Rebel Souls MC (Nederlands) Book 5
Auteur
Violet Bloom
Lezers
17.2K
Hoofdstukken
22
In een wereld van motorclubs en verborgen verlangens varen Brick en Bubbles door de roerige wateren van liefde, loyaliteit en verraad. Terwijl ze worstelen met hun verleden en het gevaarlijke heden, wordt hun club bedreigd door de Bratva, een meedogenloze Russische bende. Te midden van de chaos komen geheimen aan het licht, worden allianties op de proef gesteld en bloeit liefde op de meest onverwachte plekken. Overleven ze de naderende oorlog en vinden ze vrede, of wordt hun wereld uit elkaar gerukt?
Hoofdstuk 1.
Boek 5:Steen voor Steen
Inleiding
Brick was al sinds zijn tienerjaren open over zijn geaardheid. Maar het leek wel of hij als een magneet mannen aantrok die nog in de kast zaten.
Toen hij zich aansloot bij de Rebel Souls Motorcycle Club, stak hij meteen zijn hand op en zei: „Ik ben homo.“ Hij zou nooit ergens blijven waar hij niet zichzelf kon zijn; verstoppen wie hij was, dat kwam niet in zijn woordenboek voor.
Hij had er geen rekening mee gehouden dat hij de liefde van zijn leven in de club zou vinden.
Bubbles stond bekend als de rokkenjager van de club. Hij dacht altijd dat vrouwen zijn enige zwak waren. Dat veranderde als een blad aan een boom toen hij Brick ontmoette.
Tijdens Bricks proefperiode bij de club voelde Bubbles stiekem vlinders in zijn buik. Hij probeerde zijn gevoelens weg te stoppen door met clubvrouwen te flirten, maar dat hielp geen zier.
Zelfs nadat hij eindelijk kleur had bekend aan zichzelf en aan Brick, was Bubbles er nog niet klaar voor om uit de kast te komen. Tegen beter weten in begon Brick een relatie met hem, die ze angstvallig geheim hielden voor de rest van de club.
Maanden later was Bubbles eindelijk zover om het aan anderen te vertellen, maar Brick was er niet blij mee.
Toen Bubbles bijna werd neergeschoten, kuste hij Brick voor het oog van de hele club. Het kon hem niets meer schelen. Hij was de liefde van zijn leven bijna kwijtgeraakt en hij was het zat om verstoppertje te spelen.
Maar toen sloeg de angst toe.
Amper dagen na hun grote kus voor de hele club vroeg Bubbles de clubleider of hij er even tussenuit mocht. Toen hij groen licht kreeg, verdween hij maandenlang.
Het enige wat Brick wist was dat Bubbles nog leefde, en dat wist hij alleen omdat Bubbles zich regelmatig moest melden bij de clubleider.
Toen Bubbles drie maanden later eindelijk zijn gezicht weer liet zien, was alles anders.
Is het te laat voor Brick en Bubbles? Heeft Bubbles zo'n grote flater geslagen dat Brick hem nooit zal vergeven?
BRICK
De frisse lentewind voelde aangenaam op mijn gezicht. Het was tot nu toe de warmste dag van het jaar.
Ik liet mijn Harley brullen. Greaser had er net nieuwe sturen op gezet en ik probeerde ze uit.
De afgelopen twee maanden had ik veel gereden. Maar het hielp niet om hem uit mijn gedachten te bannen. Overal zag ik herinneringen aan hem.
Hij was in mijn kamer in het clubhuis. Hij was in elke hoek van het clubhuis. Ik kon geen ruimte binnengaan zonder hem te zien, alsof hij een spook was dat me achtervolgde. Maar hij was niet dood.
Als hij dood was, kon ik er misschien overheen komen. Maar dat zou betekenen dat ik nooit meer bij hem kon zijn.
Hoewel ik woedend op hem was omdat hij eindelijk aan iedereen had verteld dat hij homo was nadat we een heel jaar samen waren geweest, hoopte ik stiekem nog steeds op een nieuwe kans.
Ik miste hem als een verliefde puber. Zelfs tijdens het rijden voelde het alsof hij naast me zat. Ik herinnerde me al onze stiekeme ritjes samen.
Ik zag zijn scheve glimlach als hij naar me keek, en zijn helderblauwe ogen die altijd ondeugend keken.
