Breekpunt Boek 2
Auteur
Lyra Lawson
Lezers
83,7K
Hoofdstukken
45
Proloog
Boek 2: Stitch
COURTNEY
Del Mar was niet mijn eerste keus, maar ik ben zeker blij om hier te zijn.
De knappe man die wel heel dicht naast me aan de bar zit, neemt me op met zijn ogen, wat een warme golf door mijn borst stuurt. „Kan ik een drankje voor je kopen?“ vraagt hij.
Layla giechelt en nadat ze me een veelbetekenende knipoog geeft, rent ze weg om te kletsen met wat vrienden die ze aan de andere kant van de kamer heeft gespot. Omdat ik haar toestemming heb…
„Ja, graag! Wodka-cranberry?“
„Komt eraan.“
Hij gaat rechtop zitten om de aandacht van de barman te trekken en geeft hem een glimmende zwarte bankpas, waardoor ik perfect zicht heb op zijn superdure horloge.
Ik weet vrij zeker dat deze ontzettend kakkerige gast een Michael Kors-horloge draagt, wat niet zo bijzonder is gezien het feit dat we volwassen zijn, maar ik wil hem best wel neuken—met dat horloge om, natuurlijk.
Er is gewoon iets met mannen in merkkleding dat me opwindt.
Het is alweer een tijdje geleden.
„Ik vind je horloge mooi,“ flap ik eruit nadat de barman me geeft wat hopelijk het eerste drankje van vele is.
Tot mijn verbazing zucht hij bij het compliment. „Dank je,“ zegt hij uiteindelijk.
Als hij het niet wil, geef ik het met Kerstmis wel aan mijn broer Brady. „Vind je het niet mooi?“ vraag ik.
„Jawel. Mijn vriendin—sorry, ex-vriendin—heeft het me gegeven, en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om het af te doen.“
Oei.
„Oh, dat spijt me.“
Ik zou hem waarschijnlijk moeten vertellen dat hij het aan mij moet geven en verder moet gaan met zijn leven, maar ik denk niet dat hij mijn advies erg zal kunnen waarderen. Ik geef hem een ongemakkelijke glimlach en begin van de barkruk af te glijden. Tijd om Layla te zoeken.
Het is een lange week geweest en ik wil niet de therapeut van deze gast zijn, hoe knap hij ook is.
„Ik ben Jake,“ zegt hij, terwijl hij zijn hand uitsteekt.
Laat ook maar, denk ik. „Courtney,“ antwoord ik.
„Nou, Courtney, ik geloof niet dat ik ooit iemand zo snel een wodka-cranberry heb zien drinken. Wil je er nog één?“
Ik grijns terwijl ik mijn lege glas op de bar zet. „Het is een talent, en ja, graag.“
Voor gratis drank wil ik best therapeut spelen.
Na nog een wodka-cranberry vind ik het niet erg om therapeut te zijn—ik hou tenslotte van drama en als ik dronken ben, ben ik superaardig—maar gelukkig heeft Jake genoeg whisky achterovergeslagen dat hij er geen meer nodig heeft.
„Je bent prachtig,“ zegt hij zachtjes.
Ik voel mijn wangen warm worden. „Dank je. Jij bent ook erg knap.“
Ik meen het. Jake is ontzettend lekker.
Zijn donkerbruine haar zit naar achteren, maar niet op een manier alsof er te veel gel in zit, en zijn wimpers zijn simpelweg geweldig. Als mannenmascara ooit een ding wordt, zou deze gast er model voor kunnen staan.
Hij leunt naar voren, en eerlijk gezegd heb ik al minstens een maand niet meer met iemand gezoend, dus ik laat hem me kussen. Verdomme, wat kan hij goed kussen. Zijn hand omvat mijn gezicht terwijl onze lippen hongerig en synchroon samen bewegen. Wauw.
Ik zou dit de hele nacht kunnen doen, al wil ik het eigenlijk in mijn bed eindigen. Met Jake. Ik vind het helemaal prima om een rebound te zijn. Dat betekent meestal dat ik daarna niet meer met de man in kwestie hoef te praten, wat ideaal is.
Ik ben geen fan van relaties, maar ik ben wel fan van seks.
Vlakbij valt er glas in scherven, maar ik ga te erg op in onze kus om de schade te bekijken, wat heel wat zegt want ik ben ontzettend nieuwsgierig.
