De Afspraak Boek 3
Auteur
Lezers
941K
Hoofdstukken
30
De Grote Finale
TWEE MAANDEN LATER
Brad
Een feest was de beste manier om afscheid te nemen. Ik moest toegeven dat het lang geleden was dat ik zo'n spectaculair feest op de jachtclub had gezien. Zelfs het grote jaarlijkse feest kon niet tippen aan het spektakel van vanavond.
Angela had zichzelf echt overtroffen.
En dat allemaal ter ere van mij.
Ondanks de feestelijkheden om me heen, voelde ik me toch een beetje weemoedig.
Het feest was om mijn officiële pensioen bij Knight Enterprises publiekelijk te vieren. Veertig jaar lang had ik hard gewerkt en gevochten om het grootste oliebedrijf ter wereld op te bouwen. Daarna bouwde ik het meest gewilde luxe hotelmerk ter wereld op.
Alles kwam hierop neer. Vijfhonderd van mijn beste vrienden en collega's stonden in hun mooiste kleren te praten op de jachtclub.
Begrijp me niet verkeerd.
Ik voelde alleen maar grote dankbaarheid voor mijn kameraden. Ik vond het geweldig dat ze mijn successen wilden vieren.
Het speciale drankje met mango en aardbeien was naar mij vernoemd: The Bradlini. De liveband speelde mijn lievelingsliedjes. Dat maakte me ontzettend blij.
Toch hield één enkele gedachte me in mijn stoel. Ik roerde met een klein roze parapluutje de ijsblokjes in mijn glas rond. Die ene gedachte hield mijn oude hart in zijn greep.
Is dit alles wat er over is?
„Wat doe je hier helemaal achterin, ouwe?“ zei mijn zoon plotseling, terwijl hij me op de schouder sloeg.
Mijn zoon, mijn trots en vreugde, Xavier.
Vroeger was ik bang dat hij niet geschikt was om mijn bedrijf over te nemen. Het afgelopen jaar had hij zich echter dubbel en dwars bewezen. Daarom trad ik nu terug.
Xavier had mijn hulp niet meer nodig, zelfs niet in deeltijd. Hij was een man in de bloei van zijn leven. Hij had de honger die nodig is om een geweldige zakenman te zijn. Hij had de drang om iets groots van zichzelf te maken.
Hij zou de naam Knight eer aandoen, net als onze erfenis.
„Ik neem gewoon een moment om alles in me op te nemen,“ vertelde ik hem. Daarna draaide ik me om naar zijn prachtige vrouw. „Je hebt jezelf echt overtroffen, mijn lieve kind.“
Angela bloosde, zoals altijd. Ze was een toonbeeld van vriendelijkheid en elegantie. „Ik heb het met plezier gedaan.“
„Waarom kom je niet meefeesten?“ drong Xavier opnieuw aan. Hij pakte een Bradlini van een passerende ober en hield hem me voor.
„Het dansen begint zo,“ voegde Angela eraan toe.
Ik pakte het glas met de schuimende, oranje drank aan. „Gaan jullie maar. Ik kom zo.“
Ze keken elkaar even aan. Toen pakte Xavier de hand van zijn vrouw en leidde haar naar de dansvloer.
Hoe zou het zijn om weer jong te zijn?
Dat was de grap van alles. Ik voelde me precies hetzelfde als veertig jaar geleden. Net zo levendig. Net zo hongerig. Alsof ik elke ochtend kon wakker worden en Wall Street kon veroveren.
Pas toen ik in de spiegel keek, werd ik aan de waarheid herinnerd. Toen ik de rimpels en mijn kalende hoofd zag, wist ik dat het niet mogelijk was. De tijd was gekomen om het stokje over te dragen.
Is dit alles wat er over is?
Ik had een goed leven geleid. Ik had een liefde gekend die zo mooi was als in sprookjes. Ik had een zoon opgevoed die mijn alles was. Mijn carrière was succesvoller dan de meesten ooit konden hopen.
Wat bleef er nog over?
Terwijl ik het gepraat en het lawaai van het feest over me heen liet komen, vielen mijn ogen dicht.
Amelia, dacht ik. Mijn geliefde. Wat komt hierna? Wat doe je als je alles al hebt gedaan?
Opeens klonk er een hoge, schelle piep door de jachtclub. Ik kromp in elkaar met suizende oren en deed mijn ogen open.
Er stond een vrouw midden op het podium. Ze was jong en verleidelijk, met brede heupen en een mokkakleurige huid.
„Sorry daarvoor,“ zei ze, terwijl ze met de microfoon rommelde. „Als jullie het goedvinden, begin ik graag met een van mijn favorieten.“
Ze telde af voor de band. Daarna vulden de mooiste klanken die ik ooit had gehoord de ruimte.
