Zomerliefde
Auteur
Evelyn Miller
Lezers
494K
Hoofdstukken
20
Het is de zomer voor haar examenjaar en Hazel Young is sceptisch over de liefde. Maar er is een nieuwe jongen in de stad, een mysterieuze vreemdeling met een bewogen verleden. Terwijl de temperaturen stijgen, moet Hazel haar eigen twijfels onder ogen zien: is dit slechts een zomerflirt, of is dit echte liefde?
Leeftijd: 18+
Het kampvuur
Wat is liefde? Weet iemand echt wat liefde is?
Het woordenboek zegt dat het een heel sterk gevoel van genegenheid is.
Maar ik heb nog nooit meer dan genegenheid gevoeld voor wie of wat dan ook. Ik bedoel, ik hou van mijn moeder en mijn tweelingbroer, Hayes. Maar dat is een ander soort liefde. Ik heb het over ware liefde.
Mijn ouders zeiden dat ze verliefd waren. Ze gingen uit elkaar toen mijn broer, Hayes, en ik zes maanden oud waren. We hebben onze vader nooit meer gezien.
Mijn beste vriendin, Monica, beweerde dat ze elke week verliefd was. Elke keer op iemand anders. Elke week had ze weer een gebroken hart.
Mijn broer was de standaard player op school. Hij sliep met verschillende meiden, en daarna negeerde hij ze gewoon. Ze beweerden ook allemaal dat ze verliefd waren.
Dus ja, mijn mening over de liefde was dat het gewoon iets was dat iemand verzonnen had, alleen maar om een ander voor de rest van zijn leven in bezit te houden.
Nu de zomervakantie bijna begint, is het plan om elke wakkere minuut in de zon op het strand te zijn. Ik wil aan mijn kleurtje werken en zwemmen. 's Nachts is het tijd om te feesten.
De laatste schooldag was zwaar kut. Niemand wilde iets doen, zelfs de leraar niet. Zodra de bel gaat, ren ik meteen naar buiten en begin ik naar huis te lopen.
Ik was absoluut niet van plan om te blijven hangen bij alle dramatische mensen die hun vrienden gedag knuffelden alsof ze hen nooit meer zouden zien. Inclusief Hayes.
De wandeling naar huis duurt twintig minuten. Tegen de tijd dat ik thuis ben, is er een dun laagje zweet op mijn huid ontstaan.
Ondanks dat mijn ouders uit elkaar zijn, heeft mama altijd heel goed voor ons gezorgd. En dankzij haar ouders wonen we in een klein huisje direct aan het strand.
De andere huizen in onze buurt zijn enorm en zitten vol met rijke, verwaande mensen. Om de dag komt er wel iemand langs die ons huis wil kopen om het plat te gooien. Maar mama weigert altijd.
Ze zegt dat ze dit weigert omdat dit het enige thuis is dat we ooit gekend hebben. Maar eigenlijk is het omdat ze niet van verandering houdt.
Bovendien zouden Hayes en ik allebei enorm flippen als ze het huis ooit zou proberen te verkopen. We houden van dit huis. We hebben zelfs allebei besloten om naar een universiteit in de buurt te gaan, gewoon om thuis te kunnen blijven wonen.
En ook omdat mama niet veel tijd meer over heeft.
Twee jaar geleden werd er borstkanker bij haar vastgesteld. De kanker is nu twee keer weggeweest, maar deze keer is het veel agressiever teruggekomen.
De dokters doen alles wat ze kunnen om haar te helpen, en ze lijkt aan de beterende hand te zijn.
„Mam! Ik ben thuis!“ roep ik. Ik gooi mijn tas bij de deur neer, waar mama me straks ongetwijfeld weer de les over gaat lezen.
„Hier binnen!“ roept haar stem vanuit de keuken.
Ik loop erheen en zie dat ze een fles limonade uit de koelkast haalt.
„Hoe was je laatste dag?“ vraagt ze. Ik loop naar haar toe en geef haar een kus op haar wang. Normaal ben ik niet zo aanhankelijk, maar sinds ze ziek is geworden, probeer ik haar te laten zien hoeveel ze voor me betekent.
