Het Aanbod van de Miljonair Boek 2
Auteur
Mira Matic
Lezers
134K
Hoofdstukken
27
Hoofdstuk 1
Boek 2: Het aanbod van de generaal
Dubai
Sarah was in gedachten verzonken en genoot van het mooie weer in Dubai, terwijl ze probeerde haar lange haar in een knot te krijgen. Maar vandaag lukte dat niet.
Door de vochtigheid veranderde haar dikke haar in een wilde, ontembare bos. Toen haar haarelastiek het begaf, gaf ze het op.
Ze liep al achter op schema, en haar omweg naar Arons favoriete restaurant om zijn lievelingsontbijt te halen had niet geholpen. Met een stapel documenten en een rugzak die haar rug deed zweten, wenste ze dat ze een chauffeur had aangevraagd.
De dag was zo veelbelovend begonnen, en ze had haar benen willen strekken en wat willen bewegen. De hand waarmee ze de versgebakken hartige taart vasthield, begon te branden, dus wisselde ze van hand en liep sneller.
De tijd zat niet mee. Ze moest nog één kruispunt oversteken.
De verleidelijke geur van de hartige taart deed haar watertanden. Ze was misschien geen keukenexpert, maar ze wist hoe ze lekker eten moest uitkiezen, en dat moest toch iets waard zijn.
Het gebouw voor haar glansde als een zilveren mes dat door de lucht sneed. Bovenop stond een klok.
Ze kneep haar ogen samen om de tijd af te lezen. Het was later dan ze had gedacht.
De portier hielp haar het gebouw van glas en steen binnen — een van de vele die in dit land als paddenstoelen uit de grond leken te schieten en op elke hoek rijkdom uitstraalden. De koele, frisse lucht verwelkomde haar toen ze langs de receptie liep.
Een knappe blonde receptioniste stond op om haar te helpen. „Laat mij dat van u overnemen, mevrouw Sarah.“
„Dank je, Tracy. Kun je de lift voor me roepen? Ik zou het anders met mijn neus moeten doen.“ Sarah glimlachte en blies een weerbarstige lok uit haar gezicht.
Toen de lift pingelde, stapte ze energiek naar voren, maar botste tegen een muur — een warme, ademende muur. De hartige taart belandde over haar hele pak uitgesmeerd.
De papieren die ze droeg, vlogen over de grond. Een stuk kaas landde precies op een belangrijk deel van de toespraak waar ze de avond ervoor tot laat aan had gewerkt.
Het obstakel waartegen ze was gebotst, was een grote man met een dikke nek, gekleed in een zwart militair uniform, compleet met laarzen en een pet. Ze wist dat sommige mannen een zwak hadden voor militaire kleding.
Het gaf ze een stoer en gevaarlijk uiterlijk, maar het leek belachelijk in dit snikhete klimaat, waar je al smolt als je alleen maar naar buiten keek. Hij hurkte naast haar neer, en ze zag zijn geaderde handen en brede voorhoofd, en het feit dat er geen druppel zweet op zijn gebruinde huid stond.
Dat leek niet eerlijk. Hij was van top tot teen bedekt en zweette geen druppel, zelfs niet waar ze borsthaar tevoorschijn zag komen uit de V-hals van zijn overhemd.
Geïrriteerd door deze extra vertraging raapte ze haastig haar papieren bij elkaar en veegde haar voorhoofd af met een klamme hand. Ze zag twee grote zweetplekken onder haar oksels. Het feit dat de gespierde, droge man naast haar probeerde haar rommel op te ruimen, maakte haar alleen maar meer geïrriteerd.
„Hou op! Je helpt zo niet.“ Ze griste de papieren uit zijn handen.
De man stond beleefd op.
„Je hebt genoeg gedaan. Let de volgende keer op waar je loopt,“ berispte Sarah hem.
De lieve Tracy stond vlakbij te dralen en probeerde haar te onderbreken. Net voordat de liftdeuren achter haar dichtgingen, hoorde Sarah dat Tracy zich namens haar bij de man verontschuldigde, met het grootste respect.
Ze was nu echt te laat. Aron moest woedend zijn.
De gedachte deed haar glimlachen. Ze vond zijn humeur vermakelijk.
Binnen tien minuten arriveerde ze op de directieverdieping. De secretaresse snelde haar te hulp.
