Sumner komt eerst
Auteur
Vivienne Wren
Lezers
1,0M
Hoofdstukken
39
Al binnen
SUMNER
Het geluid van lichamen die tegen elkaar aan bewegen vult de kamer terwijl Bryce in me stoot. Zijn vingers drukken hard genoeg in mijn zij om sporen achter te laten, terwijl hij snel beweegt om klaar te komen. Zijn ademhaling wordt onregelmatig, zijn handen grijpen zich steviger vast – dan schokt hij en kreunt hij als hij klaarkomt. Hij valt zwaar en moe tegen me aan, trekt zich dan terug en rolt op zijn rug.
'Verdomme, dat was lekker,' zegt hij terwijl hij het condoom afdoet en dichtknoopt, en het in de prullenbak gooit. Dan pakt hij zijn telefoon en begint ernaar te kijken.
'Ja,' lieg ik. 'Geweldig.'
Ik staar naar het plafond. Ik wil nog steeds meer – ik heb meer nodig, ik heb iets nodig. Het zal nu nog maar een paar minuten duren voordat hij uit bed stapt, en ik eindelijk mezelf kan bevredigen.
Het bed beweegt naast me als Bryce overeind komt en zijn benen over de rand van het bed zwaait. 'Ik ga wat ontbijt maken,' zegt hij zacht. 'Wil je iets?'
Ik schud mijn hoofd en zet een lieve glimlach op. 'Nee hoor, bedankt. Ik moet nog wat mailtjes beantwoorden. Ik kom zo.'
Bryce maakt een zacht geluid terwijl hij zijn boxershort aantrekt en wegloopt. Op het moment dat de deur dichtgaat, gaan mijn handen onder de dekens en gaan ze naar beneden, naar mijn kloppende kern. Zodra mijn vingers de juiste plek raken, komt mijn rug omhoog.
Zo makkelijk is het – en toch krijgt Bryce me nooit op dat punt.
Ik wrijf snelle cirkels rond mijn clitoris, naar het orgasme toe werkend dat ik verdien, en druk mijn gezicht in een kussen om mijn geluid te dempen als het eindelijk gebeurt. Ik wacht tot de golven stoppen, gooi dan het kussen opzij en adem uit.
Ik kijk naar de koffers bij de slaapkamerdeur. We vertrekken over een uur – misschien is een vakantie precies wat we nodig hebben. Misschien helpt wat tijd weg, alleen wij tweeën, om uit dit saaie patroon te komen. Het voelt de laatste tijd alsof we langs elkaar heen leven in plaats van samen. We moeten weer close worden.
Ik stap uit bed en neem een lange, hete douche. Als ik klaar ben – schoon, glad en hoopvol – trek ik mijn nieuwe jurk aan. Ik heb hem speciaal voor deze reis gekocht. Hij is kleurrijk, kort, en misschien, misschien, zal hij iets in Bryce opwekken.
Ik loop de keuken in waar Bryce snel zijn eieren naar binnen werkt. Hij kijkt naar me op en kantelt zijn hoofd. 'Nieuwe jurk?'
Ik knik en draai rond. 'Vind je hem mooi?'
Hij trekt zijn mond scheef, terwijl hij me van top tot teen bekijkt. 'Ik denk het,' zegt hij verveeld. 'Ik weet het niet – misschien met een vestje erbij?'
Mijn glimlach verdwijnt. Ik kijk naar de jurk. 'Ja,' zeg ik zacht. 'Misschien.'
Bryce pakt mijn pols en trekt me op zijn schoot. 'Hij zal er beter uitzien als je wat zon hebt gehad,' zegt hij, met zijn lippen tegen mijn blote schouder. 'Dan zie je er niet meer zo bleek uit als je wat bruiner bent.'
Ik knik en druk een kus op zijn slaap. 'Je hebt gelijk.' Ik adem diep in en recht mijn schouders.
Dit zal goed worden. Het zal precies zijn wat we nodig hebben.
