisten.
Wie is in hemelsnaam mijn meisje aan het zoenen?