Als door een onzichtbare kracht stond ik op uit mijn stoel. Mijn vijfenzestigjarige botten brachten me dichterbij.
Dichter bij de betoverende vrouw die het podium beheerste.
Dichter bij een onbekende toekomst.
Wat kan er nog over zijn?
Angela
„Zie je wel, ik zei het toch. Alles is in orde,“ zei Xavier, terwijl hij me in zijn armen trok.
Ik was er niet van overtuigd, maar ik liet hem me toch vasthouden. Hij stuurde me mee terwijl we begonnen te bewegen op de muziek van de band.
Het dansen was nog niet echt begonnen. Ik was echter niet van plan om tegen Xavier te zeggen dat we het enige paar op de dansvloer waren. Zeker niet door de manier waarop hij nu naar me keek.
In plaats daarvan liet ik zijn sterke armen me troosten, terwijl ik me zorgen maakte om zijn vader.
Brad leek de hele avond al niet zichzelf.
Toen hij me vroeg om zijn afscheidsfeest te plannen, vond ik het geweldig om te helpen. Brad had zoveel voor Xavier en mij gedaan. Het was een eer om hem iets terug te kunnen geven, al was het maar een klein beetje.
Nu kon ik het niet helpen te denken dat ik iets verkeerd had gedaan.
Ik keek even over Xaviers schouder. Brad zat nog steeds in zijn stoel met gesloten ogen.
„Ik denk niet dat hij met ons komt dansen,“ fluisterde ik tegen Xavier.
Ik voelde hem zuchten. „Angela, probeer alsjeblieft een beetje plezier te maken. Je hebt een prachtig feest georganiseerd. Als ik mijn vader ken, is het laatste wat hij wil dat iedereen zich zo druk om hem maakt.“
Ik hield hem steviger vast en begon te letten op de stappen die we dansten. „Oké.“
Ik had hoe dan ook snel een verrassing op de planning staan. Als dat Brad niet op de been bracht, wist ik niet wat dan wel.
Precies op dat moment klonk er een scherp geluid door de jachtclub, waardoor ik wankelde. Xavier trok me strakker tegen zijn borst. Zo voorkwam hij dat ik zou struikelen en mezelf voor schut zou zetten.
„Wat doet zij hier?“ vroeg hij, met zijn ogen gericht op het podium.
Ik draaide me ook om en glimlachte toen Penny de microfoon pakte.
„Het was het minste wat ik kon doen,“ zei ik tegen Xavier.
„Waarvoor?“
„Omdat ze heeft geholpen om mij te redden.“
Xaviers lippen werden een smalle streep toen Penny begon te zingen.
Zijn relatie met Penny was ingewikkeld. Eerlijk gezegd was ze een geweldig mens. Ze was erg vriendelijk en verrassend verlegen voor iemand die zo overtuigend op het podium stond.
Maar ik denk dat ze Xavier herinnerde aan een periode in zijn leven die hij niet leuk vond.
Een tijd waarin hij een gemener, bozer persoon was.
Het was waarschijnlijk alsof je terugkeek naar ongemakkelijke kinderfoto's. Je schaamt je voor hoe stom en raar je eruitzag... maar dan honderd keer erger.
Misschien was het een fout geweest om haar uit te nodigen.
Penny was wel een zangeres, en nog een goede ook. Ze kende al de lievelingsliedjes van Brad.
Bovendien was het niet mijn bedoeling geweest om haar in te huren.
Ik had haar naam per toeval gevonden op een lijst met zangers voor feesten. Zodra ik die zag, wist ik dat ik haar moest bellen om haar te bedanken.
Xavier had me verteld dat Penny hem al die maanden geleden de laatste aanwijzing had gegeven.
Zonder haar had Xavier het pakhuis niet gevonden waar Jacques me naartoe had gebracht. Hij zou niet op tijd bij me zijn geweest.
Jacques was die dag gestorven. Ondanks de vreselijke dingen die hij had gedaan, wist ik dat er mensen waren die van hem hielden. Mensen die op hem bouwden.
Mensen zoals Penny.
Het minste wat ik kon doen, was haar een baan geven die ze heel goed kon uitvoeren.
Het leek ook een goede keuze te zijn geweest. Vanuit mijn ooghoek zag ik namelijk dat Brad was opgestaan. Hij liep langzaam naar de dansvloer.
Hij was betoverd. Zijn ogen waren op Penny gericht terwijl ze de laatste noten van „Dream a Little Dream of Me“ zong.
„Kijk,“ fluisterde ik tegen Xavier, terwijl ik naar Brad wees.
