De Playmaker 1
Auteur
Noah Ashlee
Lezers
6,1M
Hoofdstukken
33
Nova Conners is een enorme natuurkunde-nerd en football-fan. Ze is dan ook door het dolle heen wanneer de Atlanta Cruisers haar een baan aanbieden op basis van haar afstudeerscriptie. Ze grijpt de kans met beide handen aan—een droombaan. Maar hun sterspeler en quarterback, Maxwell Garland, is een arrogante, gedreven speler die naar niemand wil luisteren: niet naar zijn coach, niet naar zijn team, en al helemaal niet naar een natuurkunde-nerd. Maar als ze hun banen willen behouden, mogen ze hun professionaliteit door niets in de weg laten staan... zoals door hun onbedwingbare lust voor elkaar.
Leeftijdsclassificatie: 18+
Eindscriptie
NOVA
Ik speel zenuwachtig met de losse draad van mijn trui terwijl ik geduldig wacht in het kantoor van Dr. Ronan. Ik heb geen idee waarom hij dit onverwachte gesprek heeft aangevraagd.
Ik weet alleen dat het iets te maken heeft met mijn eindscriptie, en dat baart me zorgen.
Het is nu augustus, en hoewel ik inmiddels mijn eindcijfer zou moeten hebben, is dat niet zo; en hoewel ik al ben afgestudeerd, moet ik mijn diploma nog steeds krijgen.
Ik nam een monumentaal risico met het onderwerp van mijn scriptie — door er een enigszins persoonlijk aspect aan te geven — en ik weet niet goed hoe ik het heb gedaan in vergelijking met mijn klasgenoten.
De meesten gaan ervan uit dat het zijn van een „wonderkind“ — de bijnaam die kinderen op de basisschool me gaven om mijn vernedering tot ver na de middelbare school te rekken — betekent dat alles me makkelijk afgaat, inclusief school.
Dit is echter niet het geval.
Omdat ik twee klassen heb overgeslagen, heb ik me moeten aanpassen aan het academische niveau dat me uitdaagt; dat gezegd hebbende, ontdekte ik al snel dat promoveren te midden van studenten die meer gelezen hadden, meer ontwikkeld waren en over meer middelen beschikten, geen sinecure bleek te zijn.
Niet alleen had ik moeten wennen aan het zware studiewerk, maar ik deed dat ook in een periode van mijn leven waarin de meeste mensen van mijn leeftijd hun afstudeerhoedjes versierden of hun studentenkamers inpakten.
In plaats daarvan zit ik hier, vierentwintig jaar oud, in een wereld waarin mijn studiegenoten vier jaar ouder zijn dan ik.
Ik heb geen praktijk- of levenservaring, en ik ben afgestudeerd met een doctoraat in de toegepaste wiskunde en natuurkunde zonder ook maar enig idee te hebben wat ik ermee moet doen.
Zeggen dat mijn emotionele volwassenheid een groeiachterstand heeft opgelopen, zou een understatement zijn.
De meeste meiden van mijn leeftijd hebben hun eerste poging tot relaties achter de rug en hebben het uitgemaakt met hun eerste — en mogelijk tweede — vriendje, hebben hun eerste kus gehad en hun eerste orgasme ervaren.
Volgens de standaard IQ-test ben ik misschien intellectueel superieur aan de meeste mannen en vrouwen van mijn leeftijd, maar op sociaal gebied ben ik niets minder dan een idioot.
Dat ik op sociaal en emotioneel gebied een inhaalslag moest maken, maakte het bijhouden van mijn studie er alleen maar uitdagender op.
Gekoppeld aan het feit dat ik twee banen heb om mijn vader en mezelf te onderhouden, verbaast het me dat ik het voor elkaar heb gekregen voor al mijn vakken een A te halen — allemaal, behalve mijn eindproject. Tot nu toe.
Ik vraag me af waarom het zo lang duurt voordat Dr. Ronan zich laat zien, wanneer de klik van de draaiende deurknop me bijna doet opspringen.
Ik strijk de goedkope, ruwe stof van mijn rok glad terwijl de knappe man achter zijn bureau schuifelt met een of andere gele map bij zich.
Op mijn eerste collegedag kreeg ik een oogje op mijn professor.
Ik weet nog dat ik dacht dat hij een leergierige maar relaxte charme bezat, en zijn priemende blauwe ogen, peper-en-zouthaar en verzorgde baardje waren zeker geen minpunt.
