Breek het ijs
Auteur
Pearl C
Lezers
19,9K
Hoofdstukken
44
Elena is een gedreven MBA-studente, klaar om haar droombaan te veroveren, totdat ze wordt gekoppeld aan Aiden, de beruchte bad boy van de ijshockeywereld. Belast met de taak om zijn imago op te poetsen, verwacht ze ego en arrogantie — maar wat ze krijgt zijn vonken, verleiding en een gevaarlijke aantrekkingskracht die ze nooit had voorzien.
Elke strategische bespreking en mediastunt trekt haar dieper mee in een verboden verlangen. Terwijl geheimen, roem en de druk van de schijnwerpers samenkomen, moet Elena navigeren op de dunne lijn tussen professionaliteit en passie. Kan een hart dat de regels breekt de hitte van de penaltybox overleven?
Meet Ugly
ELENA
Ze liep recht tegen een muur van spieren aan. De klap sloeg de lucht uit Elena's longen en zorgde ervoor dat haar tas van haar schouder gleed.
Het ene moment haastte ze zich door de marmeren foyer, te laat en flink in de stress, en het volgende moment ketste ze zo hard op iemand af dat ze in één klap tot stilstand kwam. Niet zomaar iemand. Een man. Een ontzettend grote man. Sterke handen grepen haar armen vast voordat ze achteruit kon wankelen, en hielden haar in een stevige, onwrikbare greep.
„Kijk uit waar je loopt, anders doe je nog iemand pijn.“ De stem was zwaar en scherp, vol irritatie.
„I-ik deed het niet expres,“ zei Elena buiten adem. „Sorry.“ Haar wangen gloeiden toen ze omhoog keek, en daarna vergat ze helemaal hoe ze moest praten.
De man die boven haar uittorende zag eruit alsof hij in een arena thuishoorde, niet in de gepolijste gangen van de Harley Business School. Lang. Brede schouders. Gebouwd alsof pure kracht in elke lijn van zijn lichaam was gebeiteld.
Zijn donkere haar zat een beetje in de war, alsof hij er met een hand doorheen was gegaan en had besloten dat het zo wel goed was. Zijn kaak was hard en streng, het soort dat suggereerde dat glimlachen zorgvuldig werden gerantsoeneerd.
Maar het waren zijn ogen die haar aan de grond genageld hielden. Grijs. Koud als de winter. Woedend genoeg om te vonken. Haar polsslag maakte een gênant klein sprongetje.
Heel even bleven zijn handen op haar armen rusten. Zijn gezichtsuitdrukking werd niet zachter, maar er veranderde iets in zijn blik. Hij aarzelde. Hij keek net iets te lang naar haar gezicht voordat hij zichzelf leek te herstellen. Toen kneep hij even onbewust in haar armen, waarna hij een stap achteruit deed en haar losliet.
Elena wankelde bijna zonder het contact. „Sorry,“ herhaalde ze, dit keer wat zachter.
Zijn blik gleed naar haar mond, en schoot toen zo snel terug naar haar ogen dat ze het zich misschien had verbeeld. Zijn blik werd weer hard. Zonder nog een woord te zeggen, draaide hij zich om. Hij liep de grote trap af en straalde bij elke stap irritatie uit.
Elena bleef stokstijf staan. Haar hart klopte veel te snel voor een gewone botsing met een vreemde. „Wie in vredesnaam,“ mompelde ze tegen zichzelf, „was dat?“
„Elena!“
Ze draaide zich om toen ze haar naam hoorde. Becky zwaaide naar haar onderaan de trap en liep al op haar af.
Toen Becky bij Elena kwam, keek ze naar de weglopende man en liet een zacht fluitje horen. Becky was haar beste vriendin en haar redding in deze les. Ze was iemand die niet over haar oordeelde omdat ze niets van sport afwist.
„Wauw,“ zei Becky. „Dat was indrukwekkend.“
„Hij is…“ Elena blies haar adem uit en probeerde bij te komen. „Hij is een speler?“
„In meerdere opzichten,“ zei Becky met een grijns. „Echt iets voor jou om een slechte start te maken met de gevaarlijkste speler van het team.“
„De gevaarlijkste speler?“ herhaalde Elena.
„Dat,“ zei Becky, terwijl ze naar de trap knikte, „was Aiden Donnelly.“
Aiden. Die naam paste helemaal niet bij hem.
„Hij staat erom bekend dat hij heel lastig is om mee te werken,“ ging Becky verder terwijl ze de trap opliepen. „Hij is een van de beste verdedigers van het land. Ook de duurste speler van de Bulldogs. Hij is eigenlijk de baas van het team.“
„Hoe weet je dit allemaal?“ vroeg Elena, terwijl ze haar aankeek.
„Ik heb vijf oudere broers,“ zei Becky. „Waar denk je dat we het aan de eettafel over hadden?“
„Aanbiedingen van Axe-mannendeodorant?“
„Was het maar waar. Ik heb achttien jaar lang de stank van ongewassen jongens geroken. Mijn neus is voor altijd verpest.“
„Bedankt dat je die informatie met me deelt, Becks.“
„Graag gedaan,“ zei Becky.
Ze kwamen bovenaan de trap aan. Pas toen besefte Elena echt waar ze was: de Boston Public Library, voor het liefdadigheidsfeest en het netwerkdiner.
Elena was te laat, en het was helemaal haar eigen schuld. Ze was na de les gebleven om professor Adams uit te horen over de nieuwste opdracht.
Ze kon er niets aan doen. Het was de leukste opdracht die hij dit hele semester had gegeven… Nee, wacht, het was de leukste opdracht van haar hele tijd op de Harley Business School.
