Spice & Thyme
Auteur
Raven Lee
Lezers
310K
Hoofdstukken
49
De droomman die je creëerde voor je middernachtelijk plezier stapt je deur binnen. Gebruik je je toverkunsten om hem naar je bed te lokken, of heb je genoeg persoonlijke charme om hem op de ouderwetse manier te verleiden? Ginger Rose weet niet eens zeker of de arrogante, zelfingenomen broer van haar goede vriendin het waard is om te leren kennen buiten haar fantasie. Waarom kan ze dan toch niet stoppen met aan hem denken? Als eigenaar van Spice & Thyme, een magische kruidenwinkel, brengt Ginny haar dagen door met het manipuleren van de liefdesaffaires van haar klanten met een snufje van dit kruid, een vleugje van die olie, en bezweringen om de liefdes- of lustspreuken te bekrachtigen. Zou ze het aandurven hetzelfde voor zichzelf te doen?
Hoofdstuk 1.
Boek 1:Ginny Rose
GINNY
Ik draaide het bordje om naar 'GESLOTEN' en deed de deur twee keer op slot.
Vandaag had ik achttien liefdesspreukjes gedaan en gisteren tweeëntwintig. Mensen denken dat ik goed ben in liefdesadvies. Ik moest lachen om hoe belachelijk dat was. Ik? Goed in de liefde? Ik kon mijn vriend niet eens drie jaar trouw houden.
Bij de gedachte aan Jason hield ik op met lachen. Ja, ik ben helemaal niet goed in de liefde.
Ik sloot de jaloezieën, leunde tegen de deur en slaakte een diepe zucht. Vergeet Jason. Het was een drukke dag geweest zonder hulp, en ik wilde niet aan hem denken.
Ik had één vrije dag in het vooruitzicht en die had ik hard nodig. Mijn assistente, Miley, was in Pensacola met een hoop andere studenten om een week lang plezier te maken in de zon.
Miley's sociale media toonden dat ze flink verbrand was en veel bier had gedronken, maar ook veel mensen had ontmoet.
Ik had haar mijn speciale olie genaamd Lust meegegeven. Ze had de tijd van haar leven. Ik had met haar mee moeten gaan zoals ze had voorgesteld.
Maar dat had ik bijna tien jaar geleden al gedaan. Iemand ontmoeten klonk leuk, maar ik wist dat ik daarvoor niet naar Florida hoefde.
Als de plaatselijke 'liefdesexpert' kende ik veel geheimen. Dat hoort bij het psychisch heks zijn. Ik zuchtte opnieuw, me minder vermoeid voelend van de dag.
Miley zou dinsdag terugkomen na haar ochtendcolleges. Misschien zou ik de middag vrij nemen om uit te rusten. Het was een lange week geweest.
Ik dacht weer aan Jason. Ja, hij had zijn excuses aangeboden en beloofd me niet meer te bedriegen, maar eerlijk gezegd was ik blij dat het gebeurd was.
Bijna de helft van onze tijd samen had ik twijfels gehad over ons. We verloren snel onze vonk en ik voelde dat ik mezelf kwijtraakte.
Als je vriend je probeert te vertellen hoe je make-up moet dragen terwijl je alleen lipgloss en dagcrème gebruikt, is dat een probleem.
Alles wat hij ooit leuk aan me vond, werd iets wat hij wilde veranderen.
Hoewel het al zes maanden geleden was dat ik hem had verlaten, belde of sms'te hij elke week. Hij wilde seks. Ik wilde ook seks - alleen niet met hem.
Ik liep weg van de deur, me treurig voelend over mijn liefdesleven, en zei: 'Kom op, Persephone, laten we je eten klaarmaken.'
De langharige kat zat op haar gebruikelijke plek hoog op een van de kruidenplanken.
Ze zou daar de hele dag blijven zitten om mijn klanten te observeren, en kwam alleen naar beneden om een paar van hen te begroeten.
Ze reageerde niet op mijn aanbod van voedsel. Dit was vreemd, want eten was een van haar favoriete bezigheden.
