Het Halfbloedje Boek 3
Auteur
Laura B.L.
Lezers
173K
Hoofdstukken
51
Proloog
Boek Drie: De Prins van de Dood
Lord Roderick is al eeuwenlang een wezen van de nacht, gevreesd door iedereen, en toch ziet hij nooit het daglicht. Roderick, een meedogenloze Vampier, verliest zijn ware liefde en trekt zich eenzaam terug, niet langer in staat om zijn bestaan in de Realms onder ogen te zien. Nu is hij terug met een missie: het vinden van een legendarisch voorwerp dat de liefde kan terugbrengen die hij voorgoed kwijt dacht te zijn. Maar hij heeft de hulp van een sterveling nodig, een vrouw met haar eigen agenda en een geheim verleden dat zijn plannen behoorlijk in de war kan sturen en een honger in hem kan opwekken die hij nog nooit eerder heeft gevoeld.
Lady Breena wandelde over een pad van vochtige aarde, omringd door het meest levendige groen dat ze ooit had gezien, terwijl ze met haar handen haar bolle buik beschermend vasthield.
Het zonlicht scheen door de hoge bomen, verwarmde haar en gaf haar wangen een zachtroze kleur.
Hoewel ze zich meer thuis voelde in de koude winters van haar Court, kon ze dit heiligdom waarderen dat haar al zo lang verborgen had gehouden.
Ze giechelde even toen ze haar baby voelde bewegen. Het einde van haar zwangerschap naderde, en al snel zou ze haar kind vasthouden. Haar kind...
Haar eerdere vrolijke uitdrukking betrok. De angst sloop weer naar binnen, de angst voor wat komen ging.
Een kind geboren in dit Koninkrijk, een product van de pure liefde tussen haar en haar zielsverwant. Maar juist daarom werd haar onschuldige baby gezien als een vloek voor haar familie.
Ze wist niet hoe ze haar angstaanjagende broer moest laten inzien dat haar band met de sterveling onbreekbaar was.
Geen van beiden kon hun gevoelens voor de ander stoppen.
Maar Kieran, de Lord van haar Court in het land van de Unseelie, wees haar uitleg af en stelde dat het kind dat zij en de sterveling hadden gemaakt daar geen plek had.
Kieran's woede zorgde er altijd voor dat ze in elkaar kromp, niet dat hij ooit wreed tegen haar was, tenminste toen nog niet. Kieran had een uitstraling van autoriteit en trots, net als anderen van zijn rang.
Zijn aanwezigheid dwong stilte af, zijn stem riep angst op.
Hoe charmant hij ook op anderen mocht overkomen, zijn persoonlijkheid overschaduwde alle fysieke aantrekkingskracht die hij bezat.
Hij beschermde degenen om wie hij gaf met hand en tand, en dan vooral Breena. Zijn zus werd gezien als het toonbeeld van schoonheid in de Unseelie Courts.
Haar lange, krullende zwarte haar, heldergroene ogen en perfect puntige oren werden door velen begeerd en door anderen benijd.
En Kieran voelde zich verplicht om haar te beschermen. Maar hij maakte één fout. Breena verlangde ernaar om de wereld van de stervelingen te verkennen.
Een wereld vol wezens die als minderwaardig, onopgeleid en onderdanig werden gezien. Toch voelde ze zich erdoor aangetrokken—het verlangen om het onbekende te ontdekken, om te vinden wat ze miste.
En toen ze een sterveling ontmoette in een land vol hoge gebouwen en lawaai, klopte haar hart wild in haar borst, wat een teken was dat haar zoektocht voorbij was.
De sterveling, de man die haar hart had veroverd met slechts één blik en een glimlach, en die haar ziel met een kus had geraakt, was de mooiste van allemaal.
Maar haar geluk was van korte duur toen Kierans soldaten haar vonden, na talloze mislukte pogingen om haar terug te brengen naar het rijk van de fae.
Lady Breena werd onder dwang teruggebracht naar haar Court. Haar zielsverwant werd gedwongen om haar helemaal te vergeten.
Hij leefde zijn leven in de onwetendheid dat hun liefde een kind had voortgebracht.
Ze bracht de eerste paar maanden van haar zwangerschap door onder de koude blik van haar broer, die haar er constant aan herinnerde dat haar kind nooit geaccepteerd zou worden.
Maar ze hield vast aan de hoop dat haar broer van gedachten zou veranderen. Ze wist dat schadelijke roddels zijn gedachten vergiftigden.
Ze herinnerde zich een avond waarop ze over het vertrouwde pad bij de ijskoude zee liep en Airdan, een van de beste vrienden van haar broer, afluisterde.
„Kieran, heb je al besloten wat je met je zus gaat doen?“
Lady Breena verstopte zich achter een muur van droge ranken, waarbij ze een betovering gebruikte om een illusie te creëren.
