De Milleniumwolven Boek 7
Auteur
Sapir Englard
Lezers
🔥217M
Hoofdstukken
31
In een wereld waar bovennatuurlijke wezens samenleven met mensen, wordt Sienna Mercer-Norwood, de alfa van de East Coast Pack, geconfronteerd met een reeks escalerende bedreigingen die haar leiderschap en familie op de proef stellen. Nadat hij op heroïsche wijze een gewapende man heeft overmeesterd, begint Sienna's zoon, Rowan, de geest van zijn overleden vader, Aiden, te zien. Dit onthult verborgen gaven en een dreigend bovennatuurlijk gevaar. Terwijl Rowan zich een weg baant door het drama van de middelbare school en zijn ontluikende krachten, moet Sienna haar familie beschermen tegen een kwaadaardige entiteit die hen wil vernietigen. Met de hulp van oude vrienden en nieuwe bondgenoten ontdekken ze duistere geheimen en vechten ze om hun roedel veilig te houden.
Seksuele voorlichting
TIEN JAAR LATER
SIENNA
Mijn kleurpotlood streek over het schetsboek en kleurde een strakke kaaklijn in.
Prachtige goudgroene ogen onder dikke wenkbrauwen.
Mijn duim volgde de lijn van zijn lippen en veegde de kleur uit.
Ik tekende zijn gespierde armen.
Zijn strakke buik.
Donker, rommelig haar.
Mijn lichaam boog naar hem toe.
Mijn mate.
Aiden Norwood.
“Alpha Mercer-Norwood?”
Mijn ogen schoten open. Ik zat in de gang buiten de feestzaal van het Posey Hotel. Een jonge stagiair met een klembord keek me zenuwachtig aan.
Hoe lang was ik al aan het wegdromen!?
“Sorry dat ik u stoor, maar ze zijn klaar voor u op het podium.”
“Dank je.” Ik schudde mijn hoofd en knipperde om het beeld uit mijn hoofd te krijgen.
De Haze stond weer voor de deur. Het zorgde er altijd voor dat ik de herinnering aan Aiden sterker voelde.
Toch moest de show doorgaan. Ik kalmeerde mezelf, waarna ik de zaal in en het podium op liep.
“Dames en heren, geef een warm applaus voor jullie eigen alpha, Sienna Mercer-Norwood!” riep een stem over de luidspreker.
Lichten flitsten toen honderden mensen in het publiek hun telefoons omhoog hielden om de avond te filmen.
Ik glimlachte breed naar de camera's terwijl ik mijn plaats innam achter het spreekgestoelte.
“Dank jullie wel allemaal. Het is een eer om hier te zijn.”
Na tien jaar als alpha van de East Coast Pack was ik eindelijk gewend geraakt aan de pers, ook al voelde ik me nog steeds niet helemaal op mijn gemak in de schijnwerpers.
Maar gelukkig waren de camera's die avond niet op mij gericht. Of in ieder geval niet alleen op mij.
“We zijn hier om een man te eren die zijn leven heeft gewijd aan het onderwijs,” zei ik in de microfoon.
“Directeur Patrick Guyotte is een geweldig voorbeeld voor de mensen van Mahiganote. Al meer dan vijftien jaar werkt hij hard om ervoor te zorgen dat onze kinderen het beste onderwijs krijgen.”
Er klonk applaus en ik klapte mee. Achter me zwaaide directeur Guyotte bescheiden, waarbij er kuiltjes in zijn wangen verschenen.
Hij was lang en knap, met golvend donkerblond haar en een hoekige kaaklijn.
Ik draaide me weer naar het publiek. “Ik ben blij om directeur Guyotte deze oeuvreprijs te overhandigen!”
Het applaus werd luider.
Directeur Guyotte schudde mijn hand en ik gaf hem het woord, blij dat ik uit de schijnwerpers was.
Of in ieder geval zo ver mogelijk uit de schijnwerpers—ik was tenslotte de enige vrouwelijke alpha in de geschiedenis van de ECP.
Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik een van de weinige bekende weerwolven was die de dood van hun mate had overleefd.
Mijn hart deed pijn. De afwezigheid van Aiden bleef een open wond.