'Kom op,' zei ik nogmaals, zwaaiend met mijn hand. Ik begreep waarom ze niet bewoog toen ik een luid geklop op de deur hoorde.
Ik ben niet erg helderziend. Ik had niet eens gevoeld dat er iemand de trap op kwam of naar de deur liep.
Ik keek naar Persephone alsof het haar schuld was dat er iemand aan de deur stond na sluitingstijd.
'We zijn gesloten,' riep ik, en liep naar de achterkant van de winkel waar een deur naar mijn woonruimte leidde.
Het was al meer dan een half uur na sluitingstijd, en ik wilde mijn pyjama aantrekken. Morgenochtend kon ik uitslapen, en ik keek uit naar tien uur in bed.
'Ik weet dat je gesloten bent. Daarom klopte ik.' Het was een mannenstem, en hij klonk zelfverzekerd.
'We zijn dinsdagochtend weer open,' riep ik naar de mysterieuze man. Ik pakte de deurknop naar mijn huis, blij dat mijn woon-werkverkeer slechts één seconde duurde.
Normaal gesproken zou ik een klant verwelkomen, zelfs na sluitingstijd, maar ik was klaar voor de dag - eigenlijk voor de week.
'Alisha Stryker stuurde me,' zei hij.
Zuchtend liet ik de deurknop los. Ik liep terug naar de winkeldeur, teleurgesteld. Ik schoof de jaloezieën opzij om naar buiten te kijken.
Het portiek licht was aan omdat het donker begon te worden. Een zeer knappe jonge man met donkerbruine ogen en warrig haar keek terug naar me.
Ik liet de jaloezieën snel los en haalde diep adem. Het was Matt. DE Matt. Alisha's tweelingbroer. De man over wie ik 's nachts droomde als ik probeerde te slapen.
Ik had hem alleen op foto's gezien, maar die waren genoeg om hem mijn denkbeeldige nachtelijke minnaar te maken.
Shit. Ik had nooit gedacht dat ik hem in het echt zou ontmoeten.
'Mag ik binnenkomen?' vroeg hij.
Ik haalde diep adem om mijn snelle hartslag te kalmeren voordat ik de deur ontgrendelde.
Toen ik opendeed, zag ik dat hij een grijs colbert droeg over een schoon wit overhemd met een donkere spijkerbroek en zwarte motorlaarzen. In zijn linkerhand hield hij een helm.
Ik had niet eens een motor horen parkeren op het kleine parkeerterrein voor de deur.
'Ginny?' zei hij en stak zijn hand uit. 'Ik ben Matt. Alisha's broer.'
Ik schudde zijn hand, probeerde stevig te zijn, maar voelde me zwak, en het aanraken van zijn huid gaf me een vonk. Ik bad dat ik kalm kon blijven.
Focus. Focus. Focus.
'Is alles goed met Alisha?' vroeg ik, proberend professioneel te klinken.
'Ja hoor, ze is gewoon lastig.'
'Lastig? Dat klinkt niet als haar.' Even vergat ik de knappe man voor me. Niemand noemde mijn vriendin lastig.
Ik voelde me beschermend tegenover Alisha. Ze was niet alleen een van mijn beste klanten, maar we waren ook goede vriendinnen geworden in de zes maanden sinds ik de winkel had geopend.
'Jij kent haar als klant. Ik ken haar als zus. Geloof me, ze kan een prinses zijn als ze wil.'
Knap of niet, hij begon me boos te maken.
Ik bleef in de deuropening staan. 'Dus met haar is alles in orde?'
'Ja,' zei hij kortaf. 'Ze wil dat ik een bestelling ophaal die ze heeft doorgegeven. Mag ik binnenkomen?' Hij hief zijn vrije hand op, geïrriteerd kijkend.
'Ik heb geen bestelling van haar ontvangen.'
'Duuus...' Nu hief hij zijn helm op, er nog geïrriteerder uitziend.
Ik zwaaide met mijn hand om hem te stoppen toen ik hem zag beginnen te grijnzen. Ik wilde geen andere onbeschofte opmerking over mijn vriendin horen.
