De nachtwaker Boek 2: Een ex-CEO
Auteur
Constance Marounta
Lezers
611K
Hoofdstukken
40
Proloog
Boek 2: Een Ex-CEO
NOAH
„Baas?“ bracht ze moeizaam uit.
Hij keek haar verbaasd aan. Dit was nieuw voor hem—aangezien worden voor iemand anders. Dat overkwam normale mensen, niet Noah Ryder.
„Waarom ben je hier, baas?“ vroeg ze opnieuw.
Hij zette zijn verwarring opzij. Hij richtte zich op haar stralende gezicht en kwam dichterbij. Ze deinsde achteruit, maar hij bleef doorlopen. Hij dreef haar naar de bamboemuur van de strandbar. Hij was van plan om haar klem te zetten.
En dat deed hij. Ze botste met een zachte plof tegen de muur. Ze slaakte een kreetje terwijl ze naar hem opkeek. Haar gezicht stond nog steeds vol verwarring. Met wie ze hem ook verwarde, hij zou het haar laten vergeten. Hij was vastbesloten om dat voor het einde van de avond te doen.
„Ik wil altijd en overal je baas wel zijn,“ grijnsde hij. Hij legde zijn hand naast haar hoofd. Hij lette erop dat hij niet op de kwetsbare muur leunde. „Op elk oppervlak dat je maar wilt,“ voegde hij eraan toe.
Even leek ze overrompeld. Toen veranderde haar gezichtsuitdrukking volledig. Ze leunde naar hem toe. Haar lippen waren dicht bij de zijne, maar raakten ze niet aan. Haar adem verwarmde zijn gezicht. Hij vond het opwindend. Zijn lichaam reageerde daar direct op.
„Maar je was al mijn baas,“ spinde ze. „Ongeveer een jaar lang. Daarna liet je alles in de steek, inclusief mij, en vertrok je.“
Het duurde even voordat haar woorden tot hem doordrongen. Toen hij het begreep, deinsde hij verrast achteruit. Hij nam haar van top tot teen op. Dat was onmogelijk.
Het kon gewoon niet waar zijn. Maar hij bleef haar gezicht bestuderen. Hij keek naar haar donkerblauwe ogen en haar vele oorpiercings. Toen besefte hij dat het wel zo kon zijn. Het was al gebeurd.
Oh, shit!
LILLIAN
Het enige wat ze wilde, was twee weken lang zonder make-up op het strand luieren. Ze was vastbesloten om dat te krijgen. Dat zou haar hoe dan ook lukken.
Haar baas had haar verzoek afgewezen. Ze dacht dat ze daar de macht voor had. Maar Lillian was niet van plan om op te geven. Ze zou haar zomervakantie krijgen, wat er ook gebeurde. Ze had het verdiend. Ze verdiende zelfs opslag omdat ze haar baas kon verdragen. Maar ze wilde het lot niet tarten. Nog niet.
Alles op zijn tijd.
Haar baas was er niet op tegen dat ze vrij nam. Ze was het alleen niet eens met de timing en de duur. Dat was echter niet Lillians probleem. Ze had het recht om zelf te kiezen wanneer ze vrij nam. Het was geen koppigheid, het was haar recht. Alle werknemers mochten hun eigen zomervakantie kiezen. Het was de taak van de leidinggevende om daar rekening mee te houden.
In haar geval had het makkelijk moeten zijn. Ze werkte alleen. Er was dus geen conflict met andere collega's.
„Ik heb in juli tien belangrijke zakelijke afspraken. Zeven daarvan vallen samen met jouw gewenste verlof,“ had haar baas gezegd. Ze gaf haar een afkeurende blik. „En je moet iets aan je uiterlijk doen. Ik kan niet bij elke vergadering excuses voor je blijven maken.“
Haar baas vond altijd wel een manier om over haar uiterlijk te beginnen. Lillian stond op het punt om haar de mond te snoeren. Maar ze hield zich in. Het was een wonder dat ze deze baan al drie jaar had. Ze was niet van plan om zich te laten ontslaan. Ze was ook niet van plan om zichzelf te veranderen. Ze deed dat niet, alleen maar om haar baas een plezier te doen.
Het had tot nu toe goed voor haar gewerkt. Een vrouwelijke baas hebben was geen reden om te veranderen. Haar baas kon voor hetzelfde geld lesbisch zijn, hoewel dat onwaarschijnlijk was. En er werkten genoeg mannen in het bedrijf. Aangestaard of versierd worden was niets voor haar. Als dat zou gebeuren, zou ze actie moeten ondernemen.