De directeur nam plaats achter het spreekgestoelte.
“Dank jullie wel, allemaal,” zei hij. “Maar deze prijs is eigenlijk niet voor mij. Hij is voor al onze hardwerkende leerlingen.”
Hij ging verder met een knipoog. “Hoewel ik waarschijnlijk elke dag meer huiswerk heb dan zij.”
Iedereen grinnikte beleefd.
“Ik wil graag van deze gelegenheid gebruikmaken om te bedanken—”
De deur van de zaal vloog open. Er kwam een man binnen met een oranje pet op.
In zijn handen hield hij een zwart pistool vast.
Mensen begonnen te gillen en gooiden tafels om.
Vanaf mijn stoel op het podium kon ik de wilde blik in de ogen van de man zien.
“Klootzak!” schreeuwde hij. Zijn stem klonk als een schorre snik. “Ik laat je boeten!”
Hij richtte het pistool op directeur Guyotte, die stijf stond van angst.
Mijn kleding scheurde aan flarden toen ik veranderde in mijn vuurrode wolf. Voordat de man de trekker kon overhalen, sprong ik op hem af.
Toen ik hem met al mijn vier poten raakte, schoot het pistool in het plafond.
“Nee!” riep hij. “Ik moet het rechtzetten!”
Andere wolven veranderden nu ook om de mensen te beschermen. Hij krabbelde overeind, weg van mij.
Ik gromde naar de man.
Hij richtte zijn pistool weer op Guyotte, die achteruit deinsde. Ik dook bovenop de schutter.
Met een harde knal ging zijn pistool af en de kogel vloog rakelings langs mijn schouder.
Ik landde op mijn poten, gromde gevaarlijk en begon om hem heen te lopen.
Er stroomden tranen over zijn gezicht.
Wat gebeurt hier?
Ik veranderde terug in mijn menselijke vorm. Als ik deze man kon tegenhouden, hoefde er niemand gewond te raken.
Twee hoge bamboeplanten stonden naast de deur van de feestzaal.
Ik riep mijn goddelijke krachten op en richtte mijn energie op de planten. Ik voelde hun levenskracht door mijn handen stromen.
Dunne wortels als zwepen kwamen omhoog en schoten naar de schutter. Hij struikelde vol afschuw naar achteren toen ze zich om zijn kuiten wikkelden.
De man keek de directeur vol haat aan. Ik spande me aan en wachtte tot hij het pistool zou heffen.
En dat deed hij. Maar niet in de richting die ik had verwacht.
Hij drukte de loop tegen zijn slaap.
“Nee!” riep ik.
KNAL!
De man zakte levenloos op de grond.
***
“Wat ging er door je hoofd toen je op de schutter af stormde?”
De volgende ochtend stonden Kelly O’Kenna en haar cameraman op me te wachten bij het pack house.
“Niet veel, eigenlijk,” antwoordde ik eerlijk. “Ik zag dat iemand een pistool op onschuldige mensen richtte, en ik reageerde.”
Maar ik was niet snel genoeg om te voorkomen dat hij zijn eigen leven nam.
Ik rilde in de koude winterlucht.
“Nou, namens ons allemaal hier bij Pack News wil ik nogmaals zeggen hoe dankbaar Mahiganote u is, Alpha Mercer-Norwood,” zei Kelly vrolijk.
Ik heb in ieder geval eindelijk de verslaggevers aan mijn kant. Dat heeft lang genoeg geduurd.
Mijn telefoon trilde in mijn zak. “Uhm, natuurlijk. Willen jullie me excuseren? Ik moet deze even aannemen.”
“Natuurlijk. Dank u wel, mijn Alpha.” Zij en haar cameraman liepen de gang in, en ik liep naar mijn kantoor.
oké. 3 dingen
nummer 1. Vanessa's vlucht landt om 1 uur
Bedankt voor de herinnering!
Alles is een chaos sinds gisteravond
wat me bij punt 2 brengt
??
beveiliging hoort de taak van de BETA te zijn
en jij gaat zonder mij allemaal mensen in elkaar slaan!
wat is dat nou, bazin!?