„Het was shit,“ mopper ik. Ik ga aan tafel zitten terwijl ze de limonade brengt.
„Let op je woorden,“ waarschuwt ze. Ze gaat naast me zitten. „Ik weet zeker dat het niet zo erg was,“ gaat ze verder terwijl ik twee glazen inschenk.
„Dat was het wel. Niemand deed iets, en toen waren alle meiden aan het huilen.“ Ik rol met mijn ogen.
„Zelfs Monica?“ vraagt ze, terwijl ze haar wenkbrauwen optrekt.
„Natuurlijk,“ snuif ik. Ze was al sinds de lunch aan het huilen.
„Maaaammmm! Hazel heeft niet op me gewacht!“ klaagt Hayes. Hij gooit de deur hard achter zich dicht. „We hebben goddamn airconditioning nodig in dit huis,“ moppert hij terwijl hij de keuken binnenkomt.
„Je bent een grote jongen. Je kunt best zelf lopen,“ snauw ik.
„Je kwetst me, lieve zus,“ zegt hij heel theatraal. Hij grijpt naar zijn hart voordat hij mijn halflege glas limonade steelt.
„Geef terug!“ schreeuw ik. Ik spring op en probeer het glas uit zijn handen te grijpen. Maar hij is te snel. Hij knalt het glas terug op tafel en grijnst gemeen naar me.
„Fuck you, Hayes!“
„Fuck you, Hazel!“
„Je bent echt een fucking varken!“
„En jij bent een fucking bitch!“
„Kinderen!“ moppert mama op ons. Hierdoor stoppen we allebei met schreeuwen naar elkaar.
„Sorry,“ mompelen we allebei. We gaan aan tafel zitten en kijken pruilend voor ons uit. Ik voel me schuldig. Hayes en ik zijn super hecht, maar we vechten als kat en hond.
Toen mama ziek werd, hebben we een afspraak gemaakt om niet meer te ruziën waar zij bij is. Dat maakt haar namelijk heel verdrietig. Ze herinnert ons er altijd aan dat we elkaars enige familie zijn en dat we dat moeten koesteren.
Ik rolde altijd met mijn ogen om haar woorden. Maar toen ze ziek werd, begreep ik eindelijk wat ze bedoelde.
„Doen ze dat vreugdevuur nog steeds?“ vraagt mama. Ze doelt op het vreugdevuur op het strand dat elk jaar op de laatste schooldag wordt gehouden.
Iedereen is welkom, ook de nieuwe leerlingen. Het is al een traditie sinds mijn grootouders op school zaten.
Hayes en ik kijken elkaar aan. Mama weet dat het nog steeds gebeurt. We zijn de afgelopen twee jaar nog gegaan.
„Ja, mam,“ bevestigt Hayes. Hij geeft me een zacht duwtje tegen mijn been met het zijne.
„Oh. Gaan jullie?“ vraagt ze. Ze schraapt haar keel en fronst een beetje.
Terwijl ik naar mama kijk, vallen de donkere kringen rond haar ingevallen ogen me op. Ze is de afgelopen maand veel afgevallen en ziet er met de dag zwakker uit.
„We gaan elk jaar. Weet je nog, mam?“ fluister ik, terwijl ik op mijn lip bijt.
„Oh ja, natuurlijk. Stom van me. Ik ben gewoon wat vergeetachtig,“ lacht ze.
„We kunnen wel thuisblijven,“ stelt Hayes voor. Zijn stem trilt alsof hij gaat huilen.
„Nee, nee, nee. Gaan jullie kinderen maar lekker plezier maken. Met mij komt het wel goed.“ Ze zwaait met haar hand voor ons gezicht. „Bovendien ga ik iets leuks doen met Kim.“ Ze bedoelt onze tante.
„Als je het zeker weet,“ zeg ik langzaam.
„Natuurlijk.“
***
„Hazel. Je bent mijn beste vriendin,“ lalt Monica. Ze hangt zwaar aan mijn schouder.
