De Mates van de Dokter Boek 2
Auteur
Corinthe Davies
Lezers
580K
Hoofdstukken
51
Ze had nooit verwacht deel uit te maken van hun wereld. Wanneer een toevallige ontmoeting haar bindt aan een machtige roedel, bevindt Anastasia zich in een web van loyaliteit en gevaar, te midden van drie wolven die alles zouden doen om haar te beschermen.
Maar terwijl de een troost biedt en de ander vriendschap, is het Damon — de gereserveerde, irritante wolf die haar steeds wegduwt — die haar aandacht trekt. Vertrouwen is kwetsbaar. Liefde is nog moeilijker. En sommige mannen moeten beide verdienen.
Hoofdstuk 1: Magnus
ANASTASIA
„Fuck. Noteer de tijd.“
De defibrillator werd terug op de reanimatiekar gegooid. Ik veegde met mijn onderarm over mijn voorhoofd om het zweet weg te halen.
„Tijd van overlijden is…“ Een van de verpleegsters aan de andere kant van de tafel keek op haar horloge. „Vijftien uur zes.“ Ze typte het in en keek toen fronsend op. „Het spijt me, Dr. Hansen.“
De adrenaline pompte nog steeds door mijn aderen terwijl ik mijn handen op mijn heupen liet rusten. Ik dacht dat ik haar kon redden. „Fuck,“ herhaalde ik, terwijl ik naar de dode vrouw op de tafel naast me keek. Zo jong. Ik schudde mijn hoofd en draaide me om. „Ehm, de echtgenoot staat buiten, toch?“
Ze knikte. „Wilt u dat ik…“
„Nee, het is goed. Bedankt voor het aanbod.“
Ik trok langzaam mijn handschoenen uit en gooide ze in de bak voor medisch afval. Ik kneep mijn ogen dicht om mezelf een moment te geven om tot rust te komen. Met een diepe uitademing opende ik ze weer en liep naar de deur. „Mr. Graham?“ riep ik de gang in.
Een nerveuze man van middelbare leeftijd stond op uit zijn stoel en keek me aan met grote, hoopvolle ogen. Naast hem stond een jong meisje, niet ouder dan veertien of vijftien jaar.
Mijn blik gleed heel even naar haar voordat ik weer naar hem keek. „Mag ik u even onder vier ogen spreken?“ Ik wees naar een lege wachtkamer naast ons.
Nadat hij naar binnen was gelopen, sloot ik de deur achter ons.
„Zoals u weet, kreeg uw vrouw een hartstilstand. We weten niet precies hoe lang haar hart al was gestopt voordat ze in het ziekenhuis aankwam.“
De woorden kwamen er robotachtig, kort en duidelijk uit. „We hebben haar niet kunnen reanimeren. Ik heb alles gedaan wat ik kon, maar het spijt me heel erg, meneer. Ze is overleden.“
De lippen van de man gingen van elkaar en een rauwe kreun ontsnapte hem. Daarna volgde iets wat klonk als een jammerende huil. Het geluid liet me schrikken, zo diep bedroefd en puur. Hij zakte in elkaar op de vloer.
„Ze zei dat ze moe was voordat ze vertrok. Ze is t-toch naar haar werk gegaan.“ Hij hapte naar adem terwijl ik naast hem hurkte en een hand op zijn schouder legde. „Ik vroeg haar om na haar dienst te stoppen bij de avondwinkel om iets lekkers voor me te halen.“ Zijn gezicht vertrok. „Ik heb haar daarheen gestuurd. Oh God. Ik heb haar vermoord.“
„Nee, dat is… dat is niet waar. U heeft haar niet vermoord. Misschien had ze een erfelijke aanleg of een verborgen hartkwaal waar u niets van afwist. Er zijn zo veel dingen die we niet weten.“
Door een waas van tranen wees hij zwakjes naar de deur. „Molly staat daar. Wat moet ik zeggen?“ Hij hapte weer naar adem en greep naar zijn borst. De tranen rolden over zijn wangen. „Hoe vertel je je kind dat haar moeder dood is?“
Ik slikte zwaar en verplaatste mijn gewicht naar mijn hielen. „Ik weet het niet,“ fluisterde ik. „Er is geen goede manier, behalve eerlijk zijn. Ik kan haar binnenhalen en het haar vertellen, als u dat wilt.“
„Oh God.“ Hij liet zijn hoofd hangen en verborg zijn gezicht in zijn handen.
Ik bleef even bij hem zitten en klopte toen zachtjes op zijn schouder. „Wilt u dat ik uw dochter binnenhaal, meneer? Of…“
De medische kant ervan, het vertellen van de feiten, ging me heel natuurlijk af. Maar wat daarna kwam, was moeilijker. Ontzettend ongemakkelijk.
Het deed eigenlijk pijn om te zien hoe mensen normale, gezonde reacties op de dood hadden. Het gedrag van deze huilende man was normaal. Op de grond vallen. Huilen. Schreeuwen om zijn vrouw.
Het was allemaal normaal.