Dan spatten er ijskoude druppels water in mijn gezicht en slaakt Jake een vreemde kreet, stuiptrekkend terwijl het geluid zijn ietwat gezwollen lippen verlaat. De arm waarmee hij terugdeinst stoot tegen zijn glas, dat kapotvalt op de vloer.
„R-Rae?“ stottert hij.
Er staat een kleine, prachtige brunette voor ons met glanzend, lang haar en de meest onberispelijke smoky eye, die Jake vol onbegrip aanstaart terwijl haar glanzende lippen openstaan van schrik.
Ik voel letterlijk de pijn van haar afstralen.
Oh. Mijn. God. De misselijkheid borrelt op in mijn maag. Loog deze klootzak over de breuk met zijn vriendin?
De vrouw—Rae, neem ik aan—bukt en pakt nog een ijsblokje op.
„Het, eh... Schatje, het is niet wat het lijkt. Laat het me alsjeblieft uitleggen.“
Ze trekt haar wenkbrauwen op en wacht.
Ik wil ook weleens een uitleg horen.
Misschien moet ik wachten tot hij de vraag van Rae beantwoordt, maar ik ben ontzettend pissig. „Heb je een vriendin?“ roep ik.
„Ik, eh...“ valt Jake stil, friemelend aan de mouw van zijn J.Crew-trui.
„Ja, die heeft hij,“ snauwt Rae, terwijl ze haar armen over elkaar slaat voor haar zijden zwarte topje.
Fuck deze gast.
Grijnzend giet ik de onethische wodka-cranberry over zijn voorheen aantrekkelijke—nu walgelijke en plakkerige—hoofd.
Het glas glipt uit mijn vingers en de scherven voegen zich bij de restanten van Jakes drankje op de vloer. Shit. Als Del Mar de regel 'potje breken, potje betalen' hanteert, hoop ik dat Jake moet betalen. Dit is zijn schuld.
„Rae, alsjeblieft. Laat het me uitleggen,“ smeekt Jake aan zijn inmiddels huilende vriendin.
Ze kijkt hem woedend aan en veegt haar tranen weg. „Leg maar uit.“
„Ik zweer het, ik was niet...“
Voordat hij nog een woord kan uitbrengen, stampt er een woedende blonde vrouw in een strakke bodycon-jurk op hem af en slaat Jake tegen zijn hoofd.
Mijn mond valt open. Ik zeg niet dat hij het niet verdient, maar allemachtig.
„Ik wil andere mensen daten,“ mompelt Jake, net hard genoeg zodat Rae en ik het kunnen horen. Hij biedt niet eens zijn excuses aan aan zijn vriendin. Nee hoor.
Deze klootzak loopt gewoon weg, terwijl de uitsmijters Rae en de schreeuwende blonde vrouw naar buiten sleuren.
„Layla!“ schreeuw ik.
Ze komt snel aanlopen. „Wat is er?“
„We moeten gaan, ik moet sorry zeggen,“ zeg ik zo snel als mijn dronken stembanden toelaten. Ik moet mijn excuses aanbieden aan Rae voordat haar gekke vriendin me tegen mijn hoofd slaat.
Layla strompelt achter me aan zonder vragen te stellen. Daarom is ze mijn beste vriendin.
Ik ril in de koude nachtlucht, maar dit is niet het moment om me te focussen op mijn diepe spijt dat ik geen jas heb meegenomen. Nu is het tijd voor excuses.
„Wat is er in godsnaam mis met jou?“ gilt de blondine terwijl ze haar huilende vriendin vasthoudt.
Rae tilt haar hoofd op en kijkt wild om zich heen, waarschijnlijk op zoek naar haar vriend.
Nee. Correctie. Ex-vriend. En het is allemaal mijn schuld.
Alcohol, de kou en schuldgevoel spannen samen en brengen tranen in mijn ogen en snikken naar mijn lippen.
Voordat ik mezelf kan tegenhouden, storm ik naar voren, mijn angst voor dit gekke mens negerend, en omhels arme Rae, haar vertellend dat het me spijt.
„Het is niet jouw schuld,“ zegt ze geruststellend, terwijl ze op mijn rug klopt.
Ik heb net de relatie van deze vrouw kapotgemaakt en zij troost mij. Ik moet mezelf heel snel herpakken.
„Ik ben Courtney.“ Ik steek mijn hand uit. „Laat me het goedmaken.“
Rae knippert verward met haar ogen, dus haar vriendin grijpt in en snauwt: „Ja. Je staat bij ons in het krijt.“
Ons?