Ik stapte achteruit en opende de deur wijd voor hem, zijn helm en zijn houding om binnen te komen.
Echt, wat moest die helm? Meneer Cool rijdt motor. Nou en? Laat hem op de motor staan. Wie gaf erom dat ik het stiekem sexy vond dat hij motor reed? Geen reden om op te scheppen.
'Laat me mijn voicemail checken. Misschien heb ik haar oproep gemist.'
Hij kwam langzaam door de deur, met grote stappen. 'Wat is die geur?' vroeg hij en rimpelde zijn neus, wat schattig zou zijn geweest als hij niet zo arrogant was.
'Kruiden en wierook.' Ik was gewend aan de geur en vond het lekker.
'Ruikt als een hippie drugshol,' zei hij, en keek rond in de donkere ruimte.
Ik deed het plafondlicht aan en sloot de deur achter hem. 'Kijk maar rond in mijn privé drugshol terwijl ik de berichten check.' Ik wees naar het winkelgedeelte terwijl ik naar de toonbank liep.
Ik voelde hem naar me kijken, me beoordelend. Ik kon net zo onbeleefd zijn als hij.
Alisha was een van mijn trouwste klanten en een geweldig persoon. Ze had een zeldzame bloedaandoening waardoor ze dagenlang erg ziek kon zijn, maar als ze zich goed voelde, zat ze vol energie en vrolijkheid.
Ze had nooit medelijden met zichzelf, ook al deden de meeste van mijn zieke klanten alsof zij de enigen waren met problemen.
Daarom liet ik Matt binnen na sluitingstijd. Ik gaf om Alisha, en als zij iets nodig had, wilde ik helpen.
Matt keek rond in de winkel als een opgewonden kind. Ik deed alsof ik me op de telefoon concentreerde, maar bekeek hem van opzij.
De man was erg knap. Ik kon me maar een paar keer herinneren dat het uiterlijk van een man me zo had verrast. Dit was er een van.
Hij liet zijn vingers langs de boekenruggen glijden, en ik stelde me voor hoe zijn vingers over mijn rug gleden.
'Ik ben net in de stad aangekomen, en ze smeekte me om een bestelling bij jou op te halen.' Hij keek op van de boeken om me aan te kijken.
Ik wendde mijn blik af van zijn borstspieren die door zijn open overhemdsknopen te zien waren, en richtte mijn aandacht snel op de telefoon op de achterbalie.
Ik begon om de kassabalie heen te lopen en stootte mijn heup toen ik te snel draaide. Ik trok een gezicht omdat het pijn deed en wreef snel over de pijnlijke plek.
Dat zou morgen zeker een blauwe plek opleveren.
'Gaat het?' vroeg hij, alsof hij bezorgd klonk.
Ik durfde hem niet nog eens aan te kijken. Mijn gezicht moest net zo rood zijn als het knipperende lampje op de telefoon, dat een bericht aangaf.
Pas toen herinnerde ik me dat ik eerder een oproep had genegeerd terwijl ik klanten hielp.
'Het was een drukke dag. Laat me even kijken wat ze nodig heeft.'
Hij liep naar rechts, kijkend naar de schappen die langs de muur liepen en kasten vol amber en zwarte glazen potten, elk gelabeld met de Nederlandse en Latijnse namen van de inhoud.
Ik voerde de code in om de voicemail te checken en wierp stiekem een blik op Matt terwijl hij langzaam de potten bekeek.
In zijn combinatie van een strak jasje en spijkerbroek die zijn gespierde benen en ronde billen accentueerde, zag hij er misplaatst uit in een winkel vol vreemde dingen.
Niet dat hij er vreemd uitzag. Hij paste er gewoon niet.
Hij keek door enkele lades in de grote kast die de helft van de muur in beslag nam.
De lades waren ook gelabeld en ik zag hoe zijn wenkbrauwen omhoog gingen bij sommige namen - Alligator Klauwen, Blauwe Ballen, Zwarte Kattenbeenderen, en nog veel meer vreemde items.