Zelfs toen de zon onderging, meende ik te zien hoe het licht scheen op de neusring die hij altijd droeg. En de oorbellen in beide oren.
Ik had nog nooit een jongen met piercings gedatet. Ik voelde het metaal nog steeds in mijn mond als ik aan zijn gepiercete tepels zoog. Maar het herinneren aan de piercings was niet het ergste.
Het ergste was het herinneren van zijn handen op de sturen van zijn motor, en hoe de zilveren ringen om zijn vingers eruitzagen.
Ik herinnerde me hoe zijn vingers, die me zo vaak hadden aangeraakt en me zo goed hadden laten voelen, eruitzagen als hij in de handvatten of het gas kneep.
Ik zag zijn helm laag op zijn hoofd, maar dat beeld veranderde snel in een van hem met een pet op. Hij droeg altijd een pet achterstevoren, met zijn lange haar in een knot achter op zijn hoofd.
Eindelijk kon ik weer rijden, wat had geholpen.
De eerste vier weken nadat hij was vertrokken, kon ik niet rijden vanwege de genezende schotwond in mijn been. Het litteken dat het achterliet was lelijk, aan twee kanten, aangezien de kogel dwars door me heen was gegaan.
Ik had vastgezeten in het clubhuis, me verstopt in mijn kamer en de andere leden en hun vele vragen ontweken. Ik mocht de vrouwen in de club wel, maar ik praatte liever over hun mannen dan over mijn man.
Daarom had ik hen ook vermeden.
Tevreden over hoe mijn motor reed met de nieuwe sturen, nam ik de afrit en keerde terug naar het clubhuis.
Ik had een drankje nodig. De alcohol en wiet hielden Alec niet uit mijn gedachten, maar maakten de dingen ook niet erger.
Hoe dichter ik bij huis kwam, hoe minder zeker ik was of rijden me echt hielp vergeten of niet.
Het had altijd geholpen, maar zelfs de wind in mijn gezicht en het trillen van de motor onder me konden de gedachten aan hem niet uit mijn hoofd houden.
De herinnering waar ik de laatste weken het meest aan dacht, was die waarin hij me voor het eerst kuste.
Het was de avond van mijn feest geweest toen ik volwaardig lid werd. De club had altijd geweten dat ik homo was; ik had geen reden om het te verbergen.
Ik had de ergste dingen meegemaakt vanwege mijn geaardheid, dankzij mijn ouders die me twee keer naar een conversiekamp stuurden tussen mijn dertiende en achttiende.
Normaal gesproken huurden ze een stripper in voor het nieuwe lid, ook al waren er altijd een dozijn gewillige vrouwen rond de club zonder strippers of sekswerkers in te huren.
Maar geen van hen waren mannen, dus hadden ze een homo-avond in de bar geadverteerd en de deuren geopend. Ik had letterlijk de keuze uit tientallen mannen; vrouwen waren niet de enigen die achter mannen in motorclubs aan zaten.
Ik had een sexy oudere man gevonden - ik hield altijd al van oudere mannen - en met hem gedanst tot ik zijn harde lul door zijn spijkerbroek heen tegen me aan voelde duwen.
Ik had hem uitgenodigd naar mijn kamer en hij had meteen ja gezegd. We waren aan het zoenen geweest, hij duwde me tegen mijn slaapkamerdeur en ik probeerde hem open te krijgen, toen hij bij me werd weggetrokken.
„Rot op,“ had Alec tegen hem geschreeuwd. De man met wie ik was geweest, wiens naam ik zelfs toen niet kende of om gaf, zag er doodsbang uit.
Alec was intimiderend. Hij was niet de grootste kerel in de club, dat waren zeker Tank en Bender, maar ik kon zien waarom iemand hem er eng uit zou vinden zien.
Wanneer het niet alleen wij tweeën waren, had hij een gemene, boze blik op zijn gezicht. Het was totaal anders dan zijn vrolijke persoonlijkheid.
Hij had zich zelfs een keer verkleed als Bubbles van de Power Puff Girls, wat hem zijn bijnaam opleverde.
Voor mijn feest was Bubbles alles wat ik van hem had gekend. Hij had zeker een van die persoonlijkheden waarbij je hem moest leren kennen voordat je besefte dat hij niet gemeen was, ook al zag zijn gezicht er gemeen uit.