Layla geeft ons make-updoekjes—zegen haar lieve, goed voorbereide ziel—en we slenteren naar Smash, mijn favoriete club in Salt Lake City.
De sfeer daar is tien keer beter dan in Del Mar. En nog belangrijker, Jake liep de andere kant op.
Fuck Jake.
Rae verdient veel beter. Helaas heb ik geen leuke mannen om haar aan te koppelen, maar ik heb wel een creditcard.
„Laat me een drankje voor je kopen,“ stel ik voor.
Ze grijnst. Haar lippen trillen nog steeds, maar ze ziet er iets blijer uit. Wodka-cranberry's hebben vaak dat effect, zelfs nog voordat ze geserveerd zijn. „Fuck it,“ verklaart ze.
De barvrouw overhandigt ons onze bestellingen en onze blikken kruisen elkaar. Een stilzwijgend begrip gaat tussen ons over. Girlpower. Fuck mannen—en niet op de leuke manier.
We knikken tegelijkertijd en gooien onze drankjes achterover. In een paar slokken zijn ze op.
Rae zet haar beker aan de kant. Ze lacht een beetje bitter.
„Ik haal er wel een voor jou,“ zegt ze. Voordat ik erop kan aandringen dat ik de volgende ronde betaal, staat ze al aan de bar om geld uit haar portemonnee te halen, en even later is ze terug en geeft ze me nog een plastic beker.
Niet het meest milieuvriendelijke drinkgerei, maar Del Mar zou er waarschijnlijk in moeten investeren. De arme ziel die onze in scherven gevallen glazen moet opruimen, zou het daar zeker mee eens zijn.
Rae en ik kijken elkaar weer aan en we slaan onze tweede drankjes achterover.
Hysterisch giechelend lopen we—oké, strompelen we—naar de bar om meer wodka-cranberry's te bestellen. „Ik heb met haar vriend staan zoenen, maar we zijn nu vriendinnen,“ vertel ik de barvrouw.
Ze glimlacht en vraagt of we een rekening willen openen.
„Ja,“ antwoorden Rae en ik tegelijk.
Net als je denkt dat de vrouwelijke solidariteit niet sterker kan worden, knalt Rihanna uit de speakers. Voor de derde keer die avond kruisen onze blikken elkaar. „Laten we dansen!“ schreeuw ik.
Rae bijt op haar lip.
„Ja, maar geen jongens.“
„Fuck jongens,“ ben ik het met haar eens.
We tillen onze drankjes boven ons hoofd en zwaaien, min of meer in de maat, mee op Riri, dodelijke blikken werpend naar elke man die in de buurt komt, wat er veel zijn. Rae is knap, dus ik snap het wel, maar wauw. Zo. Veel. Mannen.
Een gast in een flanellen blouse, die heel goed een houthakker zou kunnen zijn, benadert ons veel te zelfverzekerd. „Ga weg,“ gilt Rae terwijl ik, net iets te hard, aankondig: „Geen interesse!“
We doen hetzelfde nog drie keer. Elke keer bij een andere man.
Dan hoor ik een bekende stem.
„Hé, dames.“
Waarom is Logan bij Smash?
Rae perst haar lippen op elkaar. „Nee, dank je. Geen mannen,“ zegt ze beleefd.
„Hé, Court!“
Ik til mijn hoofd op van Raes schouder. „Logan?“
Hij grijnst. „Zeker weten.“
We knuffelen elkaar, en ik besluit dat ik mijn nieuwe vriendin moet voorstellen, ook al is ze terecht boos op zijn geslacht. Etiquette en zo. Bovendien is Logan aardig; ik denk niet dat ze hem onder andere omstandigheden niet leuk zou vinden.
„Dit is Rae. Ze haat mannen,“ vertel ik hem.
Logan trekt zijn wenkbrauwen op. „Ons allemaal?“
„Allemaal stuk voor stuk,“ antwoordt Rae. Ze slaat haar wodka-cranberry achterover en zucht.
„De enige man voor mij is Tito.“
Logan fronst zijn wenkbrauwen en ik bespeur een eigenwijs plukje haar dat op zijn voorhoofd rechtop staat. Daar zal ik hem later mee moeten plagen.
„Ze bedoelt de wodka,“ leg ik uit. „Ik heb met haar vriend gezoend.“
Rae gooit haar lege beker in de prullenbak, knijpt in mijn hand en steekt haar vrije arm in de lucht alsof ze het antwoord weet in de klas. „Ex!“ roept ze.