Ik huilde niet toen ik het opengereten lichaam van Ethan in mijn woonkamer vond. Of toen Mam voor mijn neus stierf. Toen de laatste adem haar longen verliet, was er iets in mij koud geworden. Ik schreeuwde niet, ik kromp niet eens in elkaar. Het was alsof een deel van mij met haar was gestorven.
Terwijl het lichaam van Ethan voor me hing, staarde ik gewoon voor me uit totdat de ambulance en de politie kwamen. Opnieuw viel er geen enkele traan.
Mr. Graham probeerde op te staan. Ik pakte hem bij zijn arm en hielp hem terug in de stoel. „Haal haar alsjeblieft binnen,“ zei hij.
Toen de deur van de wachtkamer openging, vloog het jonge meisje overeind.
Ik staarde.
Ze was zo jong. Lang rood haar net als haar moeder, sproeten op haar bleke huid. Wat me het meest raakte, waren haar grote, slimme blauwe ogen. Ze lieten me zien dat ze al wist wat ik ging zeggen.
Ik slikte zwaar en drukte de pijn weg. Ik wilde mijn gevoelens verbergen. Dit ging niet om mij. „Miss Graham, wil je binnenkomen en bij je vader komen zitten?“
Ze knikte, liep langs me heen en ging de kamer binnen waar haar vader luid huilde. „Pap. Pappa?“ Verrast rende Molly naar hem toe. „Vertel het me.“ De stem van het meisje brak, en iets diep vanbinnen in mij dreigde los te barsten.
„Ze is er niet meer, lieverd.“
„Wat?“ Haar ogen waren groot van schrik terwijl ze heen en weer keken tussen hem en mij.
„Ze kreeg een hartstilstand in de supermarkt.“ Ik stopte mijn zweterige handen in de zakken van mijn witte jas. „Toen ze hier aankwam, reageerde ze al niet meer. We hebben alles geprobeerd om haar te redden, maar…“ Ik pauzeerde even. „Het spijt me heel erg voor jullie verlies.“
Het jonge meisje staarde me aan terwijl dikke tranen over haar wangen rolden. Haar kin trilde.
Ik durfde niet weg te kijken. Als ik dat deed, zou ik mezelf verraden. Ik zou Ethan en Mam verraden. Ik weet niet hoe lang we zo stonden, vast in een vreemde stilte.
Een verpleegster en een rouwbegeleider waren zachtjes de kamer binnengekomen. Nadat ze zich hadden voorgesteld aan de Grahams, gaf ik ze een zwak knikje. Ik draaide me snel om en vertrok. Ik liep rechtstreeks naar het kluisje van Mia, pakte er een sigaret uit en stal zelfs haar aansteker.
Op de automatische piloot liep ik door de gangen van het ziekenhuis en ging naar buiten, naar het steegje aan de achterkant. De koude avondlucht voelde goed op mijn warme gezicht. Ik leunde tegen de muur naast de afvalcontainer en pakte de sigaret uit mijn zak.
Mijn vingers trilden terwijl ik hem probeerde aan te steken. Mijn duim trilde en gleed steeds weer zinloos over het wieltje. Mijn zicht werd wazig. „Kom op, kutding,“ mompelde ik. „Brand nou toch.“
Er verscheen een vlam in het donker voor me.
Langzaam tilde ik mijn hoofd op.
Er stond een ontzettend knappe man. Hij hield een metalen aansteker tussen ons in. Het kleine vuurtje weerspiegelde in zijn ogen.
Hij was lang, met bruin haar dat aan de zijkanten was opgeschoren en bovenop strak naar achteren was gekamd. Een donkerblauw pak zat strak om zijn slanke lichaam. Hij zag er koninklijk en tegelijk gevaarlijk uit. Er verscheen een klein lachje in zijn mondhoek.
Na een seconde te hebben getwijfeld, boog ik voorover. Ik stak het topje van mijn sigaret aan en ging weer rechtop staan. „Dank je.“
„Natuurlijk.“ Hij klikte de aansteker dicht en stopte hem in zijn zak. „Dr. Hansen, toch?“ Zijn stem was warm en zwaar. Bijna Amerikaans, maar ik hoorde nog iets anders. Misschien Brits.
Ik knikte voorzichtig. Het stond tenslotte in blokletters op mijn naamplaatje. „Ken ik jou?“
„Helemaal niet.“ Hij grijnsde naar me en liet zijn opvallend witte tanden zien. „Maar ik ken jouw pack.“
Ilya. Eric. Damon.
Hoewel ik Damon als de pest had vermeden, maakte hij nog steeds deel uit van de pack. Daardoor was het onmogelijk om hem helemaal te negeren.
Zenuwachtig keek ik omhoog naar de muur van het ziekenhuis. Ik besefte dat er geen bewakingscamera's hingen. Ilya zou me niet in de gaten kunnen houden. En voor één keer wilde ik heel graag dat hij dat wel kon.