„Wat de fuck?“ had ik tegen hem geschreeuwd, woedend. „Als je homofoob gaat zijn-“
Mijn woorden waren gestopt door een diepe grom en hij duwde me tegen de deur en kuste me.
Normaal gesproken dacht ik dat ik goed was in weten of iemand homo was, maar ik had het duidelijk mis gehad over Alec. Ik had geen idee dat hij me leuk vond.
Ik wist, zelfs toen al, dat het een slecht idee was om iets te beginnen met een broeder uit de club, maar hij had me gekust alsof hij verdronk en ik de enige was die hem kon redden.
Mijn handen hadden het shirt vastgepakt dat hij onder zijn vest droeg, hem vasthoudend en dichter naar me toe trekkend.
Hij had mijn deur opengeduwd en we waren mijn kamer in gestrompeld, alleen in staat om te blijven staan door hoe we elkaar vasthielden.
Strompelend naar mijn bed waren we gevallen, hij bovenop mij. Alec was erin geslaagd de deur dicht te schoppen, ons opsluitend voordat hij bovenop me was gevallen en mijn handen boven mijn hoofd had vastgepind.
Ik was gewend om de controle te hebben bij mijn partners, maar ik had het hem gewillig gegeven. Zijn lipring had mijn lip gekieteld, het metaal schrapend tegen me aan en mijn lul nog meer naar hem laten verlangen.
Zelfs nu, meer dan een jaar later, wist ik niet zeker wat er was gebeurd, wat de betovering had verbroken.
Was het de kreun die ik had laten ontsnappen? Was het hoe ik, zodra hij mijn polsen had losgelaten, een hand tussen ons in had geduwd en zijn lul door zijn broek heen had aangeraakt?
Of was het de manier waarop hij had gekreund toen ik hem aanraakte die hem had bang gemaakt?
Hoe dan ook, hij was weggerend, sneller van mijn bed opgestaan dan ik ooit had gezien. Zwaar ademend had hij me aangestaard, zijn lippen gezwollen van ons hevige, verhitte zoenen.
Hij had er zo verward uitgezien door wat er net was gebeurd.
Dat was de eerste keer dat hij was weggerend.
In het jaar dat we samen waren geweest, was hij vaker weggerend dan ik kon tellen, bang voor zijn seksualiteit en wat dat betekende, bang om mensen te vertellen dat hij homo was.
En toen ik eindelijk dacht dat hij er doorheen was, eindelijk de club vertellend dat hij homo was en me kussend voor iedereen, was hij als een lafaard weggerend.
Dus ja, ik was erg boos op hem. Maar dat betekende niet dat ik niet nog steeds van hem hield, dat ik hem niet terug wilde.
Ik reed de parkeerplaats van het clubhuis op, parkeerde mijn motor in de rij en stapte af, mijn helm achterlatend en naar binnen gaand.
Vanavond was Boomer's feest om volwaardig lid te worden. De President zou over een paar uur een vergadering bijeenroepen, en we zouden hem officieel inwijden.
Hij zou door iedereen worden ingestemd. Niet alleen had de jongen Joe gedood, maar hij had ook een kogel opgevangen voor Carrie.
Toen ik binnenkwam, waren de vrouwen in de club natuurlijk de eersten die me opmerkten.
„Iedereen eruit!“ riep Rachel, opstaand. Ze was nu ongeveer vijf maanden zwanger en begon eindelijk een beetje te laten zien.
Liza en zij hadden ongeveer dezelfde uitgerekende datum, en Brenda zou drie weken voor hen bevallen. Nog drie baby's voor de club. De jongens wisten duidelijk niet hoe anticonceptie werkte.
„Dat geldt ook voor jou,“ zei ze tegen de President, die zoals gewoonlijk met Bender en Hawk zat. „Iedereen behalve Brick.“
„Schatje,“ zei de President. „Je kunt me niet uit mijn eigen clubhuis zetten.“
Ze gaf hem een blik die duidelijk zei, let maar op. „Ga schieten of zo,“ zei ze.
Hij zuchtte diep, maar hij kon haar nooit nee zeggen. „Iedereen eruit. Behalve Brick.“
Verdomme. Hij gooide me echt voor de leeuwen.