„Dat doe ik,“ antwoordde hij. Door zijn zware stem draaide ik me weer naar hem toe. Toen besefte ik dat hij naar mij had gekeken.
De muziek veranderde en een langzaam Spaans ritme vulde de lucht. Xavier trok me tegen zijn harde, gespierde lichaam aan.
Ik hapte naar adem toen zijn hand over mijn rug naar mijn billen gleed. „Xavier!“
Mijn man voelde zich veel te op zijn gemak bij intieme aanrakingen in het openbaar.
Ik vond het al moeilijk om in ons eigen huis het initiatief te nemen voor een simpele kus. Laat staan hem aan te raken in een kamer vol met mensen.
„Ja?“ Zijn been gleed tussen dat van mij terwijl hij me meenam in de bekende stappen van de bolero.
Ik voelde mijn wangen warm worden. „Ik weet niet of dit het juiste moment is.“
We waren de afgelopen maanden dichter naar elkaar toe gegroeid. Ik voelde me meer met hem verbonden dan ooit tevoren. Ik wist alleen niet waarom ik dat moest bewijzen door hem me te laten betasten telkens als we de deur uitgingen.
De soort genegenheid waar hij zo naar verlangde, was zo vreemd voor me dat het overweldigend was.
Xavier kuste mijn blote schouder en toen mijn nek. „Mag ik niet genieten van het dansen met mijn vrouw?“
„N-Natuurlijk, het is alleen...“
Mijn woorden stierven weg. Deels omdat ik de moed verloor om ze uit te spreken, en deels omdat Xavier me kuste.
Xavier
Twee maanden.
Twee verdomde maanden.
Dit moest een record zijn. Zo niet een wereldrecord, dan toch wel een persoonlijk record.
Ik kon me niet herinneren dat ik ooit langer dan twee dagen zonder seks had gekund, laat staan twee maanden.
Angela was zenuwachtig. Ze wilde wachten.
Met mijn verstand begreep ik dat wel. Emotioneel gezien was ik klaar om haar ruw mee te sleuren en mijn gang met haar te gaan.
De behoefte om Angela aan te raken en haar lichaam tegen het mijne te voelen wrijven, was altijd aanwezig.
Haar hand op mijn schouder, haar been dat langs het mijne streek, onze verstrengelde vingers... De kleinste aanrakingen voelden als een uiterst erotische dans.
Zelfs vanavond, in een kamer vol oudere mensen op het afscheidsfeest van mijn vader, terwijl mijn ex-fuckbuddy toekeek. Het enige waar ik aan kon denken, was haar daar in het midden van de dansvloer te nemen.
Het enige wat ik wilde, was haar mee naar huis nemen, haar uit haar strakke witte jurk halen en haar wild nemen.
De lust maakte me vaak in de war. Het ene moment was ik lief en heet, het volgende moment was ik koud en nors.
Toen we aan het einde van de avond voor ons gebouw stopten, merkte ik dat ik weer tussen die twee gevoelens heen en weer schommelde.
„Goedenacht, Marco,“ zei Angela toen ik haar uit de achterbank hielp.
Ik legde mijn hand op haar onderrug en duwde haar naar de deur, nog voordat Marco antwoord kon geven. „Laten we naar binnen gaan.“
Ze keek naar me op terwijl we door de hal liepen. „Is alles in orde?“
„Prima,“ beet ik haar toe, terwijl ik van mijn vrije hand een vuist maakte.
Ze bleef zenuwachtig doorpraten toen we de lift in stapten. Ze kreeg rode wangen toen ze zag hoe gespannen mijn schouders waren.
We hadden dit spel de afgelopen weken al talloze keren gespeeld. Ze wist precies wat er mis was. Wat ik wilde. Wat ik niet kon hebben.
„Heb je wel genoeg gegeten? Ik kan nog wel wat klaarmaken. Ik...“
Ik moest iets neuken, of ergens tegenaan slaan. Wat er maar als eerste op mijn pad kwam.
De liftdeuren gingen met een pingel open. Ik haastte me naar voren het penthouse in.
„Xavier?“
O ja, Angela had me iets gevraagd.
Ik stond ineens stil naast de keuken en draaide me abrupt om. „Ik heb geen honger.“
Angela liep langzaam naar me toe. Ze fronste haar wenkbrauwen van bezorgdheid. „Dat is niet wat ik zei.“
Ze was nu maar een paar centimeter van me verwijderd. We stonden zo dichtbij dat onze borsten elkaar raakten. Ze bracht een hand omhoog en legde die in mijn nek.
Ik kreunde bijna door de aanraking.