Hij draaide zich om toen hij de stem van zijn zus uit de telefoonluidspreker hoorde. Ze sprak duidelijk en vroeg om haar speciale mengsel A en tonicum E.
Lang geleden hadden we bijnamen gegeven aan haar gebruikelijke producten. Zoals ik al zei, ze kwam vaak langs. Haar bericht zei ook dat ze haar broer stuurde om ze op te halen.
Ik bleef naar hem kijken, maar zijn ogen stonden leeg alsof hij aan iets anders dacht.
Als ik maar eerder naar het bericht had geluisterd, had ik me kunnen voorbereiden op een ontmoeting met mijn droomman.
Ik stond op het punt de voicemail op te hangen toen Alisha snel haar laatste woorden sprak. 'Oh, en als je tijd hebt, lees zijn theeblaadjes. Ik denk dat hij een lezing nodig heeft.' Klik.
Het gesprek eindigde zonder zelfs een bedankje of tot ziens.
Het hele gebeuren deed me denken aan toen ik als jonge tiener te bang was om tegen Scott Milligan te praten als hij belde, dus hing ik snel op zonder zelfs hallo te zeggen omdat ik verward en verlegen was.
Alisha's laatste deel trok Matt's aandacht. Hij keek van de telefoon naar mij.
'Whoa! Ik hoef geen theeblaadjes gelezen te krijgen.' Hij stak zijn handen op om nee te zeggen. Zijn helm raakte bijna zijn hoofd.
Ik zag zijn aura oplichten rond zijn hele lichaam. Hij vond zichzelf te goed om zijn toekomst te laten voorspellen. Voor hem was het iets wat alleen wanhopige en domme mensen deden.
Ik kon mensen's theeblaadjes en hun aura's lezen zoals een detective het verleden van een crimineel kon beschrijven. Geen hard bewijs, maar het onzichtbare vertelde nog steeds een verhaal.
Ik zei niets en hij ging verder met het bekijken van de schappen. Ik ging aan de slag met de ingrediënten om Alisha's speciale mengsel A en tonicum E te maken, die geen dingen waren die ze voor haar ziekte gebruikte.
Wat was Alisha van plan? Haar eerste verzoek was gewoon frambozenthee met wat roos voor vitamine C, en haar tonicum E was er een die ik in de winkel verkocht voor energie.
Uit haar sterke, gezonde stem en haar eenvoudige bestelling kon ik opmaken dat ze iets in haar schild voerde.
Ik vermoedde dat ze verrast was door het bezoek van haar broer en een reden nodig had om hem het huis uit te krijgen. Ik moest bijna lachen bij de gedachte aan Alisha die Liam uit haar bed stuurde voordat Matt terugkwam.
Alisha's ouders en Matt behandelden haar allemaal alsof ze heel breekbaar was. Als ze eens wisten wie de echte Alisha was.
'Wat is dit?' vroeg Matt, waardoor ik stopte met het grappige tafereel in mijn hoofd.
Zonder op te kijken zei ik: 'Geile Geit Kruid.'
'Hoe wist je dat? Je keek niet eens op.'
'Iedereen die nieuw is in de winkel vraagt daarnaar.'
'Dus je bent niet zoiets als een helderziende of zo?'
'Het wordt gebruikt in plaats van de blauwe pilletjes van de apotheek.'
'Dat was mijn volgende vraag.'
'Je bedoelt dat dat het antwoord is op je volgende vraag.'
Ik hoorde mijn eigen stem scherp klinken. Scherp omdat ik moe was, of omdat mensen zoals hij altijd grappen maakten over mijn leven alleen omdat ze het niet begrepen of probeerden te begrijpen?
Ik was het zat dat mensen aannames maakten, zelfs de knappe.
Bovendien kende ik mezelf goed genoeg om te weten dat ik er niet uit wilde zien als een dom meisje met een crush, wat ik zou doen als ik mijn woorden niet een beetje gemeen maakte.
'Precies.' Hij liep naar de toonbank waar ik een stenen kom en stamper gebruikte om de gedroogde kruiden tot een enigszins fijne thee te vermalen. 'Je leest theeblaadjes, hè?'