„Boomer!“ riep Charlie. „Breng ons een fles whisky voordat je gaat.“
Boomer deed wat hem werd opgedragen, zoals de brave jongen die hij was als het om de vrouwen ging.
Toen het clubhuis leeg was, tenminste het bargedeelte, iedereen naar hun kamers of naar buiten gegaan, werd ik gedwongen om bij de vrouwen te gaan zitten. Ze probeerden me al zo in het nauw te drijven sinds Alec was vertrokken.
Charlie had een glas tot de rand gevuld met whisky voor me klaarstaan toen ik naar de tafel liep. Ik dronk het in één keer leeg voordat ik een stoel pakte, achterstevoren ging zitten en op de tafel leunde.
„We moeten het over Bubbles hebben,“ zei Charlie.
„Ik wil het niet over hem hebben. Laten we het over Hawk hebben.“
„Het zal je goed doen om erover te praten,“ zei Carrie.
Ze bedoelden het goed. Dat wist ik, maar ik wilde er niet over praten. Als ik erover zou praten, zou ik moeten voelen, en ik was er nog niet klaar voor om iets anders te voelen dan niets.
„Waarom is hij weggegaan?“ vroeg Rachel.
„Geen idee.“
„Jullie hadden geen ruzie of zo?“ vroeg Liza.
„Je wist niet dat hij het van plan was?“ vroeg Brenda.
Brenda, Liza en Rachel hadden allemaal water voor zich staan, waardoor ik met Carrie en Charlie moest drinken.
„Nee. We hadden geen ruzie. We hebben verdomme de nacht samen doorgebracht voordat hij vroeg om te vertrekken.“ Tranen prikten in mijn ooghoeken toen ik hen dat vertelde.
Alec had verdomme in mijn bed geslapen, me vastgehouden, alleen om wakker te worden en mijn hart te breken.
„Heb je nog iets van hem gehoord?“ vroeg Charlie.
„Nee.“ Ik schonk nog een glas whisky in voordat ik verder ging. „De President vertelt ons in vergaderingen wanneer hij heeft gehoord bij welke club hij is. Voor zover ik weet, was hij in South Fork.“
„Hoe lang waren jullie al samen?“
„Het begon op mijn feest toen ik volwaardig lid werd.“
„Shit, dat was meer dan een jaar geleden.“
Ik knikte naar Rachel. „Hij rende vaak van me weg. Hij had altijd gedacht dat hij hetero was. Hij was bang, maar toen hij me kuste in jouw huis,“ ik knikte naar Brenda, „dacht ik dat hij er eindelijk klaar voor was.“
„Ik denk dat hij gewoon in paniek raakte,“ zei Carrie zachtjes. „Ik weet zeker dat hij terug zal komen.“
„Ik rende weg van Hawk,“ zei Charlie.
„En ik rende weg van Nathan.“
„En ik rende weg van Ryan.“
„Vertel hem dat niet,“ zei ik tegen Carrie. „Hij zegt nog steeds dat hij de enige van hen is die zijn vrouw heeft gevangen zonder dat ze wegliep.“
„Ik bedoel, ik rende niet weg nadat hij me al had gehad zoals die twee. Maar ik had zeker nog steeds mijn 'doordraaien' momenten waarop ik weg wilde rennen.“
„Maar dat is het verschil. Jij deed het niet. Hij wel.“
„Hou je van hem?“
„Natuurlijk hou ik verdomme van hem.“ Mijn woorden klonken gemeen tegen Megan, en ik had niet de bedoeling gehad om zo te klinken. Ze trok zich een beetje terug in zichzelf, haar verlegen aard maakte haar gemakkelijk bang.
„Het spijt me,“ zei ik snel. „Ik had niet zo moeten uitvallen.“
„Het is oké,“ zei ze zachtjes.
„Ik hou wel van hem.“
„De belangrijkere vraag is, houdt hij van jou?“ vroeg Charlie.
„Ik denk het. Hij zegt van wel. Zei. Zei dat hij dat deed. Maar hoe kon hij weglopen als dat waar was?“
„We hebben net allemaal gezegd dat wij ook wegliepen, en geloof me, we houden heel veel van onze irritante mannen.“
Ik lachte toen Rachel hun mannen irritant noemde, en ik lachte nog harder toen ik me realiseerde dat niemand het met haar oneens was.
Mijn telefoon piepte, en even dacht ik dat het van Alec zou zijn. Maar dat was het niet.
