De Ongeziene Serie Boek 2
Auteur
Lezers
47,8K
Hoofdstukken
15
Hoofdstuk 1
„Dahl, dat is genoeg. We zullen deze overtreding van het verdrag melden bij de raad,“ zegt Cane. Hij pakt de munt van de tafel en stopt die in zijn zak. Dahlia kijkt hem na terwijl hij naar een stoel aan de andere kant van het restaurant loopt. Ze kijkt de Illios-heks nog één keer aan. Daarna glimlacht ze en stuurt ze de heks weg.
Ik reken later wel met haar af. Alle magie heeft een prijs.
„Je zult niets doen wat het verdrag in gevaar kan brengen,“ beveelt hij.
„Natuurlijk niet,“ antwoordt ze. Ze richt haar aandacht weer op de menukaart. Hij pakt de kaart van haar af.
„Ik meen het.“ Ze kijkt op en kijkt hem recht in de ogen.
„Begrepen, Cane,“ mompelt ze. Ze buigt haar hoofd om te laten zien dat ze hem gehoorzaamt. De sterke blik in zijn ogen laat haar bijna blozen.
Als de serveerster terugkomt, bestelt hij het eten voor haar. Ze vindt dat niet erg. Ze gaat ervan uit dat hij wel weet wat hier lekker is. Ze eten in stilte. Als ze klaar zijn, rijdt hij haar naar de winkel. Hij betaalt haar spullen zonder een woord te zeggen. Hij vraagt niet waarom ze deze dingen nodig heeft.
„Dahlia,“ vraagt hij zachtjes op de terugweg, „heb je echt je ouders vermoord?“
Ze snuift en begint te lachen. Ze kijkt hem aan alsof hij zojuist de grappigste grap ter wereld heeft verteld.
„Natuurlijk niet, dwaas. Waarom zou je dat in hemelsnaam denken?“ Ze grinnikt zachtjes.
„Clayton lijkt, nou ja, bang voor je te zijn. Alsof je hem elk moment kunt aanvallen,“ geeft hij toe.
„Dat? Oh, ik heb mensen vermoord. Heel veel mensen. Ik laat ze verdwijnen.“ Ze grijnst breed. Cane weet niet zeker of ze een grapje maakt.
„Ik maak geen grapje. Ik heb er veel geld mee verdiend. Je kunt het aan Ryder vragen. Hij weet ervan.“ Ze praat er zo normaal over dat hij haar alleen maar met een mix van afschuw en fascinatie aan kan staren. „Maar ik zou mijn ouders nooit pijn hebben gedaan,“ voegt ze er stilletjes aan toe.
„Dus dan,“ begint hij, maar hij kan zijn zin niet afmaken.
„Hij is bang dat ik zijn kleine vriendinnetje vermoord als hij me te boos maakt.“ Ze rolt met haar ogen. „Ik geef toe dat ik erover heb nagedacht om haar te laten verdwijnen. Maar zo verschrikkelijk ben ik niet. Bovendien denk ik dat het veel leuker is om hem alle macht af te nemen die ik hem heb gegeven.“
„Wacht, kun je dat doen?“
„Natuurlijk. Het is alleen pijnlijker, omdat hij zich ertegen zal verzetten,“ zegt ze heel nuchter.
Het blijft stil totdat ze bij het gebouw aankomen. Ze verzamelt haar spullen en bedankt hem voor de rit. Dan stapt ze uit zijn auto. Ze wacht tot hij uit het zicht is voordat ze het bos in loopt.
Terwijl ze dieper het bos in loopt, wordt het donkerder en stiller. De struiken worden erg dicht. Ze hoort alleen nog maar de geluiden van wilde dieren. Ze vindt een plek met zachte bladeren op de grond. Daar legt ze plastic zeilen neer. Ze gebruikt kleine stokjes om de zeilen vast te zetten. Ze legt er een laken overheen om het zachter te maken. Ze is net bezig om kaarsen neer te zetten voor wat licht. Dan voelt ze dat er iemand naar haar kijkt.
„Je bent vroeg. Ik had je pas later vanavond verwacht,“ mompelt ze. Ze begint de kaarsen aan te steken. Ze strooit betoverd krijtpoeder in een strakke cirkel rond haar zeilen.
„Ik neem aan dat Virtue je dan heeft gewaarschuwd?“ De stem klinkt zacht. Het is pure, echte emotie. Ze vecht tegen de drang om naar hem te kijken.
„Kaarsen? Wat romantisch.“ Zijn stem krijgt een plagerige toon.
„Magische spreuken om in het donker te kunnen zien zijn vreselijk ingewikkeld,“ mompelt ze. „Bovendien word ik gestraft voor het gebruik van magie. Waarom zou ik dan meer gebruiken?“ Ze snuift verontwaardigd.
„Ik kan niet wachten,“ spint hij. „Jou straffen is mijn favoriete tijdverdrijf.“
„Een tijdverdrijf?“ vraagt ze.
„Ik moet het zo vaak doen dat het inmiddels een hobby is geworden.“ Ze kan de grijns in zijn stem horen.
„Ik denk dat je gelijk hebt. Sorry dat ik je drukke schema verstoor,“ mompelt ze. „Ik heb geen schone kleren meegenomen. Is het te veel moeite als ik die nog even ga halen?“
„Je kunt dragen wat je nu aanhebt. Ik zal je kleding deze keer niet kapotmaken.“ Ze kijkt verrast op. Ze stapt iets achteruit als ze beseft dat hij dichterbij is dan ze dacht. Hij pakt haar armen vast en trekt haar tegen zich aan.
„Je hoeft niet bang te zijn. We hebben dit al zo vaak gedaan.“ Ze kan zijn plezier bijna voelen.
„Trek je kleren uit en ga op het zeil liggen. Of heb je mijn hulp nodig?“
Ze schudt haar hoofd en hij laat haar los. Hij leunt tegen een grote eikenboom in de buurt. Ze neemt hem in zich op terwijl ze zich uitkleedt. Hij is vandaag erg netjes gekleed. Zijn gestreepte pak ziet er mooi gestreken uit. Zijn stropdas zit perfect recht. Zijn haar is strak naar achteren gebonden in een paardenstaart. De zwarte oorbellen die hij normaal draagt, ontbreken. Ze fronst.
„Heb je je hiervoor speciaal netjes aangekleed?“
„Je hebt me door,“ grijnst hij. Hij kijkt toe hoe ze haar kleren opvouwt en opzij legt. „Dit is een zware straf. Herinner je je de laatste keer nog dat je bloedmagie gebruikte?“ Hij zucht dromerig. „Toen had ik me ook mooi aangekleed.“
„Ik herinner me die straf eigenlijk helemaal niet meer. Ik weet alleen nog hoe lang ik daarna heb geslapen.“ Een donkere frons verschijnt op zijn knappe gezicht. Daardoor ziet hij er even angstaanjagend uit.
„Dat zullen we deze keer rechtzetten,“ belooft hij, terwijl hij naar haar toe stapt. Ze kan niet voorkomen dat ze zich bang begint te voelen.