…
Het was raar, Nina
Het ging allemaal zo snel
Waarom probeerde die man directeur Guyotte te vermoorden?
misschien kreeg hij 20 jaar geleden een onvoldoende voor gym?
misschien deed de directeur het met zijn mate?
de gast is best knap
voor een gast
Denk het
ik kan het uitzoeken, als je wilt
maar je bent punt 3 vergeten
En dat is…?
ik ben net gebeld door het kantoor van Guyotte
Is alles oké!
Wat is er gebeurd??
Rowan is naar de directeur gestuurd
WAT!!???!
EEN UUR EERDER
ROWAN
Het was overal op het nieuws:
ALPHA MERCER-NORWOOD REDT DE DAG! STOPT SCHUTTER OP PRIJSUITREIKING!
TERREUR EN HELDENDOM OP LOKALE MIDDELBARE SCHOOL WANNEER ECP ALPHA GEKKE SCHUTTER STOPT!
En overal op Yapper:
De bel ging, wat het begin van het eerste lesuur betekende.
Iedereen praatte over de spannende reddingsactie van mijn moeder tijdens de ceremonie van de dag ervoor.
“Ze is zo cool. Ik wil net als zij zijn.”
“En je mate laten sterven als je pas vijfentwintig bent? Nee bedankt.”
“Ik hoorde dat ze alleen overleefde omdat ze een soort supersterke freak is.”
“Ik gok dat een weirdo zijn in de familie zit.”
“Misschien... maar hij is niet eens haar echte kind.”
“Echt?”
“Oh mijn God, wist je dat niet?”
Ik verstopte mijn gezicht in mijn schrift, terwijl mijn pen razendsnel schreef.
De stemmen stroomden om me heen alsof ik niet bestond.
Soms vroeg ik me af of dat waar was.
Meneer Timmins, de leraar natuurwetenschappen, kwam binnen.
“Oké klas, laten we allemaal wat volwassenheid tonen nu we beginnen met onze lessen over seksuele voorlichting.”
Een paar giechelende geluiden achterin lieten zien dat zijn vraag zinloos was. Meneer Timmins rolde met zijn ogen, rolde het projectiescherm uit en dimde de lichten voordat hij de video startte.
In de video vertelde een man in een overhemd met paisleymotief en een gele broek met wijde pijpen over de veranderingen die onze lichamen snel zouden doormaken.
Oh God. Dit is vernederend.
Waarom doen ze überhaupt moeite met deze shit?
Het is niet alsof dit nieuwe informatie is.
We wisten allemaal wat er ging komen.
De Haze.
De tijd van het jaar waarin elke weerwolf seksueel ontwaakt.
Nu mijn klasgenoten en ik zestien waren geworden, stonden we voor onze eerste Haze. Het zou ons overnemen wanneer het toesloeg—en het kon op elk moment toeslaan.
“Naast de normale effecten van de Haze,” ging Discobroek verder, “ervaren veel jonge weerwolven ook de 'puberteits-Haze'. Dit kan zorgen voor onverwachte stemmingswisselingen en gevoelens van intense opwinding.”
Iemand lachte en gooide een propje papier naar het scherm.
“Wie was dat?” vroeg meneer Timmins streng.
Niemand gaf antwoord.
“Jonge weerwolven moeten onthouden dat ze altijd voorbereid moeten zijn, aangezien deze gevoelens onbedoelde gevolgen kunnen hebben,” dreunde Discobroek verder.
“Dit is echt bullshit,” fluisterde een stem achter me. “Toch?”
Ik spande me aan. Omdat mijn nichtje Vanessa weg was naar Californië, had bijna niemand het hele jaar tegen me gepraat.
Ik draaide me om in mijn stoel en zag Lucas Jung, een van de sterren van het worstelteam van de school, naar me kijken.
Hij woonde nog niet zo lang in Mahiganote en ik had nog nooit echt met hem gepraat.
Ik dacht altijd dat hij weer zo'n eikel van een sporter was.
Lucas knikte kort, leunde toen op één elleboog en lachte verder om Brad Bowers, een jongen met warrig haar in een worsteljasje, die weer een bladzijde uit zijn schrift tot een propje aan het kneden was.
Naast hem zat Ava Milton. Haar donkerbruine haar was naar achteren gebonden in een paardenstaart en haar lippen waren bedekt met roze lipgloss.