„De President heeft een vergadering bijeengeroepen.“
Ze wisten allemaal dat Boomer volwaardig lid zou worden. Ze zouden vijf minuten hebben om het clubhuis in een feest te veranderen zodra we hem binnen zouden roepen om het hem te vertellen. En ze zouden het doen, net zoals ze voor mij hadden gedaan.
„Hielp het praten erover?“ vroeg Charlie.
„Nee, maar de whisky wel.“ Ik maakte mijn tweede volle glas leeg voordat ik opstond en naar de vergaderruimte liep. Ik was als eerste binnen en wachtte op de rest van de jongens.
De jongens kwamen allemaal binnen, gingen op hun gebruikelijke plekken zitten en werden stil toen de President aan het hoofd van de tafel ging zitten. „Jullie weten allemaal waarom we hier zijn. Boomer. Maken we hem een volwaardig lid of niet?“
„Ja,“ zei Hawk.
„Tweede?“ vroeg de President.
„Tweede,“ zei Bender.
„Stem het.“
Hawk begon met stemmen, en iedereen zei ja rond de hele tafel totdat we weer bij de President kwamen, die ja zei, waardoor de beslissing unaniem was.
„Ga hem halen,“ zei de President.
Bender stond op van de tafel en stak zijn hoofd uit in het bargedeelte. „Boomer!“ riep hij.
Hij ging terug naar zijn stoel en we wachtten op Boomer. De arme jongen was waarschijnlijk erg zenuwachtig; ik weet dat ik dat was geweest.
„Doe de deur dicht,“ zei de President. Zijn presidentsstem was nog steeds verdomd eng. Hij sprak alsof hij geen emoties had.
Boomer slikte hoorbaar, maar sloot de deur voordat hij tegenover de President aan de andere kant van de lange tafel ging staan.
„Doe je vest uit.“
Boomer trok snel zijn vest uit, bijna erin verstrikt rakend. Tank stond op, haalde een mes uit zijn zak en opende het.
Angst was te zien op Boomer's gezicht. Maar gemengd met die angst was hoop. Hij moest geloven dat hij volwaardig lid zou worden.
Tank sneed de prospect-patch van het vest, verfrommelde het in zijn hand voordat hij terug naar zijn stoel ging.
De President haalde een andere patch uit zijn zak en gooide het. Het was licht, dus het kwam maar halverwege de tafel, maar het werd opgepakt door Ink die het de rest van de weg gooide.
„Welkom bij de club, jongen,“ zei de President. De rest van ons sloeg met onze open handen op de tafel, hem feliciterend terwijl hij zijn vest weer aandeed.
Megan zou de nieuwe patch voor hem opnaaien, waardoor hij een volwaardig lid werd en geen prospect meer.
„We hebben een hoop strippers voor je geregeld, gast,“ zei Spade. Hij zou blij zijn om de restjes te nemen. Verdomme, alle jongens zouden dat zijn.
Nog een herinnering aan Bubbles kwam in mijn gedachten. Wanneer er een feest was, was hij altijd de eerste die uit zijn stoel sprong, roepend „laten we feesten“ of „laten we gek doen.“
Maar deze keer waren het niet zijn woorden die dat zeiden. De woorden kwamen van Spade.
Ik was de laatste die opstond, niet in de stemming om te feesten. Maar Boomer verdiende het om gevierd te worden.
Het clubhuis was erg druk, de vrouwen hadden het in vijf minuten compleet veranderd.
Brenda stond weer achter de bar, drankjes serveren. Boomer kon niet op zijn eigen feest werken. Haar zus Barbara stond achter haar, en haar vriendin zat in de hoekstoel van de bar.
Muziek speelde luid uit de speakers en vrouwen kwamen de club binnen, allerlei types, in verschillende stadia van ontkleding.
„Dames!“ zei Spade. „Dit is de man van het uur,“ kondigde hij aan, terwijl hij Boomer in het midden van de kamer duwde. Hij werd onmiddellijk omringd door meisjes, die allemaal probeerden zijn aandacht te trekken.
Ik keek naar de gekte die al begon en liep naar de booth waar ik meestal zat. Doc en Seal zaten er al.
Wij zouden de enige leden zijn die vanavond geen seks zouden hebben, met een willekeurige vrouw die binnenkwam, een stripper, clubmeisje of vriendin.