„Court,“ zegt Logan geschrokken. „Heb je met iemands vriend gezoend?“
Ik rol met mijn ogen.
Alsof ik dat ooit expres zou doen. Voordat ik voor mezelf kan opkomen, legt Rae uit: „Ex. Het was niet haar schuld. Hij loog.“
Ik wil voor altijd de vriendin van Rae zijn.
Logan grijnst. „Mooi zo. Courtney is als een klein zusje voor me. Ik had haar anders huisarrest moeten geven.“
Als mijn drankje niet op was, had ik het over zijn hoofd gegooid. Hij is vier jaar ouder dan ik en heeft geen bevoegdheid om mij huisarrest te geven. Bovendien denk ik dat hij met Rae probeert te flirten; ik krimp ineen vanbinnen.
Gek genoeg lijkt Rae er oké mee te zijn. Ze laat een belachelijk meisjesachtige giechel horen die Logans wangen roze kleurt. Hij blijft haar aankijken met een intense blik in zijn ogen. Rae wipt zich nergens van bewust op haar hakken.
Ik zou Logan er waarschijnlijk aan moeten herinneren dat mijn nieuwe vriendin mannen haat, maar ze is een genot en Logan moet echt verder met zijn leven, voordat Taylor haar klauwen weer in hem zet.
Ik besluit om dit zijn gang te laten gaan, draai me op mijn hak om en bots tegen Thor aan.
Nee, niet echt, maar mijn slachtoffer lijkt op Thor. De atletische Thor, niet die uit Endgame. Niet dat ik daarover zou klagen; hij is ook schattig.
„Hallo,“ roept Thor geschrokken uit.
„Sorry!“ Ik zou moeten kijken waar Layla is, maar Chris Hemsworth is zo dromerig...
„Ik ben Courtney.“
„Drew.“
We schudden elkaar de hand.
„Wat brengt jou hier vanavond, Courtney?“ vraagt Drew.
Ik moet dit verhaal echt even kwijt.
„Dus, ik was in de club, en ik was met een gast aan het zoenen, toch? Nou, toen kwam zijn vriendin, Rae, binnen, en maakten ze het uit, maar nu zijn wij beste vriendinnen. Ik en Rae, niet ik en Jake, natuurlijk.“
„Fuck Jake,“ is Drew het met me eens.
Ik knik. „Ja, dus Rae en ik waren aan het dansen, maar toen kwam mijn vriend Logan, en kijk ze nu eens.“ Ik wijs, en Drew draait zijn hoofd om.
„Hij ziet haar wel zitten,“ merkt hij op.
„Zeker weten. Dus, omdat ze mijn nieuwe vriendin is, laat ik ze hun gang maar gaan.“
„Je bent een goede vriendin,“ zegt Drew.
Hij heeft gelijk, maar ik ben te bescheiden om dat hardop toe te geven, dus ik deel het andere ding dat me bezighoudt. „Je lijkt op Thor.“
Drew gooit zijn hoofd in zijn nek en barst in lachen uit. „Thor, hè? Een superheld, en nog steeds ben je te hoog gegrepen voor mij.“
Iew.
Thor is ontzettend afgezaagd, maar ik ben geil en hij is lekker. „Daar ben ik het niet mee eens,“ vertel ik hem.
Hij zet een stap dichterbij. Ik zet ook een stap dichterbij. Onze ogen vallen dicht. Onze lippen raken elkaar en gaan weer open.
Oh. Mijn. God. Thor kan fantastisch kussen. Zelfs beter dan Jake.
Ik sla mijn armen om zijn nek en leun tegen zijn superheldenlijf aan, besluitend dat dit precies het medicijn is dat mijn geile, schuldige brein nodig heeft. De tong van een hete gast in mijn mond lost meestal een heleboel problemen op.
Na een heerlijk lange zoensessie trekken we ons terug en lachen we een beetje verlegen.
„Ik moet mijn vriendinnen gaan zoeken,“ zucht ik.
Drew zucht ook. „Dat is jammer. Het was leuk om je te ontmoeten, Courtney.“
„Jij ook.“
Layla en de blonde vriendin van Rae schuren tegen twee mannen aan van wie ze morgenochtend zeker spijt zullen hebben. Ze steken allebei hun duim naar me op alsof die blondine niet pas een uur geleden tegen me schreeuwde, en ik draai me weer naar Thor. „Trouwens, zullen we ergens anders heen gaan?“
Hij grijnst.
„Ga maar voor.“
En dat, dames en heren, is hoe ik de God van de Donder neuk.