Ik vraag me af hoe die lipgloss smaakt.
Aardbei?
Kauwgom?
Ze likte met haar tong over haar glanzende lippen en een golf van hitte spoelde over me heen.
Ik stelde me voor dat ik naar voren leunde en mijn mond op die van Ava drukte.
“Waar kijk je naar, weirdo?” zei Brad, waarmee hij me uit mijn gedachten haalde. “Heeft niemand je ooit verteld dat staren onbeleefd is?”
Hij gooide het propje papier keihard naar mijn gezicht.
Ik bukte, waardoor het over mijn hoofd vloog en meneer Timmins op zijn voorhoofd raakte.
De hele klas bevroor in geschokte stilte.
“Rowan Norwood!” De leraar leek net zo verbaasd als de rest.
Brad begon naar de video over seksuele voorlichting te kijken alsof het het meest interessante was dat hij in weken had gezien.
“Opstaan, alsjeblieft.” Meneer Timmins wees met een boze vinger naar mij.
“Maar—”
“Nu, meneer Norwood!” Hij pauzeerde de video en stopte Discobroek midden in zijn zin.
Iemand giechelde zenuwachtig. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat Ava naar me keek.
Ze lachte me tenminste niet uit.
Ik klom snel achter mijn bureau vandaan.
“Is er een probleem, meneer Norwood?” vroeg de leraar. Zijn bolle wangen waren rood van woede.
“Nee, meneer Timmins. Ik was alleen maar—”
“Alleen maar aan het proberen om mijn les te verstoren.”
“Nee! Ik…” Mijn stem stierf weg. Ik hoorde het zachte geluid van krakende knokkels achter me.
Meneer Timmins vouwde zijn armen over zijn borst. “Kun je de rest van de video bekijken zonder problemen? Of moet je een bezoekje brengen aan directeur Guyotte?”
Ja, meneer. Voordat de woorden mijn mond konden verlaten, flikkerde er iets in mijn blikveld. Een witte, rokerige vorm die verscheen en weer verdween voordat ik kon reageren.
Ik knipperde met mijn ogen. “Wat…?”
“Ik zei, moet je naar de directeur?” Meneer Timmins werd roder naarmate hij bozer werd.
Ik schudde mijn hoofd. “Nee, meneer. Wat ik probeerde te zeggen is—”
Daar was het weer. Een flits van iemand die naast mijn leraar stond.
De vorm van een man. Lang, met brede schouders.
Ik kon de aanwezigheid voelen, als statische elektriciteit vlak voor een blikseminslag. De haartjes in mijn nek stonden overeind.
De vorm flikkerde opnieuw.
Hij keek me recht aan.
“What the fuck!?” schreeuwde ik, terwijl ik naar achteren struikelde.
De zijkant van mijn knie raakte mijn bureau en ik viel hard op de stoel.
“Meneer Norwood! Ik heb hier genoeg van!” zei de leraar.
Maar ik had alleen oog voor de spookachtige figuur, die flikkerde en afwisselend scherp en weer vaag werd.
IJskoude angst stroomde door mijn aderen. Ik probeerde naar de andere kant van mijn bureau te ontsnappen, maar mijn voeten raakten in de knoop, waardoor ik met mijn gezicht vooruit bovenop Brad Bowers viel.
“What the hell!” Met een geluid van walging duwde hij me weg.
Het spook stak een doorzichtige hand uit, alsof hij me riep.
“NEE!” schreeuwde ik, nog wankelend van Brads duw.
Ik draaide me om terwijl ik viel. Mijn elleboog zwaaide wijd uit.
“AU!” riep Ava toen ik haar hard op haar neus raakte. Ze greep met haar handen naar haar gezicht. Er sijpelde bloed door haar vingers.
“Het… het spijt me zo!”
De hele klas was in rep en roer.
“Naar de directeur!” bulderde meneer Timmins.
Naast hem verdween de spookachtige figuur.
Mijn hart klopte hard van angst en verbazing.
Ik had zijn gezicht goed kunnen zien.
Donker haar.
Groengouden ogen.
Scherpe jukbeenderen.
Het gezicht van mijn vader.
Aiden Norwood.