„Ik weet het,“ giechel ik. Ik help haar overeind, terwijl ik zelf ook een beetje struikel.
„Ik hou van je. Meer dan dat ik van Cameron hou,“ vertelt ze me.
„Ik ben ook veel cooler dan Cameron!“ lach ik. We gaan op een van de boomstammen voor het vuur zitten.
„Wie is Cameron?“ vraagt een mannenstem naast me. Monica en ik schrikken allebei op en schieten vervolgens in de lach.
„Hij is de liefde van mijn leven,“ lalt Monica. Ze leunt over me heen om met de vreemdeling te praten.
„Voor deze week dan,“ lach ik, terwijl ik naar de jongen kijk.
Ik heb hem hier nog nooit eerder gezien. En dat zeg ik niet alleen omdat ik dronken ben. Ik bedoel, deze gast is hot as fuck! Ik zou het echt wel weten als ik hem had gezien.
Hij heeft donker haar en lichte ogen, maar ik kan de kleur niet goed zien door het slechte licht. Zijn gezicht is zo symmetrisch en perfect.
„Ah, jonge liefde,“ grinnikt hij. Hij schudt lichtjes zijn hoofd voordat hij een slok neemt uit de rode beker in zijn handen.
„Zeg me alsjeblieft dat jij wel in liefde gelooft, want deze bitch is harteloos,“ zegt ze. Ze leunt nog verder naar voren en morst wat van haar bier op mijn been.
„Dat ben ik niet!“ roep ik uit. Ik veeg wat van het plakkerige bier weg, al maakt het me niet echt iets uit.
„Dat ben je wel! Vraag maar aan Hayes!“ roept ze luid. De vreemdeling moet erom lachen. „Ik ga hem zoeken!“ verklaart ze, voordat ze wegstrompelt.
„Ben jij nieuw?“ vraag ik met dubbele tong aan de vreemdeling.
„Klopt.“ Hij knikt, maar geeft geen naam.
„Kut voor je,“ snuif ik.
„Oh ja?“ Hij grijnst.
„Jep! Dit dorp is zóóó saai!“ zeg ik langdradig.
Het dorp is piepklein. Er wonen letterlijk minder dan honderd mensen. Het enige leuke hier is het strand.
„Het strand is mooi,“ merkt hij op. Hij knikt naar de oceaan alsof hij mijn gedachten leest, en ik hap hoorbaar naar adem.
„Hazel! Hazel!“ roept de stem van Monica. Zij en Hayes strompelen onze kant op. „Vertel het haar,“ eist ze. Ze duwt mijn broer naar beneden zodat hij tussen mij en de hete vreemdeling in komt te zitten.
„Je bent h-harteloos,“ hikt hij. Hij legt zijn hoofd op mijn schouder. Dan schiet zijn hoofd omhoog en kijkt hij naar de vreemdeling. „Hayes,“ stelt hij zich voor. Er klinkt een lichte grom in zijn stem waarvan ik weet dat niemand anders die had opgemerkt.
„Asher.“ Hij glimlacht en schudt de hand van mijn broer.
„Waar zijn jullie schoenen?“ schreeuwt Monica. Ze wijst naar de blote voeten van mij en Hayes.
Ik giechel en wiebel met mijn tenen in het zachte zand. Wie draagt er nou schoenen naar het strand?
„Thuis,“ mompelt Hayes. Hij laat zijn hoofd weer op mij rusten. „Ben je nieuw?“ bromt hij richting Asher.
„Ja.“ Hij knikt, zonder verdere informatie te geven.
„Surf je?“ vraagt hij. Volgens Hayes ben je helemaal oké als je surft of football speelt, totdat het tegendeel bewezen is.
„Nog nooit gedaan.“
„Football dan?“ spot hij, duidelijk niet onder de indruk.
„Running back.“ Hayes knikt goedkeurend.
„Bayze,“ zeur ik.
„Bazel,“ zeurt hij terug.
„Mijn drankje is leeg,“ pruil ik. Ik schud mijn lege beker in zijn gezicht.