Haar broer toonde zelden bezorgdheid. „Ik weet dat de mensen achter mijn rug om praten. Als Lord van de Court heb ik plichten, maar Breena is ook mijn zus. Ik kan haar niet zomaar wegsturen.“
„Riathan stelde voor om de baby zodra deze geboren is naar de mensenwereld te sturen. Hij dringt er nog steeds op aan dat ze aan hem wordt uitgehuwelijkt.“
Ze willen haar baby weghalen. Breena's handen begonnen te trillen.
„Ik dacht dat zijn obsessie zou eindigen toen hij hoorde over haar zwangerschap.“
„We hebben hem verkeerd ingeschat. Hun huwelijk zou de eerste stap zijn naar vrede tussen ons en hen.“
„Dat begrijp ik, maar het idee dat Breena aan hem vastzit... hij zal haar kind niet willen.“
Breena was maar al te bekend met de man over wie ze het hadden: Riathan, de Lord van de Court of Tears. Zijn obsessie met haar was al jaren gaande.
Ze nam op dat moment de beslissing om te vertrekken, uit angst voor haar ongeboren kind. Maar ze wist niet welke woorden haar broer daarna zou spreken.
Die nacht wisten zij en haar trouwe dienares Reeona te ontsnappen met behulp van het gouden kristal.
Kieran zocht maandenlang onvermoeibaar naar de twee. Maar hij kon niet voorkomen dat Riathan hun afwezigheid ontdekte.
Hij was zich volledig bewust van Riathans intense fixatie op zijn zus. Kieran had een besluit genomen: hij zou alle banden met hem verbreken.
Tijdens die maanden verbleven ze in een regio van het Fae Kingdom die noch de Seelie, noch de Unseelie hadden opgeëist.
Nu dwaalde ze over een vochtige, kortere weg die omhuld werd door groen, waar de zonnestralen haar zachte huid kusten.
Ze was vastbesloten om deze baby te beschermen, of het nu een sterveling was of niet. Het was de hare, haar vlees en bloed, een stukje van haar ziel.
De spreuk die hen beschermde tegen opsporing had zijn werk goed gedaan.
Breena besloot terug te keren en liep voorzichtig om niet te struikelen. Genesteld tussen wilde bloemen stond een eenvoudig houten huis dat het thuis van Reeona was.
„Ik begon me al zorgen te maken, my Lady,“ zei Reeona, terwijl ze met haar magie de laatste hand legde aan het breien van een paar kleine, lichtgroene sokjes. Ze was Breena's enige dienares en vertrouwde vriendin.
Met haar steile, halslange haar, een onderscheidend kenmerk van haar soort, leek Reeona zo jeugdig als een vrouw van in de dertig.
„Je hoeft je geen zorgen te maken.“ Breena wreef over haar rug.
„Kom, ga even zitten.“ Reeona stond op en bood haar de stoel met zachte kussens aan. „Je moet in jouw toestand niet zo lang op je benen staan. En al helemaal niet buiten, helemaal alleen.“
„Laat me ze eens zien.“
Reeona gaf haar de sokjes, precies groot genoeg voor een paar kleine voetjes. Breena glimlachte. „Groen?“ vroeg ze.
„Het meisje krijgt jouw ogen.“
„Heb je haar gezicht gezien?“ Breena's gezicht klaarde op. Hoewel Reeona geen helderziende was, had ze de zeldzame gave om de gezichten van ongeborenen te zien. „Vertel me meer.“
Reeona klopte op haar hand, een troostend gebaar. „Waarom de verrassing verpesten? Je komt er snel genoeg achter.“
Lady Breena aaide nog eens over haar buik. Haar dochter zou haar ogen krijgen. Zou ze ook het haar van haar vader hebben? Donker en golvend? Of zijn glimlach? Of zijn liefde voor muziek?
Bij de gedachte aan hem, die zich haar nu niet meer kon herinneren, kneep haar hart samen. Er ging geen dag, geen nacht, geen moment voorbij waarop ze niet naar hem verlangde.
Vaak wenste ze dat ze had geprobeerd hem op te zoeken, maar ze was bang dat hem iets vreselijks zou overkomen. Ze vreesde de woede van haar broer en de wreedheid van Riathan.
Na een rustige avond gingen ze beiden naar bed. De nachtlucht was een beetje koud. De beschermende spreuken waren versterkt, waardoor ze verborgen bleven voor degenen die naar haar op zoek waren.
Er waren uren verstreken sinds Breena haar ogen had gesloten. Diep in haar slaap begon er een pijn door haar lichaam te trekken.
Langzaam concentreerde de fysieke pijn zich in haar buik, waardoor ze met een schok wakker werd toen het ongemak zo echt werd dat ze begon te gillen.
Gealarmeerd trof Reeona haar in bed aan. „Ze komt eraan,“ verklaarde Breena. Haar gezicht was een masker van intense pijn: de pijn van haar botten die verschoven om plaats te maken voor de geboorte.