„Eric probeert jouw aanwezigheid geheim te houden. Maar ik rook hem al van een kilometer afstand op je.“ Hij lachte, opnieuw een irritant zwaar, mooi geluid. „Heeft hij je al zwanger gemaakt? De alfa's hebben altijd het sterkste sperma, weet je.“
Vies. Ik deed mijn armen losjes over elkaar en wees met de brandende sigaret. „Is dit hoe alfa's tegenwoordig vechten? Sperma vergelijken?“
„Je wist al dat ik een alfa was? Wat vleiend.“ Grote handen gleden in de zakken van zijn pantalon. „Geen ruzie hier, dat beloof ik je. Ik voelde dat je overstuur was en dacht, ik kom even bij je kijken.“
„Overstuur,“ herhaalde ik twijfelend.
„Je verspreidt sterke feromonen. Dat is een bijwerking van de band.“
„Ik heb de band nog niet voltooid.“
„Oh, geloof me, dat weet ik.“ De man glimlachte en een nieuwe golf van zenuwen trok samen in mijn borst. „Maar ik kon het nog steeds op je ruiken. Het is de taak van een alfa om voor zijn pack te zorgen.“
„Jij bent niet mijn alfa.“
„Precies. Dus, waar is Eric?“
Verwachtte hij nou echt dat Eric me overal zou volgen als een hond aan de lijn?
„Ik moet weer naar binnen…“
Hij bewoog snel. De alfa plaatste zijn hand op de achterdeur van de steeg en sloot me zo op. Ik ving een vleugje van zijn geur op. Die was eigenlijk helemaal niet onaangenaam.
Toch maakte de nabijheid me zenuwachtig. Ik voelde me als een prooidier dat in het wild in het nauw werd gedreven.
„Maar je hebt nog niet eens van je sigaret genoten.“ Zijn ogen keken naar mijn gezicht en gleden toen omlaag naar mijn fronsende lippen. „Ik probeer je niet bang te maken, dokter. Dit is gewoon een beleefdheidsbezoekje. Jouw alfa heeft een oproep gedaan aan de andere packs in de buurt, voor als je dat nog niet wist.“
Ik keek naar beneden naar de onaangeraakte sigaret tussen mijn vingers. Ik schaamde me bijna. Ik wist het inderdaad. Eric probeerde samenwerkingen te vormen en een soort legertje voor mij op te zetten. Om mijn vader uit de weg te ruimen. „En jij wilde weten waarom,“ raadde ik.
„Klopt. En nu zie ik dat je niet alleen maar een knap gezichtje bent. Een dokter!“ Hij deed een stap achteruit om me goed te bekijken en floot. „Misschien kunnen we toch een deal sluiten met jouw man.“
In het donkere licht van de steeg kon ik niet precies zien welke kleur zijn ogen hadden. Het was groen of grijs. „Wat voor deal?“
„De meeste wolven werken in hetzelfde gebied. Ik geloof dat jouw pack het beveiliging noemt, maar dat is gewoon een nette manier om huursoldaat te zeggen. Persoonlijk ben ik niet bang voor de waarheid.“ Hij glimlachte. „Mijn pack is best groot, Dr. Hansen. We zijn met vijftig man…“
„Vijftig?“ Ik drukte me plat tegen de muur. Wacht, moest één persoon een band vormen met vijftig mensen? Hoe werkte dat in vredesnaam?
De alfa was echt verrast door mijn reactie. Hij gooide zijn hoofd in zijn nek en barstte in lachen uit. „Oh, jij bent schattig! Ik zie nu al dat we plezier met je gaan hebben.“
Ik schuifelde weer richting de deur en probeerde afstand tussen ons te houden. „Niet het soort plezier dat jij in gedachten hebt.“
Hij grinnikte weer, zachter dit keer, en schudde zijn hoofd. „Verwondingen horen nou eenmaal bij ons werk. Vertel Eric dat dit mijn voorwaarde is: als jij ermee instemt om mijn pack te behandelen, dan zullen wij nadenken over zijn verzoek.“
Ik snoof. „Jullie zullen er alleen maar over nadenken?“
„Tja, hoe weet ik of je geen waardeloze dokter bent? We moeten eerst een proefperiode doen.“ Hij stak zijn hand uit en draaide een losse pluk van mijn haar om zijn vingers. Die was waarschijnlijk losgekomen uit mijn paardenstaart tijdens het reanimeren.
„Wat een geluk.“
„Je hebt geen idee, lieverd.“
Ik sloeg zijn hand weg. „Dus je wilt een dokter in de buurt hebben. Daar sta ik wel voor open. Maar alleen als je niet zit te kloten met mijn mates. Kom je woord na, dan kom ik het mijne na.“
Hij pakte een visitekaartje uit het jasje van zijn pak. Hij gaf het aan mij tussen zijn wijsvinger en middelvinger.
„Magnus,“ las ik hardop, waarna ik zuchtte. „Natuurlijk is jouw naam Magnus.“
Hij schaterde het weer uit en kneep even liefkozend in mijn kin. Ik trok mijn hoofd met een boze blik los uit zijn greep.
„Jij bent veel te leuk.“ Zijn stem daalde tot een gevaarlijk, verleidelijk gefluister terwijl hij naar voren leunde. „Je kunt je maar beter haasten en die band voltooien, Dr. Hansen. Anders moet ik je misschien wel stelen en helemaal voor mezelf houden.“