Ik likte over mijn lippen. Ik probeerde de toenemende pijn in mijn kruis te negeren. „Wat heb je nodig, Angela?“
Er verscheen een kleine glimlach op haar lippen. „Ik wil je bedanken. Ik vond het vanavond erg fijn met je.“
Ze leunde naar voren en drukte haar lippen op de mijne in een heel zachte kus.
Het werkte als een vonk. Opeens stond mijn hele lichaam in vuur en vlam.
In nog geen seconde tilde ik Angela met één arm op. Met mijn andere arm veegde ik het kookeiland leeg.
Kandelaars, zoutvaatjes en pepervaatjes kletterden op de houten vloer toen ik haar op het aanrecht zette.
„Xavier,“ fluisterde ze.
Ik trok de rits van haar jurk naar beneden. Daarna liet ik mijn handen over de blote huid van haar rug glijden.
Angela sloeg haar benen om me heen en trok me dichterbij.
Haar vingers gingen door mijn haar. Ondertussen trok ik mijn colbert uit en begon ik de knoopjes van mijn overhemd los te maken.
Ik reikte weer achter haar. Mijn vingers vonden de sluiting van haar beha.
Even dacht ik dat ze me mijn gang zou laten gaan.
Ze zou me eindelijk toegang geven tot haar volle borsten.
Ze zou me haar laten nemen zoals ik dat wilde.
Toen voelde ik een bekende druk tegen mijn borst. Haar kleine handjes duwden me achteruit, van haar af. „Xavier, stop.“
Ik gromde. Ik duwde mezelf weg van het aanrecht en liep van haar af, de gang in.
„Waar ga je heen?“ riep haar zachte stem me na.
Ik kon de woede in mijn stem niet tegenhouden toen ik grommend antwoordde: „Naar de verdomde douche.“
Angela
Ik zat half ontkleed op het aanrecht. Mijn hart ging tekeer in mijn borst terwijl ik probeerde op adem te komen.
Ik kon Xaviers handen nog steeds op me voelen. Vragend. Smekend.
Ik wist dat ik snel zou moeten toegeven.
We waren nu ruim twee maanden echt samen en al bijna een jaar getrouwd. Maar we hadden nog steeds geen seks gehad in ons huwelijk.
Xavier was geduldig met me geweest. Hij drong nooit aan. Hij dwong me nooit. Ik waardeerde zijn moeite meer dan hij misschien wel wist.
Toch kon ik zien dat het hem zwaar viel. Hij had ontlading nodig.
We waren een paar keer dichtbij geweest. Elke keer had ik hem echter gestopt voordat hij verder kon gaan.
Je stelt je aan, vertelde ik mezelf, en ik sprong van het aanrecht. Er is niets om bang voor te zijn.
Dat was mijn nieuwe mantra. Er is niets om bang voor te zijn.
Hoe vaak ik het ook zei, we leken niet dichter bij vrijen te komen.
Elke keer als Xavier en ik intiem waren, overspoelde een golf van paniek me. Dan duwde ik hem weer weg.
Net als nu.
Ik bukte om het beschadigde zoutvaatje op te rapen. Ondertussen hoorde ik de douche aangaan op de gang. Plotseling voelde ik me heel vastberaden.
Ik hield van Xavier. Het werd tijd dat ik hem liet zien hoeveel precies. Vanavond was de avond. Er is niets om bang voor te zijn.
Ik duwde mijn jurk van mijn schouders en liet hem op de vloer van de woonkamer vallen. Ik zette een stap richting de slaapkamer van Xavier.
Toen nog een.
Er is niets om bang voor te zijn.
Hij had de deur van de badkamer open laten staan, zoals altijd. Een uitnodiging, noemde hij het. Er rolde stoom de slaapkamer in, haast smekend.
Er is niets om bang voor te zijn.
Ik deed mijn beha af, liet mijn slipje zakken en stapte door de open badkamerdeur.
Ik mocht me niet meer laten tegenhouden door mijn angst. Ik zou hem niet langer wegduwen. Zowel privé als in het openbaar.
Xavier stond in de douche. Zijn ogen waren gesloten en zijn hoofd lag achterover. De stoom rolde van zijn schouders. Hij had één hand tegen de tegels gedrukt. Zijn andere hand zat strak om zijn—
Ik kon de snik die over mijn lippen ontsnapte niet tegenhouden. Mijn hand vloog omhoog om mijn mond te bedekken. Het was echter te laat. Hij had het gehoord.
Xaviers hoofd draaide bliksemsnel om. Zijn ogen werden groot toen ze op mij vielen. Zijn hand stopte met de op-en-neergaande beweging. Hij haastte zich om zichzelf te bedekken.
„Fuck,“ mompelde hij. Het besef van wat ik zojuist had gezien, raakte me als een harde windvlaag.
