Breekpunt Boek 5
Auteur
Lyra Lawson
Lezers
99,6K
Hoofdstukken
93
Proloog
Book 5: Stream
Isla en Parker zijn al hun hele leven elkaars beste vrienden en ze hebben stiekem allebei een oogje op de ander. Wanneer ze tijdens een zomerstage huisgenoten in NYC worden, beginnen de dingen eindelijk op te warmen... maar zullen hun gevoelens voor elkaar de vriendschap tussen hen verpesten?
SOPHIE
De deurbel gaat, maar als ik door het spiekgaatje kijk, is er niemand.
„Mam! Er is iemand buiten!“ roept Parker. Het gordijn zwaait heen en weer terwijl hij op de vensterbank probeert te klimmen, waardoor er alleen een paar kleine, trappelende beentjes zichtbaar blijven.
De rasechte Bostonian in me zegt dat ik de tweede reeks dings moet negeren; als ik niet kan zien wie er voor mijn deur staat, is het een roofdier dat zich in de bosjes verstopt, klaar om mij en mijn familie te vermoorden.
Het rationele deel van mijn brein, dat nog steeds went aan de buitenwijken van New Jersey, zegt tegen mijn innerlijke Mass-hole dat ze haar mond moet houden. Met een diepe ademhaling zwaai ik de deur open om mijn lot tegemoet te treden.
„Hawwo!“
Een klein blond hoofdje reikt amper tot mijn heup. Het meisje wiebelt heen en weer op haar voeten en grijnst naar me omhoog. Moordenaars zijn zelden zo schattig en nooit zo jong, dus ik denk dat ik wel veilig ben.
„Hallo!“ roep ik uit. „Wie mag jij dan wel zijn?“
„Isla Marie Talbot,“ antwoordt ze trots.
Dat is een geweldige naam. Ik druk mijn hand op mijn hart. „Mijn tweede naam is ook Marie,“ vertel ik.
Isla Marie snakt naar adem. „Jij bent mooi.“
Ik mag dit kind nu al. „Dank je wel, Isla. Jij bent ook heel erg mooi.“
„Ik woon daar,“ zegt ze, wijzend naar het huis naast het onze. „Zijn hier ook kinderen?“
Oh, er zijn hier zeker kinderen. Ik werp een blik op Parker, maar hij zit nog steeds op de vensterbank en bekijkt de interactie vanuit de meest onhandige hoek mogelijk.
„Parker en James zijn mijn kinderen en hun papa, Evan, is net een groot kind,“ vertel ik haar.
Isla giechelt in een mollig vuistje.
„Weten je mama of papa dat je hier bent?“ vraag ik.
Hoewel ik haar heel graag binnen zou willen uitnodigen om haar aan de jongens voor te stellen, houd ik mijn naam liever uit de politiedossiers.
Een onbedoelde ontvoering zal de reputatie van onze familie in onze nieuwe buurt niet ten goede komen.
„Uh, ik weet het niet. Misschien.“ Ze gooit haar handen en schouders in de lucht in een overdreven, schattige schouderophaling.
„Wat dacht je ervan als ik je naar huis breng, zodat ik je mama en papa kan ontmoeten?“
„Oké.“ Isla's lippen trillen en trekken samen in een kleine frons.
Haar reactie doet een alarmbelletje in mijn hoofd rinkelen, de bel die nog steeds getraumatiseerd is door alles wat ik heb doorstaan voordat ik mijn achternaam Callahan inruilde voor Flaherty. „Wil je naar huis?“ probeer ik.
Isla schudt haar hoofd.
Dan kan ik dit kind niet naar huis sturen. „Wat dacht je ervan als je buiten met Parker en James gaat spelen, terwijl ik je mama en papa ga ontmoeten?“ stel ik voor.
De gordijnen bewegen zodra Parker zijn naam en 'spelen' in dezelfde zin hoort.
Isla deelt zijn enthousiasme met een piepend: „Ja, alsjeblieft!“
„Evan!“ brul ik naar mijn man.
Hij komt slippend tot stilstand in de hal, waarbij hij ternauwernood het Captain America-schild ontwijkt dat Parker aan de kant had gegooid toen de deurbel zijn aandacht trok. „Hallo daar!“ roept hij uit tegen Isla.
„Hawwo!“
„Isla woont hiernaast, maar ze wil niet naar huis. Ik ga even langs om haar ouders te laten weten dat ze hier is. Kun jij buiten met haar wachten?“ vraag ik aan Ev.