Seal had al bijna drie jaar geen seks gehad. Hij miste de dochter van de Mexicaanse president nog steeds. Maar er was geen manier waarop hij haar ooit weer zou kunnen zien. Ze zou de rest van zijn leven verborgen moeten blijven.
Eerlijk gezegd wist ik niet wat Doc's verhaal was. Het enige wat ik wist was dat hij een verhaal had.
Ongeacht waar hij naartoe ging of wat hij deed, er zat een haarelastiekje om zijn pols. En hij had nog steeds een militair kapsel van zijn jaren in dienst. Het elastiekje moest van een vrouw zijn.
Hij praatte er nooit over, en ik vroeg het niet. We deelden hier niet echt onze gevoelens. Tenminste niet allemaal.
Seal stak zijn hand op, proberend Brenda's aandacht te trekken. Toen ze hem zag, liet hij zijn hand zakken. Mijn ogen waren gericht op de dansvloer, kijkend naar de lichamen die tegen elkaar aan gedrukt waren.
Toen Alec me voor de club had gekust, had ik geweten dat het feest voor Boomer eraan kwam.
Ik had me kort voorgesteld dat we tussen de lichamen op de dansvloer zouden zijn, samen dansend, onze lichamen tegen elkaar aan drukkend, maar die droom was geëindigd toen hij het clubhuis uit was gelopen zonder naar me te kijken.
Ik kon de luide motor van zijn motorfiets nog steeds horen toen hij de oprit af reed.
Brenda liep naar ons toe, haar zwangere buik zichtbaar. Tank zag haar meteen en kwam bij ons zitten. „Werk niet te hard, schat,“ fluisterde hij voordat hij naast Seal in de booth ging zitten.
„Dat zal ik niet doen,“ beloofde ze. Ze zette drie glazen en een fles bourbon op tafel. „Ik ga een glas voor je halen, schat.“ Ze boog voorover en kuste hem. Zijn hand bleef op haar buik voordat ze wegliep.
Doc opende de fles en schonk ons allemaal een glas in voordat hij het aan Tank gaf. Zodra Brenda hem zijn glas gaf, schonk hij zichzelf een drankje in.
„Jullie zien er zo verdrietig uit,“ zei hij.
Waarschijnlijk omdat we verdomme verdrietig waren. Hij had zijn vriendin, maar wij drieën niet. Vriend, in mijn geval, maar toch.
„Als je hier gaat zitten, hou dan je kop,“ zei Seal tegen hem. Tank deed alsof hij zijn lippen dichtriste en draaide zich om om naar de dansvloer te kijken.
Boomer was omringd door vrouwen, zo erg dat we hem nauwelijks konden zien tussen al die lichamen. Hij had de tijd van zijn leven. Alcohol werd in zijn mond gegoten, borsten en billen werden tegen hem aan gewreven.
„Fuck, hij heeft gelijk,“ zei ik na een paar minuten. „We zijn verdomme verdrietig.“
Seal haalde alleen zijn schouders op, en Doc leek totaal niet geïnteresseerd. Ik was niet eens zeker of Tank me hoorde door de manier waarop hij naar Brenda staarde, ervoor zorgend dat ze haar belofte hield om niet te hard te werken.
Naarmate de avond vorderde, maakten we met z'n vieren de fles bourbon gemakkelijk leeg.
Het was middernacht toen de strippers binnenkwamen, zes van hen. Spade trok een stoel in het midden van de dansvloer, maakte het leeg zodat Boomer kon zitten en omringd kon worden door de strippers.
Brenda veranderde de muziek naar iets wat Spade haar had verteld. Zodra ze begonnen hun kleren uit te trekken, besefte ik dat het tijd was voor mij om naar bed te gaan.
„Later,“ zei ik, opstaand uit de booth.
Ik hoorde niet of ze reageerden toen ik naar mijn kamer ging. Het clubhuis rook al naar wiet en seks, en het was nog vroeg.
Eenmaal in mijn kamer pakte ik een fles goedkope whisky en nam nog een lange slok voordat ik mijn ogen sloot en met mijn gezicht voorover in mijn bed viel. Het zou weer een nacht worden waarin ik van Alec zou dromen.
Hoe lang duurde het om over de liefde van je leven heen te komen?