„Hij heeft al twaalf keer naar je gevraagd. Je moet je telefoon opnemen als hij belt.“
Sarah liet haar volle handen zien, en de vrouw giechelde. „Hij vroeg me zelfs om te kijken of je op de wc vast was komen te zitten.“ Ze knipoogde naar Sarah terwijl ze de deur van het kantoor opende en haar binnenliet.
De man in kwestie zat in een hoge leren stoel met zijn rug naar haar toe en belde. Toen hij haar zag, legde hij de telefoon neer en stond op.
„Je bent weer te laat. Ik kan niet op je rekenen,“ verweet Aron haar.
Zijn gezicht toonde meer ergernis over een stout kind dan echte woede. Hij boog zich naar haar toe en likte over haar lippen.
Hij deed het alleen om haar te pesten. Hij wist dat ze een hekel had aan natte kussen.
En hoe vaak ze het ook zei, hij deed het altijd weer. Sarah had geen probleem met lichaamsvloeistoffen.
Ze hield er alleen niet van om te beginnen met slordige kussen. Ze legde de papieren op zijn bureau, veegde haar mond af, en zijn gezicht brak open in een brede grijns.
„Ik heb het weer gedaan. Sorry, Sarah.“
„Je bent helemaal niet sorry. Je deed het expres om me te irriteren,“ berispte ze hem. „Ik zal je laten zien wat ik voor vandaag heb voorbereid.“
„Ik kijk er later wel naar, of stuur het maar naar PR. Het is nu te laat voor grote aanpassingen. Laat hen het maar afhandelen,“ onderbrak hij haar.
Ze was een beetje te laat, maar het was niet haar taak om zijn toespraken te schrijven, leuke krantenartikelen te bedenken of zijn interviewvragen te beantwoorden. Ze deed het omdat ze van hem hield.
Aron had mensen in dienst die daarvoor betaald werden, maar hij vond het fijn hoe zij hem toegankelijker en warmer liet overkomen. Dus bleef ze het doen, uit liefde en een beetje ijdelheid. Er was geen grotere beloning dan zijn complimenten.
„Ik had een ongelukje. Je ontbijt belandde over me heen.“
„Welk ontbijt?“
„Je favoriete hartige taart. Ik heb hem onderweg opgehaald…“
Hij wreef over zijn voorhoofd. „Als ik hartige taart wil, bestel ik die. Zo simpel is het. Jij bent niet degene die de hartige taart hoeft te brengen.“
Ze tikte met haar voet op de grond, en haar normaal zachte kaaklijn verhardde. Natuurlijk kon Aron hartige taart bestellen als hij dat wilde.
Ze was toch niet achterlijk. Hij kon een Michelinsterrenkok inhuren om zijn verdomde hartige taart hier ter plekke vers te bakken.
Ze deed het uit liefde en zorg. Hij kon ook weleens een hartige taart voor háár meebrengen, of haar bedanken voor alles wat ze voor hem deed.
„Zoek de toespraak maar op. Die zit er ergens tussen. Ik heb hem ook naar je e-mail gestuurd,“ mompelde Sarah, terwijl ze op haar platte schoenen draaide en het kantoor uit beende.
Haar kastanjebruine haar vloog om haar schouders terwijl ze over de witte marmeren vloer liep. De voetstappen achter haar werden luider, en ze wist dat hij haar volgde.
Soms maakte ze zich zorgen dat dit een spelletje voor hem was. Ze weigerde haar pas in te houden.
Hij riep haar nog een paar keer, voordat zijn stappen sneller werden. Hij haalde haar in ergens tussen het toilet en een van de vergaderzalen en duwde haar naar binnen. Een beetje gedesoriënteerd slaakte ze een gilletje, terwijl ze zijn mond op de hare voelde en zijn handen overal over haar lichaam door haar dunne zomerkleding heen.
„Kom op,“ mompelde hij tussen de kussen door, „je weet hoe belangrijk je voor me bent.“ Ze kronkelde onder zijn ruwe vingers terwijl ze zijn kussen beantwoordde en nerveus over zijn schouder keek.
Dit was te veel voor haar. Zoenen midden op een werkdag, op de meest ongepaste plek: het kantoor.
„Iemand gaat ons betrappen, en dan moet je met me trouwen,“ plaagde ze hem terwijl ze zijn handen op haar borsten voelde. Hij verstijfde even, liet haar los, deed een stap achteruit en streek zijn dure pak glad.
De beweging verraste haar, en ze voelde zich goedkoop, alsof het idee om met haar te trouwen afschrikwekkend was. „Wanneer maken we onze verloving bekend?“ vroeg ze, terwijl ze zijn gezicht bestudeerde.