'Ja.'
Ik kon mezelf er niet toe brengen hem aan te kijken. Er zat iets extra's in zijn aura. Hij was ermee binnengekomen, wat vrij gebruikelijk was bij jonge mannen.
GINNY
Seks speelde altijd een rol in hun gedachten, zelfs als ze er niet bewust mee bezig waren. Maar zijn houding begon een beetje te veranderen.
Misschien raakte hij opgewonden door de sfeer in de winkel, die bij veel mensen oerinstincten naar boven bracht, of iemand maakte hem opgewonden. En die iemand kon ik niet zijn, hield ik mezelf voor.
Hij en ik waren als dag en nacht.
Zijn leven draaide om hoe anderen hem zagen. Ik leefde in een wereld waar de natuur centraal stond. Meestal vonden types zoals hij mensen zoals ik maar vreemd.
Bovendien was ik vijf jaar ouder dan hij. Hij en Alisha waren vijfentwintig en ik zou binnenkort de dertig aantikken.
Daarnaast was de man een echte adonis. Op mijn beste dagen zag ik er redelijk uit. Normaal gesproken zag ik er na het doen van yoga uit als een vogelverschrikker.
Hij trommelde met zijn vingers op de toonbank en keek de winkel rond. 'Bijzondere plek. Is het van jou of werk je hier alleen?'
'Het is van mij.' Ik genoot ervan om dat te zeggen. Het was al bijna een half jaar van mij.
Toen mijn grootouders naar een warmer oord verhuisden, gaven ze me de oude boerderij. Ik besteedde maanden aan het ombouwen van de voorkamer en eetkamer tot mijn winkel, Spice & Thyme.
Ik haalde muren weg om het oude hout bloot te leggen en verwijderde de vloerbedekking om de originele planken eronder tevoorschijn te toveren. Ik liet het plafond open en hing er gedroogde kruiden aan.
Ik was trots op de winkel die ik had gecreëerd en dat ik al het werk zelf had gedaan.
Alle displays kwamen uit oude winkels of waren spullen die mensen hadden weggegooid. Het was verbazingwekkend hoeveel goede meubels mensen zomaar aan de straat zetten.
Ik was apetrots op de winkel, vooral omdat het betekende dat ik vrij was in mijn werk en privéleven.
Jason vond dat ik tijd en geld verspilde aan de winkel en stak nooit een vinger uit bij de verbouwing.
Ik bood aan om hem mijn appartement te laten kopen, maar na zijn smeekbeden betaalde hij het in kleine maandelijkse termijnen af.
Hij deed dit waarschijnlijk om een vinger aan de pols te houden. Maar het kon me niet schelen. De betalingen kwamen op tijd en hielpen me terwijl de zaak groeide.
Ik voelde me goed over mijn winkel, maar in plaats van een compliment zei Matt: 'Ik kan niet geloven dat je genoeg klanten hebt om het hoofd boven water te houden.
'Is dit gewoon een hobby? Wat doe je voor de kost als je hier niet bent?'
Toen ik niet antwoordde, draaide hij zich weer naar mij. Hoe kon zo'n mooie mond zulke lelijke dingen zeggen? Wat zonde.
Ik stopte met het malen van de kruiden en keek hem aan. Die perfecte bruine ogen bij dat perfecte bruine haar.
Misschien als ik zijn mond kon bedekken, zou hij er beter uitzien, want hoe meer hij praatte, hoe minder aantrekkelijk hij werd. Hij verpestte mijn droomman.
Toen hij zag dat ik zijn onbeleefde vraag niet ging beantwoorden, zei hij: 'Ik zei dat ik voor haar naar de drogist zou gaan, maar ze stuurde me hierheen.
'Heb je hiervoor gestudeerd? Waar ga je überhaupt studeren voor dit soort dingen? Is er een Voodoo Universiteit?'
'Ik zal je eens wat vertellen, ik verdien waarschijnlijk meer in een jaar dan jij, meneer de Executive VP.' Oh nee! Mijn trots stak de kop op. Ging ik te ver?
