Afgewezen Boek 2
Auteur
Lezers
172K
Hoofdstukken
12
Hoofdstuk 1
Boek 2: De Tovenares
De zon breekt door de wolken die me eerst tegen het felle licht beschermden, waardoor ik afkeurend kreun. Ik heb de afgelopen vijf uur kruiden geplukt, een taak die ik kreeg zodra ik oud genoeg was om zonder toezicht te worden gelaten. Wonen bij de Mitchells is niet ideaal, maar het is beter dan van het ene pleeggezin naar het andere te verhuizen.
Niemand weet waar ik vandaan kom, alleen dat ik bij de voordeur van de lokale coven ben achtergelaten. Er lag geen briefje bij, geen informatie over mijn bestaan voordat ik werd gevonden, alleen ik in een doos. Leven als de „weesheks“ is niet zonder uitdagingen geweest.
Mijn klasgenoten bespotten me, leraren behandelen me anders en ik mag niet meedoen aan de standaard heksentraining. Ik heb zelf wel wat dingen uitgevogeld, maar ik ben lang niet zo ver als mijn leeftijdsgenoten.
Ik pak de mand met verse salie en lavendel en breng deze naar de droogrekken om de kruiden op te hangen, voordat ik terug het huis in loop. Ik begin aan mijn tweede taak, het schoonmaken van de keuken en de woonkamer, en ben net klaar, een paar minuten voordat mijn pleegouders thuiskomen van hun werk.
„Caitlin, we krijgen vanavond gasten te eten. We willen dat je voor zes personen kookt en je zult je uit de voeten moeten maken tot ze weggaan,“ roept Andrew, mijn pleegvader, zodra hij binnenstapt.
„Oké. Moet ik nog iets speciaals klaarmaken?“
Hij loopt de hoek om naar de keuken, waar ik net de schoonmaakspullen aan het opruimen ben.
„Er ligt vers vlees in de koelkast en alle groenten die je erbij kunt vinden, zijn prima.“
Ik knik en loop snel naar de koelkast om te zien met welk eten ik aan de slag kan.
Ik zie een pakje spek en twee pakjes biefstuk liggen, iets wat ze duidelijk niet met mij in gedachten hebben gekocht. Ik haal beide eruit en pak daarna asperges, champignons en een rode ui.
Ik wikkel het spek om de ronde stukken vlees en leg ze in de koelkast terwijl ik de groenten snijd, die ik luchtig meng met wat rode wijnazijn, knoflook en rozemarijn, voordat ik ze over een bakplaat verdeel.
De maaltijd is net voor zessen klaar en ik zorg ervoor dat ik het eten netjes opschep voordat ik naar mijn kamer ga. Terwijl ik op mijn bed lig, hoor ik het geluid van iemand die op de voordeur klopt, gevolgd door Andrews overdreven vrolijke begroeting.
„Hallo! Ik ben heel blij dat jullie vanavond konden komen! Kom binnen, alsjeblieft.“
Ik voel een vreemde tinteling door mijn lichaam stromen zodra de onbekende bezoeker praat.
„Hallo, Andrew. Eten je vrouw en pleegdochter gezellig met ons mee?“
Ik luister scherp zodra hij over mij begint.
„Mijn vrouw is het eten aan het afmaken. Jullie zullen wel moe zijn na al het reizen. Ga lekker zitten,“ antwoordt Andrew, die slim het onderwerp over mij ontwijkt zoals hij altijd doet, maar tot mijn verbazing ontgaat zijn vermijding de bezoeker niet.
„En hoe zit het met je dochter?“ Zijn toon is scherp en laat geen ruimte voor verdere uitvluchten.
„Ze is druk bezig met schoolwerk. Helaas kan ze er vanavond niet bij zijn.“
Ik kan het ongemak in Andrews stem horen, waarschijnlijk omdat de man mij zijn dochter noemde, iets waar hij absoluut niet van houdt.
„Dat is erg jammer. We wilden haar juist graag ontmoeten,“ zegt een andere, onbekende stem op een ijzige toon.
„Ze is nogal opstandig, dus we vinden het belangrijk om haar gefocust te houden op haar schoolwerk.“
Andrew probeert de sfeer te redden, maar de volgende reactie van de mannen laat me bijna barsten van het lachen, waarbij ik mijn kussen gebruik om de geluiden te dempen.
„Heb je echt moeite om een wild kind in bedwang te houden? Dat is treurig. Haal haar alsjeblieft hier. Ik wil de jongedame graag ontmoeten.“
Mijn lach sterft weg zodra hij Andrew beveelt om mij te halen—de kracht van zijn bevel is duidelijk. Fuck... zijn ze wolven?!
„Caitlin! Kom hier alsjeblieft!“ roept Andrew vanuit de woonkamer.
Ik kijk nog even snel in de spiegel en wens dat ik meer tijd had om me op te frissen, aangezien ik nog steeds mijn kleren van eerder aan heb, die vol stof en vuil zitten. Mijn haar is van nature krullend, dus proberen om er iets anders van te maken dan een wilde bos is zinloos.
Ik trek mijn schouders recht en loop mijn kamer uit, in een poging zelfvertrouwen uit te stralen dat ik eigenlijk niet bezit.
„Ja, Andrew?“ Mijn ogen blijven strak op Andrew gericht, te bang om de anderen in de kamer te erkennen.
„Caitlin, dit is Alfa Syrus.“
Ik draai me om en voel mijn adem in mijn keel stokken terwijl ik de man tegenover Andrew wezenloos aanstaar. Zijn zwarte haar valt slordig in zijn gezicht, zijn grijze ogen lijken op vloeibaar zilver en zijn gelaatstrekken zijn scherp, maar mannelijk.
Ik schud mezelf uit mijn verdoofde schrik en probeer mijn kalmte te hervinden.
„Het is fijn om u te ontmoeten, meneer.“
Ik kijk weer naar Andrew, maar voordat ik kan vragen of ik terug mag naar mijn „studies“, eist de alfa mijn aandacht op met zijn diepe, zijdezachte stem.
„Insgelijks, Caitlin. Vertel eens, wat ben je allemaal aan het leren? Er is zoveel veranderd sinds ik hier voor het laatst was. Ik wil heel graag weten welke nieuwe dingen ze de leerlingen van de coven tegenwoordig leren.“
Mijn mond gaat een paar keer open en dicht terwijl ik een antwoord probeer te formuleren dat er niet toe leidt dat Andrew me later straft, maar Sarah, de vrouw van Andrew, redt de situatie.
„Het diner is klaar!“ Ik zie de berispende blik die ze me geeft, alsof ik mezelf vrijwillig in deze ongemakkelijke situatie heb geplaatst.