Niet dat ze geen ongepaste blikken had gekregen op haar werk. Die blikken waren echter allesbehalve vleiend. Ze negeren was een tweede natuur geworden. Ze moest veel door de vingers zien om deze baan te behouden. Zeker als ze bedacht hoeveel geluk ze had gehad om de baan te krijgen.
Ze nam haar vakantiedagen erg serieus. Die fout had ze het jaar daarvoor al gemaakt. Als haar baas niet wilde toegeven, moest ze een andere aanpak proberen.
Om haar kans op succes te vergroten, besloot ze haar make-up wat minder opvallend te maken. Haar zwarte eyeliner was toch al bijna op. Ze moest nieuwe kopen. Voor nu trok ze een dun, zwart lijntje boven haar donkerpaarse oogschaduw. Ze koos voor een natuurlijke kleur op haar lippen. Haar verzameling grote oorringen verving ze door simpele knopjes.
Haar kleding was hetzelfde als altijd. Ze hoopte dat deze kleine veranderingen zouden opvallen. Misschien zouden ze in haar voordeel werken.
„Verzet mijn volgende afspraak met dertig minuten. Ik ga buiten de deur lunchen,“ kondigde haar baas rond het middaguur aan.
„Ja, mevrouw Coleman,“ antwoordde ze.
Haar baas keek haar aan. Ze leek een beetje verbaasd.
„Ga je niet vragen of ik met een man heb afgesproken of zoiets?“
„Nee.“ Lillian haalde haar schouders op. Ze tekende gedachteloos op haar notitieblok.
Meestal vroeg ze dat alleen om haar baas te irriteren. Ze gaf er niet echt om. Vandaag was ze echter vastbesloten om aardig te doen. Het was haar zaak niet of haar baas met iemand het bed deelde. Ze had een sterk vermoeden dat dit niet zo was. Als dat wel zo was, zou ze vast minder chagrijnig zijn.
„Sinds wanneer ben jij zo discreet?“ spotte haar baas.
„Sinds u die vraag niet meer beantwoordt. Bovendien hebben we de kwestie van mijn vakantiedagen nog steeds niet opgelost. Ik kan me nu niet bezighouden met uw liefdesleven.“
„Wat mij betreft is het opgelost,“ zei mevrouw Coleman koeltjes. „Je neemt je vakantie in augustus, net als de rest van het personeel. Het is de beste tijd vanwege onze werkdruk. Je moet er niet langer moeilijk over doen.“
Voordat Lillian kon antwoorden, was haar baas al weggelopen. Haar hakken tikten op de vloer. Lillian bleef zitten. Ze was woedend over de houding van haar baas. Toen besefte ze dat het een goed moment was om zelf ook te lunchen. Ze ging het gebouw niet uit. Ze nam gewoon de lift naar de kantine van het bedrijf. Godzijdank was het eten daar goed.
Na de lunch keerde ze terug naar haar bureau. Ze was vastberadener dan ooit om dit probleem op te lossen. Toen mevrouw Coleman terugkwam, sprong Lillian op. Ze volgde haar tot in haar kantoor. Ze vroeg niet om toestemming. Dat was brutaal, maar ze was nog steeds gefrustreerd.
„Met alle respect, de zomervakantie in augustus komt mij niet goed uit. Ik heb hem eerder nodig,“ zei ze rustig en beslist.
Haar baas keek haar verrast aan. Daarna herstelde ze zich weer.
„En ik heb mijn persoonlijke assistent nodig tijdens vergaderingen. Zoals je vast begrijpt, zijn mijn behoeften altijd belangrijker dan de jouwe. Ik ben immers je baas. Je neemt dus je vakantie in augustus en geen moment eerder. Je mag gaan.“
Lillian liep zonder nog een woord te zeggen het kantoor uit. Ze liet zich zwaar in haar stoel vallen.
„Zoals je vast begrijpt, zijn mijn behoeften altijd belangrijker dan de jouwe,“ deed ze haar baas met zachte stem na. „Nou, daar denk ik toch anders over, bitch baas.“
Ze ging rechtop zitten en ontgrendelde haar computerscherm. Ze beet op haar lip en aarzelde even. Er was echter niet veel meer om over na te denken. Ze had haar best gedaan. Ze had haar baas de kans gegeven om haar vakantie goed te keuren. Haar baas had dit opnieuw afgewezen.
„Nieuwe e-mail…,“ mompelde ze zachtjes. „Hmm, even kijken… Ja, dat is het… Daar gaan we…“
Onderwerp: Lillian Astaire (Europese vestiging) – Zomerverlof.