„Komt voor elkaar,“ antwoordt hij. „PJ! James! Kom jullie buurmeisje ontmoeten!“
Twee identieke stuiterballen van energie missen elkaar op een haar na wanneer Parker van de vensterbank springt en James door de gang rent.
Ik hoor hun hoge, kleine introducties terwijl ik over ons gazon naar de bungalow hiernaast loop.
De schilfers in de rode verf onthullen gelige gevelbekleding die past bij de scheve luikjes. Woekerend onkruid en vingergras steken uit over de betonnen treden die naar de gebroken witte voordeur leiden.
Een ongemakkelijk gevoel vult mijn maag. Ik wil geloven dat de oorzaak het onverzorgde uiterlijk van het huis is, maar diep van binnen weet ik dat het iets duisterders is.
De manier waarop Isla's gezicht betrok toen ik voorstelde om haar naar huis te brengen, zei genoeg.
De deur gaat open na drie keer kloppen. Een man met een bierbuikje, een terugwijkende maar in de gel gezette haarlijn en gele tanden neemt me onderzoekend op met kleine, boze oogjes. „Kan ik u helpen?“ vraagt hij uitdrukkingsloos.
„Hoi. Ik ben Sophie Flaherty. Ik ben net hiernaast komen wonen.“ Ik werp hem een vriendelijke grijns toe die hij besluit niet te beantwoorden. „Bent u de vader van Isla?“
„Ja. Hoezo?“
„Ze kwam net even langs om zichzelf voor te stellen. Ik wilde het u even laten weten,“ leg ik uit met mijn moederstem.
„Oké?“
„Ze is van harte welkom om bij ons te spelen, tenzij u haar thuis nodig heeft. Wij hebben een tweeling die—„
„Ja. Breng haar maar gewoon terug.“
De deur wordt voor mijn neus dichtgegooid. Fucking klootzak.
Schuddend met mijn hoofd, stap ik terug naar ons huis in Cape Cod-stijl.
Ev en ik waren van plan om onze kinderen in de stad te laten opgroeien, maar met elke centimeter die de jongens groeiden, leek ons appartement wel een paar vierkante meter te krimpen.
Tegen de tijd dat hun vierde verjaardag aanbrak, voelde ons appartement met twee slaapkamers aan als een studio.
Dromen over avonturen in de stad veranderden in een verlangen naar onze eigen achtertuin toen Parker in de fontein van het buurtpark probeerde te baden en James met een zwerfkat in aanraking kwam, wat hem een reeks prikken tegen hondsdolheid opleverde.
Isla, Evan en de jongens zitten in een kring onder de esdoornboom en lachen allemaal hysterisch.
Warme tintelingen verspreiden zich door mijn borst. Ik mis de energie van de stad, maar dit is het soort gezonde Kodak-moment dat mijn hart minder doet verlangen naar Hoboken en New York.
„Mama! Isla is vijf,“ roept James opgewonden.
„Net als jij!“ roep ik uit, terwijl ik me in het gras tussen Ev en Parker nestel.
Isla steekt haar arm uit en buigt haar hand om vijf vingers te laten zien. James en Parker kopiëren haar beweging als een stel klonen.
Een wilde, ondeugende grijns verspreidt zich over Parkers sproetige wangen, en hij springt op terwijl hij Isla op haar arm tikt en aankondigt: „Tikkie! Jij bent hem.“
Isla barst in giechelen uit, snuivend en piepend terwijl ze achter de jongens aan rent.
Met één oog op de drie kinderen die elkaar door de tuin achtervolgen en de ander op mijn man, geef ik Ev een korte samenvatting van mijn ongemakkelijke ontmoeting bij de buren.
Hij kust me zachtjes op de wang, wetende hoe pijnlijk het zien van onverschillige ouders voor mij kan zijn. „We laten onze deur voor haar open,“ mompelt hij.
„Ik hou—“ begin ik met een zucht.
„Isla! Naar huis!“ brult een norse stem.
Tegen de tijd dat ik mijn hoofd van Evans schouder til, slaat de deur al dicht achter Isla's vader.
„Ik moet gaan,“ zegt ze. „Doei, doei.“
We zwaaien gedag. James springt het huis in, gevolgd door Ev, terwijl Parker achterblijft in de tuin en me aanstaart.
„Mam, mag ik trouwen?“ vraagt hij op serieuze toon.
„Ooit,“ antwoord ik.
„Ik wil met Isla trouwen,“ deelt hij me mee.
Oh jee. „Als Isla ook met jou wil trouwen, kunnen jullie ooit trouwen,“ vertel ik hem.
En ik maakte me nog wel zorgen dat ons nieuwe leven in de buitenwijken saai zou worden.