Hayes rolt met zijn ogen, maar pakt mijn beker aan om hem bij te vullen. Brave jongen.
„Ik heb ook zo'n jongen nodig,“ zucht Monica. Ze ploft aan mijn andere kant neer.
„Je mag hem hebben,“ snuif ik, terwijl ik met mijn ogen rol.
„Ik wil nu zo erg met iemand zoenen,“ kreunt ze. Ze gooit haar hoofd naar achteren en valt bijna van de boomstam.
„Daar is Cameron.“ Ik knik naar de sportieve jongen die aan de andere kant van het vuur staat.
„Love you!“ schreeuwt ze, voordat ze voor de rest van de nacht verdwijnt en me alleen achterlaat met Asher.
„Waar zijn jouw schoenen?“ lacht hij, terwijl hij naar mijn voeten knikt.
„Thuis. Ik bedoel, wie komt er nou met schoenen naar het strand?“ vraag ik. Ik wijs naar zijn teenslippers.
„Zodat je voeten veilig zijn als je weer weggaat,“ grinnikt hij. Hij schuift iets dichter naar me toe op de boomstam.
„Niet nodig als je op het strand woont.“ Ik probeer te knipogen, maar het mislukt en ik knipper gewoon ongemakkelijk.
„Woon jij in zo'n villa?“ Hij fluit en kijkt naar de huizen van de rijke mensen.
„Oh nee, ik ga je niet vertellen waar ik woon,“ lach ik. Hayes komt terug met vakkundig drie bekers in zijn handen.
„Hier,“ bromt hij. Hij duwt er eentje in mijn handen en wringt zich tussen mij en Asher in. „Hier,“ bromt hij nog een keer, en hij geeft Asher de andere beker.
„Thanks, man.“ Hij knikt en pakt de beker aan. „Waar hebben jullie het over?“ vraagt hij, terwijl hij een wenkbrauw optrekt naar de nieuwe jongen.
„Schoenen,“ lall ik. Ik neem een flinke slok van het bier.
„Schoenen, man. Wie heeft ze nou nodig?“ grinnikt Hayes. „Waar is die lange gebleven?“ mompelt hij, als hij merkt dat Monica weg is.
„Cameron.“
„Ha,“ snuift hij. Hij gooit de helft van zijn bier in één keer achterover, en we vallen in een ongemakkelijke stilte. „Dusss,“ trekt Hayes het woord. „Running back, hè?“ vraagt hij, terwijl hij zich van mij afwendt naar Asher.
Ik sluit me af als de twee jongens beginnen te praten over football.
Als mijn bier op is, legt Hayes zijn hoofd weer op mijn schouder en mompelt hij dat hij slaap heeft. Ik zucht, wetende dat het tijd is om naar huis te gaan.
Al wist ik eerlijk gezegd wel dat dit zou gebeuren. Hayes kan nooit zo goed tegen alcohol als ik, en hij scoort nooit op het vreugdevuur.
„Kom op dan,“ mompel ik. Ik duw hem van me af en sta op. Ik steek mijn handen naar hem uit, en hij pakt ze vast om zichzelf overeind te trekken.
„Ik hou van jou,“ mompelt hij. Hij slaat zijn arm om mijn schouder en kust de bovenkant van mijn hoofd.
„Ja, ja. Ik hou ook van jou,“ mompel ik, terwijl ik probeer hem overeind te houden.
„Heb je wat hulp nodig?“ vraagt Asher. Hij kijkt hoe ik mijn broer ondersteun.
„Nah. Ik red me wel,“ giechel ik, waarna ik struikel.
„Heb je dit vaker gedaan?“ vraagt hij met een opgetrokken wenkbrauw.
„Praktisch elk weekend,“ lach ik.
„Zie je later, man!“ roept Hayes. Alsof we echt al zijn weggelopen.
„Zie je,“ lacht Asher.
Terwijl ik mijn domme, dronken en zware broer het strand op sleep, dwalen mijn gedachten af naar de nieuwe hete vreemdeling op het strand. Er is iets aan hem wat me nieuwsgierig maakt.
Wie is hij?