Eentje die haar dichter bij haar doel kon brengen om bedrijfsadviseur te worden bij een van de drie grootste bedrijven.
„De beste vijf studenten krijgen de kans om hun werk te presenteren aan het McGinley Consulting Firm. Eén van hen krijgt een baan aangeboden na het afstuderen. Verpest het niet, jongens.“
De woorden van professor Adams van vorige week klonken nog steeds in haar hoofd, en ze wilde nog steeds gillen van blijdschap. Elena geloofde bijna nooit in makkelijke wegen of cadeautjes. Maar deze kans was simpelweg te goed om te laten liggen.
De Harley Business School werkte dit jaar samen met McGinley en de Boston Bulldogs voor de opdracht over entertainmentmanagement van dat jaar. Elke student werd gekoppeld aan een speler van de Bulldogs. Ze moesten de speler helpen om een persoonlijk merk en een PR-plan op te bouwen.
Een succesvolle samenwerking betekende de beste baan op de campus. Elena wilde die baan. Heel graag. Want ze had gezien hoe het alternatief eruitzag.
Haar moeder die uitgeput thuiskwam, lichtjes ruikend naar welke dienst ze zojuist ook had gedraaid—soms schoonmaakmiddel, soms frituurvet. Ze liet haar tas bij de deur vallen voordat ze een glimlach forceerde.
„Het gaat goed met ons,“ zei ze altijd, zelfs als dat niet zo was.
Elena had al vroeg geleerd om niet om meer te vragen. Om niet meer nodig te hebben. Het belangrijkste was dat ze had geleerd om een kans als deze niet te verspillen.
Ze had zich eerst alleen voor het vak entertainment ingeschreven om de studiepunten te halen, maar nu was ze heel blij. Als ze dit project won, kon ze haar droombaan krijgen.
Dat was precies de reden waarom ze na de les was gebleven om met professor Adams te praten. Elk klein voordeeltje kon een verschil maken. Helaas had ze daardoor wel de drankjes vooraf gemist.
„Je bent zo laat,“ zei Becky terwijl ze naar het grote feest liepen. „We hebben het team al ontmoet.“
„Wat?“ Elena draaide zich naar haar toe. „Zouden we ze niet in de les ontmoeten? Daar was ik wel gewoon bij geweest.“
„Ontspan.“ Becky duwde zachtjes met haar schouder tegen die van Elena terwijl ze liepen. „We horen pas in de les wie onze partners zijn. Je hebt alleen de kans gemist om te hopen dat Jake Showalter jouw partner is.“
„Wie is dat?“ vroeg Elena.
Becky kreunde. „Kom op, Elena. Je zou tenminste moeten weten wie de aanvoerder is.“ Ze praatte door terwijl ze liepen. „Mensen zeggen dat hij de strakste kont van de hele competitie heeft. Ik maak geen grapje. Het tijdschrift Us Weekly heeft er een artikel over geschreven.“
„Het kan me niet schelen, Becky,“ zei Elena geïrriteerd. „Ik geef niets om de NHL… of om de konten van hun spelers.“
Ze stapten het netwerkevenement binnen, waar de lucht was gevuld met klinkende glazen en beleefd gelach. Een symfonie van gesprekken, berekenende glimlachen en kansen.
Elena ging wat rechter op staan, klaar om zich te mengen onder de kopstukken van de Bulldogs. Dit was het. Haar kans om op te vallen. Haar kans om te winnen. Haar kans om een beter leven voor zichzelf op te bouwen.
Becky boog naar haar toe en liet haar stem zakken, alsof ze een geheim deelde. „Bid maar,“ zei ze, „dat je niet aan Aiden Donnelly wordt gekoppeld.“
Elena liet een zachte zucht ontsnappen. „Wat is het ergste dat er kan gebeuren?“ vroeg ze, in een poging om luchtig te doen.
Becky keek haar bloedserieus aan. „Ik meen het,“ zei ze. „Hij is de gevaarlijkste speler van het team.“
Elena's blik gleed bijna onbewust terug naar de grote trap waar hij was verdwenen.
Gevaarlijk. Lastig. Precies het soort persoon waar ze bij uit de buurt moest blijven.
Haar maag draaide om, want met haar pech…
„Mevrouw Swan,“ zei iemand.
Elena draaide zich om. Professor Adams liep door de menigte op haar af, en hij zag er veel te tevreden uit.
„Ah,“ zei hij, kijkend naar haar rode wangen. „Het lijkt erop dat je je partner al hebt ontmoet.“
Haar hart zakte in haar schoenen. „Wat?“
Hij glimlachte en genoot er zichtbaar van. „Aiden Donnelly.“
Elena keek instinctief de kamer rond, op zoek naar hem. Ze zag hem bij de bar staan. Zijn brede schouders waren half weggedraaid. Hij praatte met een andere speler en had een drankje in zijn hand. Hij had niet één keer haar kant op gekeken.
Professor Adams boog iets naar voren. „Ik heb gehoord dat Aiden niet zo'n zin heeft in dit project,“ zei hij. „Dus ik dacht dat jij de perfecte partner was om hem te motiveren.“
Elena staarde hem aan. „U heeft me gekoppeld aan de man die zowat mijn kop eraf beet?“ vroeg ze.
Professor Adams grinnikte. „Ik heb hem gekoppeld aan de student die de grootste kans heeft om hem te overleven. Jullie krijgen morgen in de les de kans om elkaar te leren kennen.“
Aan de andere kant van de kamer keek Aiden eindelijk op. Zijn grijze ogen ontmoetten de hare—kouder, harder en veel gevaarlijker dan daarvoor.