Hij is niet het typische „leraartype“; hij doet me eerder aan een houthakker denken dan aan een universiteitsprofessor, maar die ruige, outdoorsy look trekt vrouwen — zoals mijn klasgenoten en ik — aan als motten naar een vlam.
Helaas voor ons is de man echter heel erg gelukkig getrouwd.
„Sorry dat ik je liet wachten, Nova. Ik heb het afgelopen half uur aan de telefoon gezeten en heb het gesprek nog maar net beëindigd.“
Dr. Ronan's ogen stralen van enthousiasme, en hoewel ik opgelucht ben dat hij deze ontmoeting niet lijkt te hebben gepland om mijn scriptie met de grond gelijk te maken, is mijn eerdere angst vervangen door nieuwsgierigheid.
„Geeft niets. Maar waarvoor ben ik hier precies?“
Dr. Ronan grinnikt, en het feit dat hij zowat in zijn stoel stuitert, maakt me zenuwachtig om zijn nieuws te horen.
„Mevrouw Connors, in al mijn jaren in het onderwijs heb ik nog nooit een scriptie gehad die zo vernieuwend is als die van u, en nou ja, dat gezegd hebbende, vind ik dat u moet weten dat ik de vrijheid heb genomen om deze te delen.“
Ik sjor weer zenuwachtig aan het losse draadje terwijl ik wacht tot hij ter zake komt.
Het is niet ongebruikelijk dat professoren het werk van hun studenten delen, maar het is wel ongebruikelijk dat ze zich gedragen alsof een scriptie van twintig pagina's over hoe natuurkunde het seizoen van een falend footballteam — en mogelijk de baan van de quarterback — kan redden, het equivalent is van kerstochtend voor een zevenjarige.
„Mevrouw Connors, weet u wie Gabriel Winters is?“
Mijn mond valt bijna open van verbazing, en ik weet niet zeker of ik hem goed heb gehoord. „Pardon, zei u nou Gabriel Winters als in hoofdcoach van de Atlanta Crusaders, Gabriel Winters?“
Hij had mijn afstudeerscriptie toch zeker niet gedeeld met de hoofdcoach van precies het team waarover ik schreef? Plotseling slaat mijn enthousiasme om in paniek.
Ik weet niet hoe een hoofdcoach het zou vinden als een of andere willekeurige wiskunde-nerd de aanvalstactiek van zijn sterspeler bekritiseert.
„Ja, Nova. Ik heb hem en Mike Rodney, de aanvalscoördinator, je scriptie gestuurd, en ik zal er niet om liegen, ik had niet eens verwacht dat ze hem zouden lezen, maar dat hebben ze wel gedaan.
„Ik heb net met Rodney gebeld, en hij wil dat je langskomt voor een sollicitatiegesprek.“
Mijn professor klapt in zijn handen als een giechelend schoolmeisje dat net een liefdesbriefje aan haar crush heeft doorgegeven, en om eerlijk te zijn kan ik niet anders dan meegenieten van zijn enthousiasme. Er is alleen één ding dat ik niet begrijp...
„Wacht. Als u zegt sollicitatiegesprek... Wat—“
„Hij wil je inhuren als adviseur om hem dit seizoen te helpen met de aanval. Nova, je scriptie was zo briljant dat een NFL-team je wil aannemen om ze te helpen die te gebruiken!“
Ik probeer echt naar Dr. Ronan te luisteren nadat ik de woorden „adviseur“ en „NFL-team wil je aannemen“ hoor, maar ik kan het niet.
Alles waar ik aan kan denken is het feit dat ik een sollicitatiegesprek heb voor een baan die gisteren nog een onmogelijke droom leek.
Nadat mijn moeder was vertrokken toen ik twaalf was, keken mijn vader en ik samen naar football als een manier om een band op te bouwen en om te gaan met het feit dat ze weg was.
Uiteindelijk begon ik de sport steeds meer te waarderen, en het werd de geheel eigen religie van mij en mijn vader. Ik ben opgegroeid met het kijken naar de Atlanta Crusaders, en nu willen ze dat ik voor hen werk?
De eerste gedachte die in me opkomt nadat ik het kantoor van mijn professor eindelijk verlaat, is: ik moet dit aan papa vertellen.