Reeona keek tussen haar benen. „Als ik het zeg, begin je met persen.“
Ze kneep stevig in de hand van haar vriendin. „De spreuken...“ Een gil ontsnapte aan haar lippen. Tussen de happen naar adem door herhaalde ze: „De spreuken zullen verzwakken.“
„Dat maakt nu niet uit.“ Reeona toverde een pan met heet water en schone katoenen doeken tevoorschijn. „Pers nu.“ En dus begon Breena te persen.
Haar trouwe dienares droeg haar op om in te ademen, te persen, weer in te ademen, enzovoort. Het duurde lang voordat de baby eruit kwam.
„Ik kan het niet...“ huilde Breena.
„Geef niet op. Denk aan je dochter. Ze lijdt in je.“
„Ik kan het niet, Reeona.“ Tranen stroomden over haar gezicht. Temidden van alle pijn voelde ze dat haar beschermende magie afnam.
„Adem, Breena.“ Het was de eerste keer dat haar dienares haar informeel aansprak. „De baby moet eruit komen. Nu. Ik voel haar. Ze wordt zwak.“
Lady Breena verzamelde al haar kracht en perste met de intensiteit van haar geschreeuw. Haar stem galmde door de bomen, deed de aarde trillen en liet hen onbeschermd achter.
„Nog een klein beetje. Ik kan haar zien!“ riep Reeona. Temidden van de wanhoop, pijn en tranen brak er eindelijk een zachte, doordringende huil door.
„Ze is prachtig,“ zei Reeona, met een stralende lach terwijl ze het kleine lichaampje schoonmaakte voordat ze de baby in de armen van haar moeder legde. Breena's gezicht lichtte op met een gelukzalige glimlach terwijl ze elk detail van haar dochter bestudeerde.
Haar oogjes waren gesloten, haar mond zo klein, haar vredige uitdrukking nam de geur van haar moeder in zich op. Breena bleef stilstaan bij de oren van haar dochter. Ze waren rond, niet puntig zoals de hare. De baby had de kenmerken van een sterveling.
Een zware, donkere aanwezigheid vulde de kamer. Reeona, die net klaar was met de verzorging van Breena, stopte en keek om zich heen, waarna ze zich tot haar meesteres wendde.
De kamer werd donkerder en de lucht werd koud. Uit een werveling van zwarte rook verscheen degene voor wie ze het meest vreesden.
Reeona stond naast haar meesteres. Riathans gezicht was streng en zijn blik was gericht op het kleine bundeltje dat vredig in Breena's armen sliep.
„Riathan...“ zei Breena.
Maar hij bleef zwijgen. Zeker toen hij het product zag van een verboden liefde tussen een sterveling en een fae.
De vrouw die haar dochter vasthield, was al jaren zijn diepste verlangen geweest, in de hoop dat haar gevoelens voor hem ooit zouden veranderen.
Maar zijn plannen vielen in duigen toen ze haar zielsverwant ontmoette. Riathan voelde zich door haar verraden, en bovenal door Kieran, die zijn zus ooit aan hem had beloofd.
Riathan liep langzaam op hen af.
„Nee, alsjeblieft niet doen,“ smeekte Breena.
Reeona stond op het punt haar meesteres te verdedigen, maar Riathan hield haar tegen met een simpel handgebaar en liet haar de pijn ervaren.
Beelden van liefdesverdriet vulden haar geest, waardoor ze in tranen in elkaar zakte. Reeona lag op de grond en snikte onbedaarlijk.
Breena, hoewel verzwakt, probeerde hem aan te vallen, maar het was tevergeefs. Riathan pakte de baby uit haar armen en trok haar weg.
„Alsjeblieft, niet doen.“ Breena verzette zich totdat hij, met iets meer kracht, erin slaagde haar weg te nemen.
Met minachting keek hij naar de slapende baby en raakte haar kleine oren aan. Zijn ogen werden nog harder, het kind... dat zij... in zich had gedragen...
„Er is geen plek voor jou in deze wereld.“ Zijn woorden deden het hart van Breena stilstaan.
„Riathan, alsjeblieft, doe haar geen pijn. Ze is onschuldig.“
Zijn grijze ogen waren nu op haar gericht. Riathan stond op het punt om de onzuiverheid die geboren was te vernietigen, ongeacht de eindeloze tranen die het op het onschuldige gezicht zou veroorzaken.
Omdat Breena zag wat hij van plan was, drong ze in een wanhopige poging de geest van Reeona binnen, wekte ze haar uit haar lijden en stopte ze haar tranen. Ze werd nu verteerd door angst.
Breena viel Riathan aan, waardoor hij struikelde, in een poging hem onder ogen te laten komen met zijn diepste angsten. Maar hij was tenslotte niet voor niets een Lord.
Ze wist dat ze hem niet kon verslaan, maar op dat ene moment dat de Lord struikelde, snelde Reeona toe en redde de huilende baby.
„Neem haar mee en ren!“ Breena gooide het kristal naar haar toe. Zonder na te denken vluchtte Reeona weg.
Onwetend van het lot dat haar meesteres te wachten stond.