Aan: Asher Ryder.
Beste meneer Ryder,
Mijn naam is Lillian Astaire. Ik ben de persoonlijke assistent van mevrouw Coleman. Daarvoor was ik de persoonlijke assistent van meneer Noah Ryder. Ik werk nu drie jaar bij uw bedrijf.
Mijn excuses dat ik u lastigval met een klein probleem. Ik wist echter niet bij wie ik anders terechtkon.
Zoals u aan het onderwerp kunt zien, is er een probleem met mijn zomervakantie. Ik kan het hierover niet eens worden met mevrouw Coleman. Verder is zij overigens een uitstekende baas.
Ze snoof even om haar laatste zin. Het was echter nodig om te laten zien dat ze niet over haar baas wilde klagen. Als Ryder dacht dat ze dit uit wrok deed, zou hij haar negeren. Of hij zou haar een standje geven.
Ze pauzeerde even om de volgende vergadering uit te stellen. Daarna typte ze verder.
Ik hoop mijn twee weken zomerverlof half juli op te nemen. Mevrouw Coleman wil echter dat ik in augustus ga. Ze zegt dat dit beter past bij het rustige tempo van die maand. Maar ik moet mijn familie echt in juli bezoeken. Ze vertrekken in augustus voor een cruise. Ik kan dan niet met hen mee.
Ik snap dat juli een drukke maand is. Ik dacht echter dat we een beetje vrijheid hadden bij het kiezen van onze vakantie.
Ik werk hier nu drie jaar. Ik heb mijn verlof altijd in augustus opgenomen. Dat was toen de beste tijd voor het bedrijf. U kunt dit controleren in het systeem. Ik heb geprobeerd dit met mevrouw Coleman op te lossen. Ik heb andere opties voorgesteld, maar niets werkte.
Zou u hier misschien naar kunnen kijken? Of kunt u me vertellen wie me wel kan helpen?
Sorry dat ik u hiermee lastigval.
Met vriendelijke groet,
Lillian Astaire
Ze klikte op Verzenden en kruiste haar vingers. Ze vroeg zich af of ze eerst naar HR had moeten gaan. Het mailen van de CEO was een grote stap. Dit kon twee kanten op gaan. Asher Ryder zou kunnen denken dat ze te ver ging en haar negeren. Hij kon haar ook helpen. Dat zou mevrouw Coleman waarschijnlijk boos maken.
Eigenlijk was er nog een derde optie. Hij kon haar doorsturen naar HR.
Normaal gesproken wist ze niet waar ze op moest hopen. Nu duimde ze echter voor optie twee of drie. Ze kon de woede van mevrouw Coleman wel aan. Ze ging het echter niet mislopen om haar familie te zien.
Als ze geen vrij kreeg, zou ze zich ziek melden. Ze zou wel bedenken hoe.
Ze moest in die periode echt weg zijn. Ze loog niet over de cruise. Haar hele familie zou de hele maand augustus weg zijn. Ze wilde bij hen zijn voordat ze vertrokken.
Ze wilde bij de mensen zijn die het meest van haar hielden. Daar kon ze helemaal zichzelf zijn. Dat zou haar enorm goed doen.
Niets was gelopen zoals ze had gepland in deze grote stad. Helemaal niets. Maar dat kon ze haar familie niet vertellen.
Ze zouden willen dat ze naar huis kwam. Dat kon ze niet doen. Ze hield van haar geboorteplaats, maar niet genoeg om er te blijven. Ze had altijd grote dromen gehad. Ze wilde de wereld zien.
Daarom had ze deze kans om voor dit bedrijf te werken direct gegrepen. Zelfs toen het betekende dat ze naar een ander continent moest verhuizen. Bij haar sollicitatie had ze gehoopt op een baan in Amerika. Er waren daar toen echter geen vacatures.
Dus had ze de baan hier aangenomen. Haar droom om de wereld te zien, was even in de ijskast gezet.
Gek genoeg stond haar familie op het punt om haar droom te beleven.
Ze was voor haar studie naar de stad verhuisd. Na haar eerste paar salarissen was ze opnieuw verhuisd. Ze wilde dichter bij haar werk wonen. Haar studiestad verlaten voor een goede baan voelde niet als een groot verlies.
Ze was wel met iemand aan het daten geweest. Hij was het echter niet waard om haar toekomst voor op het spel te zetten. Geen enkele man was dat waard.
Was ze ooit verliefd geweest?
Nee.
Maar ze had haar hele leven nog voor zich. Daarom maakte ze zich niet al te veel zorgen.