'Ah, je weet dat ik een executive vice president ben. Wat weet je nog meer over mij?' Weer die charmante glimlach.
Zijn energie werd sterker en groter. Was hij vol van zichzelf? Raakte hij opgewonden door over zichzelf te praten?
Dacht hij dat ik was zoals de vele vrouwen die hij om zich heen verzamelde en belde als hij zin had in een pleziertje? Moest ik hem vertellen wat ik over hem wist?
Ik wilde niet dat hij dacht dat zijn zus me die dingen had verteld. Nee, ik had hem online opgezocht, puur uit nieuwsgierigheid. Alisha liet haar tweelingbroer klinken als een geweldige vangst. Hij mocht er dan uitzien als een fotomodel, maar ik wist wel beter.
Jason zag er ook best goed uit, maar dat weerhield hem er niet van een grote bedriegende eikel te zijn.
Ik vertelde Alisha nooit wat ik van haar broer vond. Ik wilde haar niet kwetsen. Maar mannen die er zo uitzagen, met zijn lichaam en geld, konden echte players zijn. Players hadden een type, en ik was het niet.
'Ik weet dat je je zus al bijna anderhalf jaar niet hebt gezien.' Ik bleef de kruiden malen, ook al waren ze fijn genoeg voor de thee. Ik moest gewoon mijn handen bezig houden.
Ik wist niet of ik hem wilde slaan of zijn haar wilde grijpen en hem dingen laten zien die zijn chique vriendinnetjes nooit zouden doen. Ze zouden hun make-up niet willen verpesten.
'Auw. Was dat gemeen?'
'Voelde het gemeen? Ik zei gewoon een feit.'
'Je mag me niet erg, hè?' Hij leunde op de toonbank, dichter bij me, en daagde me uit om te antwoorden. Hij was eraan gewend dat vrouwen hem aanbaden.
'Ik ken je niet goed genoeg om ja of nee te zeggen. Ik probeer meestal het beste van mensen te denken.'
'Was het omdat ik het een hobby noemde?'
'Je mag je mening hebben. Je bent hier om iets aardigs voor je zus te doen, ook al is het duidelijk dat je niet in natuurlijke geneeskunde gelooft.'
Ik deed de kruiden in een klein bruin zakje met twee lagen en vouwde de bovenkant om.
Ik probeerde kalm te blijven. Ik zou hem niet laten genieten van het feit dat hij me op de kast joeg.
'Ik geloof wel in natuurlijke geneeskunde. Ik neem elke dag vitamines.' Hij bewoog weg van de toonbank en keek verveeld.
'Alleen omdat er "natuur" op staat, maakt het nog niet natuurlijk. Bovendien betaal je te veel voor de mooie doosjes.'
Ik plakte een etiket op het bruine zakje thee om het te sluiten en schoof het naar hem over de toonbank.
'Is dat alles?' vroeg hij.
'Nee,' zei ik, en liep om de toonbank heen naar een display met flesjes drank. Hij volgde me terwijl ik er een van bovenaf pakte en het hem gaf.
'En wat is dit?' Hij draaide het flesje om de zeer korte lijst van ingrediënten te lezen. Hij moet het twee keer hebben gelezen, want het duurde vijf seconden om alle drie de dingen te lezen.
'Wat doet ze hiermee?'
'Alisha weet wat ze ermee moet doen.'
'Ik vraag het voor mezelf.'
Ik wilde zeggen: 'Waarom?' In plaats daarvan zei ik: 'Ze doet een druppel of twee onder haar tong. Het houdt haar energie op peil. Ze wil waarschijnlijk zeker weten dat ze klaar is voor een leuk bezoek van haar broer.'
Ik wilde aardig klinken, maar zelfs ik kon horen dat ik gemeen klonk.
'Oh,' zei hij, en liet het flesje in zijn hand stuiteren alsof hij net een goedkope prijs had gewonnen. Zijn nonchalante glimlach paste bij zijn houding.