***
Bryce trekt onze koffers de oprit af, terwijl ik in mijn tas naar de sleutels zoek. Het is jaren geleden dat ik hier voor het laatst ben geweest. Mijn familie en ik hadden elke zomer hier doorgebracht toen we klein waren. Mijn ouders doen dat nog steeds, maar mijn broer en ik zijn sinds ik veertien was niet meer zo enthousiast om de zomer samen door te brengen.
Het is echt fijn dat mijn ouders deze zomer in Griekenland zijn, dus hadden ze gezegd dat we het huis aan het meer mochten gebruiken. Ik steek mijn sleutel in het slot, en zodra ik hem een beetje omdraai, gaat de deur open.
Dat is vreemd, hij zat niet op slot, misschien –
'Wat doe jij hier verdomme?' Adams stem vult de grote, open woonkamer die op het meer uitkijkt.
Ik laat van schrik bijna mijn sleutels vallen. 'Ik? Wat doe jij hier? Mam had mij het huis aan het meer aangeboden!'
Adam ligt languit op de bank, met een biertje in zijn hand, alsof hij hier thuishoort. Aan zijn bruine kleur te zien is hij hier al een tijdje. 'Nou, ze had het ook aan mij aangeboden, en wij waren er eerst. Dus doei, zus.'
Ik sla boos mijn armen over elkaar. 'Ja, ik ga nergens heen. We hebben uren gereden, en Bryce heeft volgende week een conferentie in Westport. We blijven. Je had mam moeten vertellen dat je ging als je van plan was om – wat ik trouwens wel had gedaan. En wie zijn wij?'
Adam gebaart met zijn kin richting de glazen wand aan de achterkant van het huis. Ik kijk waar hij naar wijst, naar het meer, en mijn maag draait zich om.
Corbin fucking Montgomery en Tyler fucking Simpson zijn bij het water en ze gooien met een football over.
Natuurlijk heeft hij die klootzakken meegenomen – kan hij niks zonder hen doen?
Ik adem uit, wrijf over mijn hoofd en pak mijn telefoon uit mijn tas. Achter me trekt Bryce onze koffers het huis in en sluit de deur.
'Gibson,' zegt Adam vlak als hij Bryce ziet.
'Marlowe,' zegt Bryce net zo ongeïnteresseerd terug.
Ik controleer de tijd en bedenk dat het waarschijnlijk ochtend is in Griekenland, dus bel ik mam.
'Sumner, schat,' zegt ze zodra ze opneemt. 'Is er iets mis?'
'Nou, ja, een beetje,' zeg ik zacht. 'Wist je dat Adam en de jongens in het huis aan het meer zouden zijn?'
Mam is even stil, dan ademt ze vermoeid uit. 'Zeg me alsjeblieft dat dat niet de reden is dat je me in Griekenland belt.'
'Je hebt me niet verteld dat je het huis ook aan hem had aangeboden!' zeg ik. 'Ik was nooit gegaan als ik had geweten dat zij hier zouden zijn!'
'Nou, ga dan weg.' Mam zucht. 'Of blijf. Het huis is groot genoeg voor jullie allemaal. Of, weet je, je zou de kans kunnen gebruiken om eindelijk weer vrienden te worden. Scheelt mij de moeite om met mijn volwassen kinderen te moeten dealen die zich als verwende tieners gedragen. Als dat alles is, ik moet naar een massage.' Ze hangt zonder nog iets te zeggen op.
Ik bijt gefrustreerd op mijn lip en kijk weer naar de grote woonruimte. Er zijn drie slaapkamers aan elke kant van het huis, elk met een eigen badkamer. De slaapkamerdeuren komen direct in de woonkamer uit – de enige gedeelde ruimte naast de keuken, maar als we om de beurt gaan, hoeven we elkaar niet te zien. En er is genoeg ruimte bij het meer om uit de buurt van de jongens te blijven.
Ik kijk naar Bryce. 'Wat denk jij?'
Hij trekt een gezicht. 'We vinden zo laat niks anders meer. Deze plek zit vol in deze tijd van het jaar.'
Ik knik, pak mijn koffer en geef mijn broer een boze blik. 'Jij blijft aan jouw kant, wij blijven aan de onze.'
Tot zover een rustig uitje met Bryce.