'Hoeveel ben ik je schuldig?' vroeg hij terwijl hij terugliep naar de kassa.
'Tweehonderd,' zei ik zonder na te denken.
Het enige waar ik aan dacht was me afvragen hoe zijn kont eruit zou zien als hij geen spijkerbroek aan had. Ik vroeg me af of de spijkerbroek zijn kont er goed uit liet zien of dat zijn kont de spijkerbroek er goed uit liet zien.
'Ben je gek geworden?' Hij draaide zich om om naar me te kijken en ik hoopte dat hij niet had gemerkt dat ik naar hem keek terwijl hij liep.
Vrouwen kijken naar knappe mannen net zoals mannen dat doen. We zijn er alleen subtieler in. Damesachtige manieren en zo.
Gek of niet, hij pakte nog steeds zijn portemonnee uit zijn jasje en legde een creditcard op de zwarte marmeren toonbank net toen ik er omheen kwam.
'Mijn zus kan het zich niet veroorloven om deze prijzen te betalen. Je maakt misbruik van haar. Alleen omdat mensen die niet beter weten dit geloven, denk je dat het oké is? Geen wonder dat je meer verdient dan ik.'
Ik liep zijn creditcard door en liet hem doorpraten. Hij verdiende het omdat hij gemeen was.
Hoewel ik niet zeker wist of hij echt gemeen was. Het voelde bijna alsof hij met me aan het dollen was. Maar grappen maken lag te dicht bij flirten. Dus nee, geen grappen. Gewoon gemeen zijn.
Ik scheurde de bon van de creditcardmachine en hield hem voor hem uit met een pen. 'Alsjeblieft tekenen.'
Hij liet de helm hard op de toonbank vallen en pakte het papier en de pen. Hij tekende zelfs voordat hij keek hoeveel het op de bon kostte.
€18,45.
Hij keek een paar seconden naar de bon en bewoog zijn kaak voordat hij zei: 'Waarom liet je me zo doorgaan? Of voelde je je slecht door mijn geklaag zodat je het juiste bedrag in rekening bracht?'
'Je hebt me nergens een slecht gevoel over gegeven.' Ik nam de bon terug maar liet hem de pen houden.
Hij schudde zijn hoofd, ofwel omdat hij het grappig vond of omdat hij geïrriteerd was - ik kon het niet zeggen omdat hij verward keek.
Hoe dan ook, het was leuk om zijn haar in zijn nek te zien bewegen toen hij zijn hoofd schudde. Heel mooi haar.
Even dacht ik dat het leuk zou zijn om met mijn vingers over zijn nek te gaan en door zijn dikke haar. Een beetje zachte energiewerk zou goed zijn voor die man.
Zijn lichaam schrok alsof hij het koud kreeg. Ik stopte met fantaseren. Soms vergat ik hoe sterk mijn vermogen was om dingen te laten gebeuren.
Na een paar seconden dat hij naar me keek, schudde hij weer zijn hoofd en keek naar beneden. 'Je bent een vreemd, maar interessant persoon.'
Niet bepaald een aardige opmerking, maar wat verwachtte ik? Hij bracht een niet zo aardige versie van mezelf naar boven.
Hij legde de pen op de toonbank en pakte zijn spullen voordat hij weer opkeek. 'Mag ik je een serieuze vraag stellen?'
'Ga je gang,' antwoordde ik, met een klein beetje opwinding.
Uit ervaring weet ik dat als een man vraagt of hij een serieuze vraag mag stellen na wat gegrapt of geflirt, het meestal gevolgd wordt door een uitnodiging voor koffie, drankjes of een etentje.
Maar had ik niet net besloten dat hij niet aan het grappen of flirten was? Mijn gedachten waren helemaal door elkaar.
'Hoe denk je dat het met mijn zus gaat?'
Dat verraste me, wat de reden was dat ik zei: 'Ik heb de afgelopen maanden duidelijke verbeteringen gezien,' in plaats van wat ik had moeten zeggen - of beter gezegd, niet had moeten zeggen.
Het was een regel die ik volgde. Ik deelde geen informatie over mijn klanten behalve in algemene termen.
Ik had te veel readings gehad waarbij een klant wil dat ik in iemand anders' leven kijk, alsof hun geluk afhing van het leven van hun kind of ex-geliefde.
'Heb je haar theeblaadjes gelezen?' Hij leek echt nieuwsgierig.
'Dat moet je aan haar vragen,' zei ik, herstellend van mijn eerdere fout.
'Dat zal ik doen, maar ik vraag het aan jou.'
'Het is laat, Matt, en ik heb een lange dag achter de rug. Geef alsjeblieft mijn groeten aan Alisha en ik hoop dat jullie een fijn bezoek hebben.'
Toen hij niet bewoog, liep ik om de toonbank heen en naar de deur. Ik draaide me om en zag dat hij naar me keek. Geen beleefde manieren voor hem; het kon hem niet schelen dat hij staarde.
Ik denk dat het moment ongemakkelijk had kunnen zijn, maar ik vertelde mezelf dat hij niet echt naar mij staarde om te staren maar verloren was in gedachten.
'Gaat het goed, Matt?' vroeg ik, waardoor hij stopte met staren.
'Ja, sorry. Ik bewonderde alleen je...' Hij legde zijn spullen op de toonbank en zwaaide met zijn hand naar mijn benen en omhoog naar mijn nek. 'Je outfit. Het is...'
'Raar?' suggereerde ik. Ik vond persoonlijk de zijgespleten, lichte, witte losse broek en bijpassende V-hals blouse met versierde wijde mouwen zo doorzichtig dat ik een hemd eronder nodig had, leuk.
Ik kleedde me niet alleen zo, ik leefde en ademde de rol.
'Nee. Niet raar. Luchtig.'
'Luchtig? Dat vind ik leuk. Beschrijft het perfect.' Ik denk dat luchtig beter was dan raar. Ik zette mijn zakelijke glimlach op, degene die ik gebruikte als ik geen zin had om natuurlijk te glimlachen. 'Fijne avond, Matt.'
Ik ontgrendelde de deur en opende hem. Alle gedachten dat er een speciale klik tussen ons was, zaten duidelijk alleen in mijn hoofd.
Hij glimlachte terug maar ik kon zien dat het net zo geforceerd was als de mijne. Hij pakte de tas en de helm en kwam naar me toe.
De lucht tussen ons was dik en erg heet. Het was als onze eigen privé jungle.
Hij stopte bij de deur alsof hij nog iets wilde zeggen. Hij haalde diep adem en zei: 'Bedankt dat je open bent geweest en voor mijn zus zorgt.'
Ik knikte. Ik durfde mijn mond niet open te doen om te suggereren dat er een onuitgesproken aantrekkingskracht tussen ons was. Het zat zeker alleen in mijn hoofd, gecreëerd door vele nachten waarin ik hem als mijn fantasieman had voorgesteld.
'Welterusten, Ginny.' Hij boog zijn hoofd terwijl hij langs me liep, en ik kon zien dat zijn oren erg roze waren. Beschaamd? Misschien. Hopelijk.
Ik sloot en vergrendelde de deur terwijl hij de trap af liep, weg van de veranda. Ik keek door de jaloezieën en zag hoe hij op zijn motor stapte en de helm op zijn hoofd zette.
Ik dacht aan hoe hij me welterusten wenste en realiseerde me hoe sexy mijn naam klonk als hij het zei.
Ik liet de jaloezieën los, en deze keer deed ik alle lichten binnen uit. Het was erg donker, maar ik kende mijn weg door de hele winkel, zelfs als ik niets kon zien.
Opnieuw zuchtte ik, maar deze keer was het niet omdat ik moe was. Ik was zowel opgewonden als boos dat ik opgewonden was.
Hoe kon er een speciale klik tussen ons zijn als hij zo duidelijk een egoïstische eikel was? Maar verdomme, als hij me had gevraagd om mijn kleren uit te trekken, had ik het zeker gedaan.
Ik schudde mijn hoofd. Het echte leven is ingewikkeld.
